[From Dusk Till Dawn] Sweet Treat

Sweet Treat
Richard Gecko/Seth Gecko
(Yaoi , Incest)

By. Lizxeh

 

 

 

🎂

 

 

 

เขาไม่ชอบขนมหวาน ไม่แม้แต่จะคิดว่ามันน่าอร่อย ยิ่งเป็นเค้กอัดแน่นด้วยครีมเยอะๆแบบนี้ยิ่งไม่โอเค
 
แต่คนตรงหน้าดูจะชอบเสียเหลือเกิน

 

“ไม่กินเหรอ? วันเกิดฉันทั้งทีนายจะเอาแต่กินไอน้ำปั่นบ้าๆนั่นไม่ได้”

 

ริชาร์ดกลอกตาอย่างเบื่อหน่าย ครั้งที่สามแล้วที่เซธชวนกินของหวานและบอกว่าฮอร์ชาต้าของเขาไม่อร่อย
 
นายลิ้นไม่ถึงเองต่างหากล่ะ

 

 

🎂

 

 

สุดท้ายเราก็มาจบกันที่บ้าน บ้านหลังที่ลุงเอ็ดดี้เคยอยู่แต่ตอนนี้มันเป็นของเราแล้วตั้งแต่เจ้าของบ้านเสียไป เซธไม่แค่กินเค้กสองปอนด์แต่ยังเหม็นกลิ่นแอลกอฮอล์ไปทั้งตัว หน้าแดงๆ สติที่เลือนหาย และการทรงตัวที่แทบไม่มีทำให้เขาต้องทำหน้าที่คนขับพาเจ้าคนดื้อมานอนแทน

 
ทั้งที่เตือนไปแล้วว่าอย่าดื่มเยอะก็ไม่เชื่อ

 

“ถ้ายังดิ้นแบบนี้ฉันเปลี่ยนชุดให้ไม่ได้ เข้าใจมั้ย?”

 

แต่เซธก็ยังขยับตัวบ่นพึมพำเรื่องอะไรสักอย่างจับใจความไม่ได้ ร่างกายที่มีแต่กล้ามเนื้อสมส่วนดิ้นไปมาอย่างไม่ยอมให้จับต้อง และในที่สุดก็ต้องก้มฟังว่าอีกคนบ่นอะไร

 

“อย่า..มือนายมัน…ริชาร์ด…ฉัน..จักจี้”

 

เขาได้แต่ส่ายหน้า เมาทีไรร่างกายเซธจะไวต่อสัมผัสทุกครั้ง ไม่ว่าจะจับต้องส่วนไหนเจ้าตัวก็หลุดหัวเราะออกมาแทบทุกครั้ง แต่มีส่วนเดียวที่หากสัมผัสลงไปมันทำให้คนเมาต้องร้องออกมาอย่างพึงพอใจ

 

“อ..ฟัค ริชาร์ด ไม่เอา..”

 

ถึงจะพูดออกมาแบบนั้นแต่เอวที่ขยับสวนมือขึ้นมากลับบอกตรงกันข้าม ร่างกายของเซธมันแข็งขืนในมือเขาเหมือนรอสัมผัสมานาน
 
คนเมาปรือตามองมาอย่างทรมาน ถ้อยคำปฏิเสธพร้อมใบหน้าที่ส่ายน้อยๆยิ่งทำให้อยากแกล้ง ถือว่าเอาคืนเมื่อหัวค่ำที่ดูถูกฮอร์ชาต้าของเขา

 

“ม..ไม่เอา ริชชี่…มัน..ฉันง่วง”

 

“แต่ฉันหิว และอยากกินของหวานเต็มทน”

 

“ฉ..ฉันไม่มี…เค้ก..หมดแล้ว”

 

เขายิ้ม ยิ้มแบบคนใจดีที่มีให้เซธแค่คนเดียว แต่นั่นไม่ได้หมายความว่ายอม

 

“ฉันรู้..ที่รัก เพราะนายไงล่ะ ที่เป็นของหวาน”

 

เขี้ยวแหลมฝังลงข้างลำคอ กลิ่นหอมยิ่งยั่วยวนให้เผลอออกแรงกัดมากขึ้น เซธร้องเหมือนเจ็บ แต่ไม่นานก็กลายเป็นเสียงครางตอนที่เขาขยับมือที่กอบกุส่วนนั้นของเจ้าตัวไว้
รสชาติสนิมของเลือดไหลเข้าสู่ปาก แต่วันนี้มันมีรสหวานเพิ่มเข้ามาด้วย อาจไม่หวานเหมือนเค้กหรือขนมที่อีกคนชอบ แต่เป็นหวานน้อยๆที่มาพร้อมกลิ่นเลือดและความคิดเรื่องลามกของเซธตอนที่เราทำกันเมื่อวานในห้องน้ำที่ปั๊มน้ำมัน

 

“อาาา..”

 

สติเขาขาดหายในตอนที่เสียงหวานๆเล็ดลอดเข้าหู และมือหยาบที่สัมผัสเข้ากับส่วนล่างของร่างกาย ใบหน้าคนเมาเงยขึ้นสบในตอนที่เขาละออกจากแผล ถึงแม้ปากจะยังเปื้อนไปด้วยเลือดแต่เซธก็ประทับปากตัวเองลงมา แลกลิ้นโลมเลียอย่างไม่มีใครยอม แต่ผลลัพธ์ก็ไม่เคยเปลี่ยนว่าใครกันที่ชนะ

 

“ห..หายใจไม่ทัน..ล..แล้ว”

 

เขายิ้ม ยิ้มแบบสิงโตเจ้าเล่ห์ที่พร้อมกินเหยื่อ แต่เซธก็ยิ้ม เป็นรอยยิ้มของเหยื่อที่ยั่วยวนพอๆกับสีหน้า แต่สิ่งที่ทำให้เขาหุบยิ้มคือลิ้นที่แลบเลียริมฝีปากอย่างออดอ้อนและลามก
 
เขาจูบอีกคนทันที คราวนี้มันเร่าร้อนกว่าเดิม ร่างกายเราสองคนแนบชิด เจ้าของรอยสักเปลวเพลิงคล้องคอแล้วดึงเขาไปจูบซ้ำแล้วซ้ำอีกจนแทบลืมหายใจ

 

 

ที่บอกไปตอนแรกว่าไม่ชอบของหวาน ในตอนนี้ก็ยังยืนยันอยู่แบบนั้น เขาไม่ชอบเค้ก ไม่ชอบขนมหรือรสชาติของน้ำตาล

 

 

แต่กับของหวานที่ชื่อเซธ ยังไงก็ถูกปากเสมอ

 

 

END.🎂

-แล้วพี่เซธก็ถูกกินเหมือนเดิม :3

Advertisements

[Frm Dusk Till Dawn] 6; Blue , Estoric

6; Blue, Esoteric

Richard Gecko/Seth Gecko

(Yaoi , Incest)

 

By. Lizxeh

 

 

 

☔️

 

 

 

หลังพวงมาลัยไม่ใช่คนขับเดิม ถึงจะรถคันเดิมแต่ใครอีกคนไม่ได้ทำหน้าที่นั้นแล้ว เป็นชายหนุ่มตัวสูง สวมแว่น ที่รับหน้าที่แทน
 
เขาขับวนแถวนี้มาสามรอบแล้ว ถนนหนทางคดเคี้ยวที่เรารู้กันสองคน พืชพรรณขึ้นรกรุงรัง ป้ายที่ไม่มีบอกอาณาเขตหรือเป้าหมาย คนไม่คุ้นทางหลงวนอยู่หลายนาที
 
ริชาร์ดเอื้อมมือเปิดเพลงเบาๆคลอไป เส้นทางที่มากไปด้วยต้นไม้เขียวขจีทำให้รถคันเก่งรับสัญญาณวิทยุไม่ได้ แต่เครื่องมือสื่อสารที่ติดตัวก็ทำหน้าที่แทน แต่ละเพลงที่ผ่านลอยเข้าหูมันทำให้คนขับนึกถึงใครอีกคนที่เคยอยู่ด้วยกัน

 

 

☔️

 

 

มันเป็นวันอากาศดี ลุงเอ็ดดี้ทำอาหารรอพวกเราอยู่แต่ริชาร์ดตามหาเซธไม่เจอ ทั้งที่ไม่เคยห่างไปไหนไกล มองหาทั่วโรงเรียน ตามหาทั่วแถวบ้านก็ยังไม่มี ความเหนื่อยล้าของเด็กคนหนึ่งคอยกัดกร่อนความหวังลงไปเรื่อยๆ
 
แต่ในตอนท้ายคนที่ตามหาก็กลับมา จำไม่ได้ว่าพูดอะไรออกไปบ้างรู้แต่กอดอีกคนแล้วพากลับบ้านไปทานอาหารที่ลุงทำไว้ ริชาร์ดไม่ได้ถามด้วยซ้ำว่าพี่ชายหายไปไหนมา นอกเสียจากเป็นอีกคนที่พูดเอง
 
เซธบอกว่ากลับไปบ้าน บ้านที่เคยเป็นกองดำจากการมอดไหม้ของเพลิง ในตอนนี้มันก็ยังถูกทิ้งร้างว่างอยู่ไม่มีใครมาปลูกทับที่ ไม่ใช่กลัว แต่เป็นความรังเกียจที่มีต่อเจ้าของบ้าน พ่อพวกเขาไม่เคยทำตัวดี ความสามารถพิเศษแบบใครๆก็ไม่มีนอกจากเรียกความโมโหของทุกคนออกมา
 
เราทานข้าวกันต่อหลังจากลุงเอ็ดดี้ขอตัวไปทำงานสำคัญ ริชาร์ดยังคงไม่ถามอะไรออกมา จนคนที่หายไปเล่าให้ฟังทุกอย่าง ที่เขาหายไปเพราะไม่สบายใจหลายเรื่อง แต่พอได้มองพื้นที่ความทรงจำเลวร้าย ทุกอย่างก็ผลักดันให้พร้อมก้าวผ่านไป กับการทรมานที่เลวร้ายทั้งกายและใจยังผ่านมาได้ ทำไมเรื่องเล็กๆน้อยๆเขาถึงจะทำมันไม่ได้
ทันทีที่พูดจบ ริชาร์ดหลุดขำ มันเป็นขำของจริงที่ไม่ใช่ขำเย้ยหรือยิ้มมุมปากประชดอย่างที่เคยได้เห็น คนเป็นพี่เผลอยิ้มตามและเริ่มเปลี่ยนเรื่องเป็นวางแผนว่าสุดสัปดาห์อย่างคืนนี้จะดูอะไรกันดี

 

 
☔️
 

 

คนขับหัวเราะเมื่อย้อนนึกถึงเรื่องเก่าๆ รู้ตัวอีกทีริชาร์ดก็ขับวนที่นี่มาสามรอบแล้ว เขาเลยหยุดพัก เปลวไฟจากไลท์เตอร์เผาไหม้มวนสูบ ควันขาวลอยทั่วก่อนหายไปในอากาศแต่ริชาร์ดไม่ได้สนใจ เขายิ้ม แล้วนึกถึงเรื่องในอดีตต่ออีก

 

 
☔️
 

 

โมเต็ลเล็กๆเก่าๆย่านชานเมืองถูกใช้เป็นที่พัก ปกติเราจะพักกันแค่คืนเดียว แต่คืนนี้พิเศษเพราะมันเป็นวันสำคัญ วันเกิดของเซธที่ไม่รู้ถึงแผนการนี้ เขาเห็นว่าสีหน้าที่เผลอมองมามันผิดหวังเมื่อไม่มีอะไรพิเศษเกิดขึ้นเหมือนปีก่อนๆที่ผ่านมา
 
สุดท้ายเซธก็ถอนใจ ถอดหายใจเฮือกใหญ่แล้วทิ้งตัวลงนอนหลับไปอย่างคนหมดหวัง แต่ริชาร์ดที่รอจนแน่ใจว่าใครอีกคนหลับสนิทแล้วจึงออกจากห้องไปไม่ไกล เขาจำได้ว่ามีคนซื้อเค้กมาเมื่อหัวค่ำ ถ้ามันง่ายเขาจะแค่ซื้อต่อ แต่หากมันยากการแย่งชิงก็ไม่ใช่เรื่องเกินความสามารถของเขา
 
ในที่สุดเค้กก้อนใหญ่ก็อยู่ในมืออย่างง่ายดายเมื่อเจ้าของเดิมเมาหลับไปแล้วในตอนที่แอบงัดเข้าไปในห้อง ริชาร์ดมองเค้กสีฟ้าตัดด้วยข้อความสีขาวว่าสุขสันต์วันเกิดด้วยรอยยิ้ม เซธไม่เคยจับโกหกเขาได้สักครั้ง ครั้งนี้ก็เช่นกันที่ต้องพยายามทำตัวเหมือนลืมเรื่องราวไป ให้อีกคนเสียใจแล้วทำสิ่งที่ไม่คาดคิดให้
 
เทียนถูกจุดครบทั้งสี่แท่ง เปลวไฟสีเหลืองอ่อนแน่นิ่งไม่ไหวสั่น ริชาร์ดเขย่าตัวปลุกพี่ชายให้ลืมตาตื่นทั้งที่หลับไปได้ไม่กี่ชั่วโมง ในตอนแรกเซธงอแงพลิกตัวหนีไม่ยอมหันมอง ไม่ยอมลุกดูถึงเหตุผลที่เขาปลุก แต่สุดท้ายก็ต้องยอมโดยดีเมื่อความนิ่มชื้นสัมผัสเข้าข้างลำคอ

 

ช่วยไม่ได้ ปลุกแบบเดียวที่เซธจะตื่นคือการลิ้มรสด้วยลิ้นตรงรอยแผลเก่านั้น

 

ความตกใจและมึนงงตีกันไปหมดบนใบหน้าของเซธเมื่อเห็นเค้กก้อนใหญ่ที่ริชาร์ดถือมา ถึงแม้จะมืดแต่ก็มองออกจากแสงสีเหลืองว่าเจ้าของวันเกิดยิ้มกว้างขึ้นและกว้างขึ้นตอนที่เขาเอ่ยอวยพร
 
ลมหายใจถูกเป่ารถเพียงครั้งเดียวเทียนเล่มน้อยก็ดับลง ริชาร์ดเดินไปเปิดไฟ แต่ในตอนที่หันกลับ อ้อมกอดของคนเพิ่งตื่นกอดรัดแน่นพร้อมน้ำเสียงที่บอกว่าดีใจ เราสองคนมองจ้องกันด้วยรอยยิ้มก่อนใบหน้าจะขยับเข้าหาและแลกเปลี่ยนรสชาติของกันและกันผ่านริมฝีปาก
 
สุดท้ายวนิลลาเค้กสีฟ้าก็ถูกวางทิ้งอย่างเดียวดาย เมื่อสิ่งที่เราทั้งคู่สนใจคือร่างกายของกันและกัน

 

 
☔️
 

 

บุหรี่มวนที่สองถูกขยี้ด้วยรองเท้าหนา ริชาร์ดสูบมันจนหมดแล้วในตอนที่คิดถึงเค้กสีฟ้านั่น แอบนึกเสียดายในรสชาติที่ไม่ได้ลิ้มลอง แต่คิดอีกทีก็เปลี่ยนใจเมื่อร่างกายใครอีกคนหวานกว่าเค้กเสียเหลือเกิน
รถกระบะสีดำคันเก่าผ่านมายังถนนเส้นเดียวกับที่ยืนอยู่ ผู้ชายมีอายุท่าทางใจดีเอ่ยปากออกนำทางไปยังจุดหมายเมื่อเห็นว่าเขาไม่ไปไหนเสียที รอยยิ้มและคำขอบคุณถูกนำมาใช้ก่อนจะเอ่ยปฏิเสธไปเมื่อบุหรี่มวนที่สามเพิ่งถูกจุดขึ้นมา

 

 
☔️
 

 

สักพักแล้วที่ริชาร์ดกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ของจำเป็นคือเลือด สักพักที่ว่าก็เป็นปีมาแล้ว เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จำนวนเลือดก็ใช้ไปเยอะมากเช่นกันในแต่ละวัน แต่ละสัปดาห์
 
ผิวที่ไวต่อแดดทำให้คนที่ออกไปขวนขวายหามาเป็นอีกคนที่ไม่ต้องการใช้ นี่มันเหมือนโลงศพ ริชาร์ดคิดตอนเผลอเปรียบเทียบ คนทำไม่ได้ใช้ ส่วนคนใช้ไม่ต้องทำ
 
เขานั่งรอเวลาแค่ตอนเซธกลับหาหลังหายไปเกือบครึ่งวัน ส่วนมากที่หามาตอนกลางวันมักมาจากแผนกหนึ่งในโรงพยาบาล มันไม่ยากหรอกสำหรับคนที่ชินชากับเรื่องลักขโมยแบบเขาหรือเซธ
 
มีครั้งหนึ่งที่ของเหลวสีแดงในตู้ทำความเย็นหมดลง ร่างกายที่ขาดมาแล้วสองวันของริชาร์ดจึงอ่อนแอลงแทบทำอะไรไม่สะดวก ทั้งวันผ่านไปแค่ดูทีวีและนอนหมดแรงอยู่บนเตียงอย่างคนชราวัยใกล้ร้อย คนที่เคยทำอะไรต่ออะไรด้วยความคล่องแคล่วและรวดเร็วจึงหงุดหงิด ทุกอย่างบนโลกใบนี้ช่างดูรกสายตา

 

ยกเว้นอย่างเดียวที่ริชาร์ดจ้องมองมานานแล้ว นั่นคือลำคอของเซธ

 

รสเลือดที่ไม่ได้ลิ้มลองมาเนิ่นนาน รวมกับความอยากที่มีทำให้คนร่วมห้องกลายเป็นอาหารอันโอชาไปเสียแล้ว ในตอนที่เซธเผลอจึงถูกดึงลงมาร่วมเตียงกัน กลิ่นหอมอ่อนๆจากลำคอยิ่งยั่วยวนให้ฝังเขี้ยวลงไป

 

“เฮ้!”

 

เซธร้องตอนเห็นเขากลายเป็นสิ่งมีชีวิตอีกชนิด เขี้ยวยาวและดวงตาอสรพิษชะงักงันทันทีที่ได้ยินเสียง ริชาร์ดจ้องมองตาพี่ชายสักพักแล้วกลับไปเป็นคนเดิม สายตากระหายแปรเปลี่ยนเป็นอ้อนวอน ร้องขอโดยไม่ต้องเอ่ยปาก

 

“..ก็ได้”

 

น้ำเสียงใจอ่อนของเซธดังขึ้น มันเป็นน้ำเสียงที่มีให้เขาเสมอไม่ว่าจะทำเรื่องร้ายแรงแค่ไหน เพียงขอโทษ ออดอ้อน พี่ชายคนเดียวก็พร้อมอภัยและปล่อยผ่านเรื่องเหล่านั้นให้เลือนหายไป
 
คมเขี้ยวฝังลงลำคออย่างไม่รวดเร็วเพราะริชาร์ดไม่ต้องการให้คนในอ้อมกอดเจ็บ เขากัดและดูดของเหลวสีแดงเข้าปากอย่างกระหาย แต่เสียงอื้ออึงของคนโดนกัดและกลิ่นกายหอมๆทำให้อารมณ์บางอย่างถูกปลุกขึ้นมาด้วย
 
บางส่วนในร่างกายตื่นขึ้นและดันตัวเหนือเนื้อผ้าของกางเกง เซธรับรู้มันได้เพราะขาของเขาที่แนบชิดอยู่กับร่างกายคนใต้ร่าง เขาละปากออกจากลำคอ ลิ้มเลียของเหลวสีแดงที่ไหลออกมาบางส่วนก่อนจัดการทำแผลให้อีกคนอย่างเรียบร้อย  
แต่เป็นเซธที่หน้าแดงจ้องมองเขาด้วยสายตาของคนต้องการ

 

เพียงแค่คำพูดเดียว ทั้งเซธและริชาร์ดก็ตอบสนองความต้องการให้กันอย่างสุขใจ

 

 
☔️
 

 

ริชาร์ดขับวนมาแล้วหกรอบ ซึมซับบรรยากาศและความสวยงามของที่แห่งนี้ มันร่มรื่นน่าพักผ่อนใจ หากไม่ติดว่ามีอย่างอื่นต้องทำ เขาคงหักเลี้ยวเข้าข้างทางแล้วกางเต้นท์นอนพักที่นี่ แต่ก็นั่นล่ะ ริชาร์ดไม่มีอุปกรณ์แบบนั้น
 
ความเป็นจริงเขาไปถูก รู้เส้นทางดีเพราะเคยมา ถึงจะไม่มากครั้งเท่าไรแต่สมองที่ทำงานเต็มที่ของเขาไม่เคยลืมสถานที่แห่งนี้ ความสวยงามของมันยากนักที่จะลืมเลือน ผู้คนที่อยู่กันแบบเงียบสงบและความเป็นธรรมชาติที่เทคโนโลยีสมัยใหม่ยังไม่เข้ามาทำลาย
 
แต่การวนรถหลายรอบก็เพียงเพราะเรียกความกล้า มันหล่นหายไปตั้งแต่รับรู้เรื่องราว เขาไม่อยากมาถ้ามันไม่จำเป็น แต่ต้องมาเพราะเป็นความจำเป็นของคนรัก คนที่เป็นสายเลือดเดียวที่เขามี
 
ในตอนท้าย ความกล้าทั้งหมดถูกรวบรวมมาจากความทรงจำทั้งในสมองและในหัวใจที่พากันไหลเทมาให้ได้ย้อนถึงวันวาน วันที่เรายังมีความสุขกัน

 

ซึ่งไม่ใช่วันนี้

 

 

“ขอบคุณครับ”

 

ชายสูงวัยคนเดิมกับที่อาสานำทางเอ่ยปากชมความสามารถที่เขามาถึงนี่ได้โดยไม่ต้องพึ่งพาให้นำทาง พอตอบแบบนั้นออกไปผู้ใหญ่ใจดีก็เอ่ยว่าเป็นสิ่งเล็กน้อยเมื่อเทียบกับหน้าที่แท้จริงของตน
 
ริชาร์ดสูดอากาศบริสุทธิ์และรับลมเย็นสบายที่พัดผ่านมา วันนี้ไม่มีแดด ไม่มีเลยแม้สักนิด หรือบางทีอาจเป็นเพราะร่มเงาต้นไม้ที่ช่วยกรองแสงของจากดวงอาทิตย์ออกไปจนเหลือเพียงท้องฟ้าโปร่งไร้แดดและลมเย็นเช่นนี้ แต่เขาก็ไม่ประมาท ร่มสีดำถูกนำมาใช้ปกป้องร่างกาย เพราะแวมไพร์ไม่ถูกกับกลางวัน
 
กุหลาบสีขาวชื่อใหญ่ถูกกอบกุมไว้ด้วยมืออีกข้าง ใบหน้าของริชาร์ดจ้องมองมันด้วยความยินดี ดอกสีขาว กระดาษห่อสีฟ้าที่อีกคนไม่เคยชอบ
 
เซธเคยบอกว่าไม่ชอบดอกไม้ใดๆเลย นอกจากกุหลาบสีดำที่หายากและแทบหาไม่ได้ในพื้นที่ร้อนที่เราอาศัยอยู่ เมื่อถามถึงสาเหตุ เจ้าตัวตอบกลับแค่ว่ามันมีเสน่ห์ ความลึกลับและสวยงามแบบแปลกตาดึงดูดให้ต้องการครอบครอง ถึงจะเป็นแค่ดอกไม้แต่ริชาร์ดก็อิจฉากเสียเหลือเกินเมื่อสีหน้าเคลิบเคลิ้มของเซธแสดงออกตอนพูดถึงมัน
 
จังหวะการก้าวเป็นไปอย่างต่อเนื่อง อาจมีหยุดบ้างในตอนที่สายลมเพิ่มความแรงมาปะทะตัว หมวกถูกสวมขึ้นป้องกันในกรณีที่หากร่มไม่สามารถปิดกั้นแสงได้
 
ริชาร์ดยืนมองเป้าหมายด้วยรอยยิ้ม สักพักมันก็แปรเปลี่ยนเป็นถอนหายใจและใบหน้าเรียบเฉยในที่สุด ความรู้สึกทั้งหมดวิ่งเข้ามา ทั้งสับสน ไม่ต้องการ เสียใจ และอยากแก้ไข เขาโทษว่าทั้งหมดคือความผิดของตัวเอง

 

ทั้งหมดคือความละเลยไม่ใส่ใจ
 
ทั้งหมดคือการคาดคะเนที่ผิดพลาดครั้งแรกในชีวิต
 
ทั้งหมดคือความลืม

 

ริชาร์ดลืม ว่าเซธเป็นคนธรรมดาที่ตายเป็น

 

หากวันนั้นเขาไม่ทำตัวโง่ ไม่เป็นฝ่ายที่ทิ้งให้อีกคนต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติแบบนั้น หากวันนั้นเขาเลือกจะเป็นฝ่ายต่อสู้แล้วปล่อยให้อีกคนทำหน้าที่พาผู้หญิงคนนั้นหนีไปจากอันตราย

 

เซธก็คงไม่ตาย

 

กระสุนคงไม่ฝังลงบนกายคนที่เขารัก ร่างที่หอมยั่วยวนมาเสมอล้มลงอย่างไร้เรี่ยวแรง ลมหายใจที่อ่อนล้า สายตาที่ฝืนเปิดและน้ำใสที่ไหลลงอาบแก้ม เขายื่นข้อเสนอให้อีกคนได้กลับมามีชีวิตด้วยการฝังเขี้ยวลงที่ประจำ แต่เซธส่ายหน้า น้ำเสียงที่พยายามทำให้เข้มแข็งเอ่ยบอกว่าไม่ต้องการเป็นสิ่งที่เกลียด ในตอนนั้นเขายิ่งกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น มือที่เคยอุ่นของอีกคนทาบทับใบหน้า เขาเอนเอียงตามสัมผัสนั้น น้ำตาไหลเหมือนสายฝนกระหน่ำตอนที่อีกคนพูดว่าไม่เคยเกลียดเขาเลย

 

‘ฉันเกลียด…เกลียดพวกบ้านั่น…แต่กับนาย ฉันรัก…รักแค่ริชาร์ด’

 

 
☔️
 

 

ร่มสีดำและแว่นตาถูกวางทิ้งไว้ข้างกาย เจ้าของรูปร่างสูงก้มลงอย่างคนขาดใจ เรี่ยวแรงหายไปเหมือนโดนแผ่นป้ายหินสีขาวสูบ แสงแดดไม่มีแล้วเพราะฟ้าครึ้มของฝนที่กำลังจะตก ชายหนุ่มก้มร้องไห้อย่างไม่อายฟ้าดิน ไหล่กว้างสั่นเทิ้ม น้ำใสไหลจากดวงตาเปียกไปทั้งสองข้างแก้ม พร้อมกับสายฝนที่สาดเทอย่างไม่ปราณีเจ้าของเรือนกายในชุดสูทสีดำ
 
ชายเจ้าของกระบะสีดำคันเก่ามองภาพเบื้องหน้าด้วยความสงสาร เขาเป็นสัปเหร่อที่นี่มานานและเห็นภาพนี้หลายครั้ง ชายหนุ่มในชุดสูทมาที่นี่แทบทุกเดือนและในวันที่เดิมๆ รถสีดำ ดอกกุหลาบสีขาวและร่มสีดำเหมือนทุกๆครั้ง ที่แปลกไปคือครั้งนี้สายฝนสาดเทเหมือนร่วมร่ำไห้ไปกับคนที่กอดป้ายศพคนรักด้วยหัวใจที่แตกสลาย

 

 

 

END.

 

 

ขอโทษค่ะ อิอิ

 

ส่วนเรื่องเก่า ใครที่อ่านแล้วโมโหพี่เซธ แนะนำให้อ่านใหม่ ใบ้ให้ว่าพื้นที่ตรงที่เราเว้ยเยอะๆนั่นแหละสำคัญ แล้วคุณจะเปลี่ยนใจไปรักพี่เซธ -หรือหากใครอยากให้จบแบบนั้นก็โอเคค่ะ ดราม่านิดหน่อยเรียกน้ำตากันเนอะ <3

[From Dusk Till Dawn] 5; Sorry, Separate

Sorry, Separate
Richard Gecko/Seth Gecko
(Yaoi , Incest , Someone Die)

By. Lizxeh

 

 

 

🐍

 

 

 

ตอนยังเด็ก

ครั้งแรกที่เราแยกจากกันคือคุณ ที่เรียนไม่เก่งจึงต้องไปอยู่ห้องเด็กดื้อ เกรดไม่ดี
ส่วนผมที่เรียนดีทุกวิชาจึงได้ไปอยู่ห้องอันดับหนึ่ง ถึงแม้จะได้เจอกันบ้างแต่การเรียนของเราแทบไม่ตรงกัน คุณเลยมาดักรอผมช่วงพักกลางวัน รอทานอาหารที่ผมเอามาเพราะผู้ปกครองที่เมาจนสติขาดหาย ไม่ได้ให้เงินมาซื้อกินแบบลูกคนอื่น

เราสองคนหามุมเงียบๆทานแซนด์วิชและน้ำส้มจนหมด คุณโอดครวญงอแงว่าไม่อยากเข้าเรียนวิชาต่อไป ผมจึงถามถึงเหตุผล และคำตอบคุณก็ทำให้ผมยอมนั่งอยู่ด้วยจนหมดเวลาเรียน

 

‘ก็ฉันอยากอยู่กับนายนี่..’

 

 

🐍

 

 

ครั้งที่สองคือสมัยวัยรุ่น

คุณที่มีเรื่องชกต่อยกับนักเรียนคนอื่น ผมทนเห็นคุณเจ็บไม่ได้เลยยื่นมือเข้าไปช่วย แต่คนทั้งหมดกลับโทษว่าคือความผิดคุณ แค่เพราะอีกฝ่ายหนึ่งเป็นลูกหลานคณะกรรมการโรงเรียน ส่วนผมซึ่งเป็นเด็กเรียนดีมาตลอดก็รอดเช่นกัน ในสายตาทุกคนตอนนั้นคิดว่าคุณคือคนที่พาผมย่ำแย่

 

แต่ใครจะรู้ ว่าคนเกเรอย่างคุณมีบาดแผลมากมายทั้งทางกายและใจ นอกจากผมแล้ว ไม่มีสักคน

 

คุณถูกพักการเรียนเพื่อคุมประพฤติ โดนทำโทษด้วยการตีเท่าจำนวนอีกฝ่ายกำหนดมา ผมมองดูสีหน้าของคนที่หาเรื่องคุณก่อน มันยิ้มเยาะและสะใจเมื่อคุณสะดุ้งทุกครั้งที่ก้านไม้กระทบร่าง

หลายวันต่อมามีข่าวคนที่ทำโทษคุณเกิดอุบัติเหตุยานพาหนะพลิกคว่ำเสียชีวิตคาที่เพราะเบรกรถไม่ทำงาน หลายคนสงสัยว่าเพราะเหตุใดแต่ไม่เคยมีใครได้รับคำตอบ ไม่แม้กระทั่งคุณ

 

แต่ผมรู้ เพราะสายเบรกมันตัดไม่ยากหรอก เชื่อสิ

 

 

ช่วงเวลาว่างเหล่านั้นที่มาจากการทำโทษ ทำให้คุณเริ่มหาเงินด้วยวิธีเดิมๆที่เราคุ้นเคย วิธีที่พ่อ –คนที่ตายในกองเพลิง- ได้สอนไว้บ้างนิดหน่อย และวิธีที่ลุงเอ็ดดี้พร่ำบอกพร่ำสอน

พอถึงเวลากลับไปเรียนต่อคุณก็เริ่มเกเร หลายครั้งที่ผมจัดการเรื่องการบ้านและงานต่างๆให้จนคุณมีเวลาฝึกฝีมือเพิ่มขึ้นและเก่งจนผมดีใจตามไปด้วย

 

 

🐍

 

 

ครั้งที่สาม คือหลังจากเราออกทำงานคู่กัน คุณที่เอาแต่ไม่ฟังเหตุผลและถือความคิดตัวเองเป็นใหญ่ จนงานสุดท้ายพังไม่เป็นท่า ตำรวจมา ผมรอดเพราะไม่เห็นด้วยกับแผนการนั้นของคุณ

ห้าปีทีเดียวที่เราไม่ได้เจอกัน ไม่ได้สัมผัส ไม่ได้พูดคุย เพราะคุณอยู่ในนั้น ในที่ที่ใช้กักขังคนแบบเรา ส่วนผมก็หางานเล็กๆน้อยทำไปเรื่อยรวมถึงเสพสุขจากรายได้ของเราที่มีมากพอจะอยู่กินสบายไปเป็นปี

ในตอนที่ทนไม่ไหว ผมพาคุณออกมาและเริ่มต้นใหม่ สั่งสอนให้คุณจำว่าหน้าที่ใดใครเหมาะสมที่สุด ซึ่งคุณก็ฟังไปทานไปเหมือนยังไม่ยอมรับว่าการวางแผนของคุณมันอ่อนจนถูกจับได้ สุดท้ายก็จบลงตรงผมที่เป็นฝ่ายวางแผนและร่วมมือ ส่วนคุณเป็นตัวละครหลักในทุกภารกิจของเรา

ใครๆก็ชื่นชมยกย่องว่างานผ่านพ้นไปได้ด้วยดีเพราะความเก่งของคุณ ผมได้แต่ยิ้มทั้งที่น้อยใจ ไม่กล่าวอะไรออกไปทั้งที่รู้ดีว่าหากไม่มีผม คุณคงติดตะรางเหมือนเดิม

 

 

🐍

 

 

ครั้งที่สี่ เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นคุณน้ำตาไหล เดินจากไปพร้อมถ้อยคำประชดประชัน มันทำใจยากมากแค่ไหนผมรู้ กับการที่สูญเสียคนที่รักคนที่ไว้ใจมาตลอดทั้งชีวิตให้คนอื่น

 

ผมรู้และเข้าใจดีตั้งแต่วันที่คุณแต่งงาน

 

ย้อนกลับไป

วันนั้นผมไม่ได้นับเพราะเห็นแก่ความสุขที่คุณมี เห็นแก่ผู้หญิงดวงตาสีมรกตคนนั้นที่จ้องมองคุณด้วยรอยยิ้มแต่มองผมด้วยสายตาเกลียดชัง

ผมเจ็บ ผมเศร้า แต่ต้องฝืนยิ้มให้คุณมีความสุข ให้คุณได้ย้ายออกไปมีครอบครัวใหม่โดยมีผมที่ช่วยเคลื่อนย้ายสิ่งของ วันนั้นคุณกำชับว่ายังไงผมก็ต้องไปหาคุณ ไปเยี่ยม ไปพูดคุย หรือจะให้ดีก็ให้ผมย้ายเข้าไปอยู่ด้วยซะ เพราะคุณวางแผนไว้หมดแล้วตั้งแต่เลือกซื้อบ้านสองชั้นอย่างที่ผมชอบ เลือกห้องนอนของผมให้อยู่ชั้นบนเคียงข้างห้องคุณ สีน้ำเงินเข้มของผนังที่ตกแต่งไว้เพราะจำได้ว่าผมชอบสีอะไร

ผมที่กำลังยิ้มอย่างยินดี ก้อนเนื้อในอกที่เต้นแรงอย่างบ้าคลั่งด้วยความดีใจกลับต้องหยุดลงเพราะเสียงแหลมเล็กของใครอีกคน -ที่เป็นเจ้าของหัวใจคุณ- เธอใช้น้ำเสียงที่เราทั้งคู่รู้ดีว่ามันหมายความอย่างไร คุณหันมองเธอแล้วพูดหยอกล้อว่ายังไงผมก็เป็นสายเลือดคนสุดท้ายที่คุณมี แต่เธอตอบกลับด้วยประโยคที่คุณกับผมต้องชะงัก

 

‘ก็ทำใหม่สิ มีลูกกับฉันไงที่รัก..สายเลือดของคุณ’

 

ผมล้วงมือเข้าไปในสูท สัมผัสของโลหะช่างคุ้นเคย แต่รอยยิ้มสดใสของคุณก็ทำให้ล้มเลิกความคิดนั้นแล้วขอตัวกลับเพื่อให้คุณมีความสุข

หลังจากนั้นคุณไม่พอใจที่ผมไม่ติดต่อไปและเริ่มเป็นฝ่ายมาหาเอง เราสองคนได้ใช้ชีวิตตามประสาพี่น้องกันอีกครั้งโดยไม่มีคนกลาง ไม่มีใครมาคั่น เราเมา เราเที่ยว เราออกทำงานอย่างมีความสุข

แต่แล้วคุณก็กลับมากังวลเมื่อเสียงปลายสายบอกให้เลือก คุณมองผมอย่างประหม่าแล้วตอบกลับไปว่าสำคัญทั้งคู่ ผมที่กลัวกับคำตอบคุณจึงทำเพียงเดินหนีออกมาเงียบๆ แต่แรงดึงจากปลายเสื้อทำให้หันกลับไปมองและอยู่รอจนได้ยินคำตอบเพราะคุณไม่ปล่อยให้ผมไปไหน

 

‘ขอโทษนะวาเนสซ่า แต่ริชาร์ดเป็นน้องชายฉัน’

 

ผมมีความสุข และเริ่มสิ่งที่ทำให้เราเป็นมากกว่าพี่น้องกัน

 

.

 

กลับมาที่ตอนเห็นคุณน้ำตาไหล ใจผมแตกสลายแล้วเรียบร้อย อยากเดินเข้าไปกอด เข้าไปลูบหัว เข้าไปให้คุณซบอย่างที่เคยทำบ่อยๆตอนส่วนสูงผมมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด แต่แรงบนไหล่ที่แสดงความเป็นเจ้าของและคุณที่ขยับถอยหนีทำให้ผมได้แต่ยืนนิ่ง พูดจาโน้มน้าวขอให้คุณไม่ไป ขอให้คุณอยู่ด้วยกันและเป็นแค่ของผม

แต่คุณไม่ยอม มันต้องเป็นสองไม่ใช่สาม คุณพูดเอาไว้ก่อนจะออกจากประตูนั้นไปโดยไม่แม้แต่จะหันมอง คุณออกไปสู่โลกที่ผมตามไปไม่ได้อีกแล้ว อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในตอนพระอาทิตย์ทำงาน ในตอนนั้นส่วนหนึ่งของผมบอกว่าไม่ต้องเสียใจและทำในสิ่งที่ต้องการเสียที

 

ออกมาจากเงาของคุณ และไม่ใช่เบอร์สองอีกต่อไป

 

 

🐍

 

 

ครั้งที่ห้า

หลังจากเรากลับมาเคียงข้างกัน ทำอะไรหลายๆอย่างแบบที่คุ้นเคย รวมไปถึงเซ็กที่ผมปรารถนามาแสนนานกับเรือนกายหอมยั่วใจ กล้ามเนื้อที่แข็งแรงและผิวเนียนมือของคุณ เราใช้เวลาถึงสองวันกับกิจกรรมเร่าร้อนบนเตียง

คุณทั้งอ้อนวอน ขอร้องให้ผมกระแทกกระทั้นกายด้วยแรงที่มากขึ้น ทั้งออกคำสั่งให้ผมนอนอยู่เฉยๆโดยมีคุณคุมเกม บางครั้งก็เป็นคุณที่เขินอาย และกรีดร้องเมื่อยามผมเข้าสัมผัสจุดนั้นย้ำๆจนคุณปลดปล่อย

พอมีงานเข้ามาเราเริ่มลงมืออีกครั้ง ความเคยชินและฝีมือที่มากพอทำให้หลายครั้งผ่านไปเหมือนเด็กเล่นของเล่น เราได้ค่าจ้างมากมายพอที่จะหนีไปอยู่สักประเทศอย่างสงบสุข อยู่โดยไม่ต้องทำงานไปหลายสิบปีก็มีพอกินพอใช้

 

แต่แล้วผู้หญิงของคุณก็ทำมันพังทั้งหมด

 

คนแรกที่คุณเก็บตกมาจากเม็กซิโก ช่างสักมือดีที่ทับรอยกัดของผม เธอพยายามแทรกกลางระหว่างเรา แต่ผมรู้ว่ามันยาก ในเมื่อเซ็กจากเธอไม่เคยเติมเต็มคุณได้เหมือนเซ็กจากผม แต่เรื่องนี้ของเราก็เป็นความลับที่ไม่มีใครรู้นอกจากซานตานิโก้ที่เข้ามาเห็นคุณหมดแรงบนเตียงผมด้วยสภาพของคนที่เพิ่งผ่านกิจกรรมอย่างว่า

ลุงเอ็ดดี้เองก็ไม่ระแคะระคาย แต่ผู้หญิงของคุณเริ่มสงสัยจนอยากแยกให้คุณกับผมขาดจากกันเหมือนที่วาเนสซ่าเคยทำมา แต่มันไม่สำเร็จหรอก สุดท้ายคุณก็ตาสว่างรับรู้เสียทีถึงเหตุผลที่ผู้มีพระคุณของเราต้องจากไปมันเป็นเพราะใคร

เธอกล่าวว่าเพราะอยากให้คุณไปเคียงคู่ อยู่กินสบายกับเงินหลายสิบล้าน สร้างครอบครัวที่มีกันสองคน มีบ้านหลังเล็กๆมีลูกสองคนให้พอน่ารัก หรือหางานถูกกฎหมายที่ไม่ต้องเสี่ยงเพื่อจะได้มีอนาคต -มันเป็นอเมริกันดรีมที่คุณไม่เคยชอบ- แต่ลูกโลหะที่ฝังเข้ากลางอกก็ทำให้รู้ว่าคุณไม่เลือกเธอ และผมดีใจจนจูบคุณตรงนั้น

คนที่สองไม่ธรรมดา เมื่อเธอคือคนเดียวกับที่ขอคุณติดรถไปด้วยในตอนท้ายของครั้งที่สี่ ผ่านไปเป็นเดือนความสัมพันธ์ของคุณและเธอสมบูรณ์ขึ้นจนกลายเป็นรัก แม้ฝีมือการทำงานของเธอจะไม่ได้อย่างผมแต่คุณก็รักจนผมหมั่นไส้

ทุกการเคลื่อนไหว ทุกการกระทำ ทุกลมหายใจของเธอกลายเป็นสิ่งที่คุณเฝ้าคิดคำนึงหา ทั้งที่อยู่ในอ้อมกอดผมแต่คุณก็ยังพร่ำบ่นถึงความหลังในห้องเช่าเก่าๆนั้น ความรำคาญก่อเกิดขึ้นในใจ ผมเลือกจะละออกจากคุณ พลิกตัวลุกไปนอนอีกเตียงและปล่อยให้ความพร่ำเพ้อของคุณกล่อมจนหลับไป

ในวันที่เธอตายเพราะทำตัวโง่ๆ ทุกๆคนโทษว่าเป็นความผิดของผม แต่คำพูดของคนอื่นไม่เคยอยู่ในความใส่ใจ จนกระทั่งผมเจอคุณ คำพูดแบบเดียวกับของคนอื่นกระแทกหน้าผมอย่างจัง คุณโทษว่าในคืนนั้นเป็นความผิดผม

 

‘เธอตายเพราะนาย!’

 

ผ่านไปไม่นานคุณและผมพยายามทำความเข้าใจจนกลับมาร่วมงานด้วยกันได้ใหม่ ในตอนนี้เราแทบไม่มีเซ็กกันแล้ว เพราะความรู้สึกของคุณไม่ได้อยู่ที่ผม

 

หัวใจคุณไม่ได้เป็นของผมอีกต่อไป

 

เรื่องร้ายผ่านเข้ามาจนได้เจอเธออีกครั้ง แม้รู้ดีว่าเป็นแค่ร่างแต่วิญญาณอื่นคุณก็ยังไม่คิดจะทำร้าย เธอเกือบฆ่าเราทั้งสองแต่คุณก็ยังให้อภัยและหวังสักวันว่าเธอจะกลับมา เป็นแม่พระที่เอาแต่สวดหาพระเจ้าที่ไม่มีจริง

ในตอนสุดท้าย ทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดี เรายังมีชีวิตรอด หลายคนยังไม่ตาย และหลายคนได้หลุดพ้น คุณกอดผมแล้วพร่ำบอกย้ำๆถึงสถานะพี่น้องที่เรามี ผมยิ้มไม่ออกแต่ก็ไม่ได้มีท่าทีโกรธเคือง แอบคาดหวังว่าสักวันคุณจะกลับมาเป็นของผมอีกครั้ง

 

แต่มันคงไม่มีทาง เมื่อคุณรับเธอเข้ามา

 

จากเรา -สองคน- กลายเป็นเรา -สามคน-

 

คุณ ผม และเธอเริ่มลงมือทำงานกันอีกครั้ง อีกครั้ง และหลายครั้งจนคุณคิดไปเองว่าเราสนิทตายแทนกันได้ คุณเริ่มฉลองกับความสำเร็จเล็กๆเพียงเพราะเธอต้องการ คุณเริ่มจองห้องสองเตียงและแยกไปมอบความอบอุ่นให้เธอทั้งที่เป็นคืนหนาวเย็น แทนที่จะยอมอยู่ในอ้อมแขนผมเหมือนอย่างเคย ผมเห็นว่าคุณสั่นแต่ก็ไม่ทำอะไรในเมื่อคุณเลือกแล้วที่จะเป็นฝ่ายแข็งแรงปกป้อง ผมก็ไร้ประโยชน์

คืนหนึ่งหลังเสร็จงาน ผมอาสาเป็นฝ่ายจัดการเรื่องที่พัก คุณและเธอจะมีความสุขกับฮันนีมูนเล็กๆหลังจากแลกแหวนตอนที่คิดว่าผมไม่เห็น ผมยอมเป็นฝ่ายหนีเพื่อคุณจะได้สบายใจ

ห้องชั้นล่างติดลานจอดเป็นของผม ห้องราคาแพงมีระเบียงชั้นบนกลายเป็นของคุณและคนรัก เพราะผมรู้ว่าคุณชอบมองดาวในคืนพิเศษ เหมือนอย่างที่เคยทำด้วยกัน เธอก็ดูพึงพอใจและขนข้าวของทั้งหมดขึ้นไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่คุณที่ยังยืนอยู่ที่เดิมส่งสายตาแปลกๆก่อนเดินเข้ามาใกล้ คุณเอ่ยถามว่าผมทำไปเพื่ออะไร

 

คุณพูดเพราะไม่รู้ว่าผมเห็นการแลกแหวนที่หน้าร้านสะดวกซื้อในปั๊มน้ำมัน

 

ผมยิ้มแล้วตอบว่าอยากให้คุณมีความสุขเหมือนอย่างงตอนคบวาเนสซ่า -ผู้หญิงที่เป็นรักแรก- คุณอึ้งแต่พยายามกลบเกลื่อนด้วยการหาเรื่องมาพูด ผมยิ้มให้เช่นเคยแล้วปิดประตูใส่หน้า

 

เพราะกลั้นไว้ไม่ไหวผมจึงต้องรีบ น้ำใสไหลลงอาบแก้มอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

 

ผมรักคุณ แต่เหมือนมันไม่จำเป็นเท่ากับรักของเธอ

 

.

 

สองอาทิตย์ผ่านไปหลังจากคืนนั้น ผมเริ่มตีตัวออกห่าง คุณรับรู้ได้และเมื่อถึงเวลาอยู่กันเพียงสองคนคุณก็เข้ามาถามไถ่ถึงสาเหตุ ผมยิ้ม ยิ้มอีกแล้ว ยิ้มแล้วกล่าวว่าผมไม่ต้องการที่จะเป็นคนที่สามทั้งที่เคยเป็นคนที่สอง คุณสบถใส่หาว่าไร้สาระ บอกผมมันเด็กงี่เง่าน่ารำคาญ บอกผมเป็นแค่น้องจะเป็นแบบเธอได้อย่างไร

พอถามย้อนถึงความสัมพันธ์ที่ผ่านมา คุณตอกกลับว่าแค่หลงผิดและไม่เคยคิดว่ามันเป็นเรื่องจริง

 

หัวใจผมชา ร่างกายผลิตรอยยิ้มไม่ได้อีกต่อไป

 

ถึงงานสำคัญ คุณมอบตำแหน่งผมให้เธอ ผมไม่เถียงแต่ยืนมองการทำงานการพูดอธิบายของเธออย่างอดกลั้น คุณที่รู้ว่ามันไม่ดีแต่ก็ยิ้มและกล่าวให้กำลังใจ ผมพูดแทรกทันทีว่าถอนตัว ทุกอย่างในห้องจึงเงียบลง สองสายตาจับจ้องอย่างงุนงงและไม่เข้าใจ

 

ผมไม่ยอมอีกต่อไป

 

มีด ปืน กระเป๋าและอุปกรณ์อื่นๆผมคืนให้คุณไปจนหมด เหลือแต่ตัวและเงินส่วนหนึ่ง ก้าวเดินออกจากตรงนั้น แดดข้างนอกรอแผดเผาอยู่แต่ผมไม่สน ในเมื่อหมดประโยชน์กับคนที่รักมากที่สุดแล้วจะทนอยู่ไปทำไม

ในตอนที่กำลังจะก้าวพ้นขอบประตู อ้อมกอดของคุณกระชากผมไว้ เสียงกระซิบพร่ำบอกว่าอย่าไปแต่ผมไม่สนอ้อมกอดของคุณจึงแนบแน่นขึ้นอีก ผมหันตัวยอมพูดคุยด้วยแต่ประโยคที่ออกมาทำให้รอยยิ้มคุณและเธอหายไป

 

“เลือก เก็คโคมีแค่สองเท่านั้นหากนายยังจำคำพูดตัวเองได้”

 

เธอเดินเข้ามาใกล้คุณด้วยท่วงท่ากอดแขนเหมือนคนหนาวไข้ แต่มันเป็นแค่มารยาซึ่งคุณก็ตกหลุมอีกตามเคย

 

“ริชาร์ด นี่ไม่ใช่เวลามางอน รีบๆทำงานเถอะน่า”

 

ผมไม่ตอบ ดวงตาและสีหน้าเปลี่ยนเป็นอีกสิ่งมีชีวิตที่ผมเป็น เขี้ยวแหลมยาวพร้อมกัดกินทุกอย่างที่ขวางหน้าไม่เว้นแม้กระทั่งคุณ หากผมยังไม่ได้คำตอบ

 

“ฉัน..ยอมไปเอง”

 

เป็นเธอที่เอ่ยปาก ผมพึงพอใจกับคำพูดนั้น แต่คุณไม่ คุณวิ่งไปกอด อ้อนวอนและขอร้องเสียยิ่งกว่าตอนทำกับผม คุณพูดว่าหากขาดเธอชีวิตก็คงไม่เหลืออะไร ผมยิ้มเย้ยตัวเองทันที สุดท้ายคุณก็จับมือเธอเดินเข้ามา กอบกุมมือผมด้วยมืออีกข้างจนกลายเป็นเราสามคนที่มีคุณเป็นตัวกลางเชื่อมต่อ

คุณพูดว่าเราทั้งหมดเป็นครอบครัวและคุณไม่ยอมให้ครอบครัวแยกจากไปไหน ผมไม่ยิ้มและปล่อยมือจากคุณ ก้าวถอยหลังไปทิศทางเดิมทั้งที่คุณเรียกร้องและพยายามจะวิ่งมาหา แต่เธอที่กอดคุณแน่นทำให้คุณได้แต่ยืนพร่ำเรียกชื่อผมซ้ำๆ

ผมเอ่ยปากบอกความลับของเราต่อเธอ คนรักของคุณพยักหน้ารับรู้และกล่าวว่ารับได้ มันสร้างความตกใจเล็กน้อยให้เรา คุณกอดเธอตอบแล้วบอกขอบคุณ พร่ำพรรณนาสิ่งความดีของเธอจนลืมไปแล้วว่าผมยังอยู่ที่เดิม

 

แต่แล้วคุณก็หันมาในตอนที่ได้กลิ่นไหม้

 

มันเป็นร่างกายผมที่ถูกแดดแรงในตอนบ่ายแผดเผา ปลายนิ้วจนถึงข้อศอกหายไปอย่างรวดเร็ว มันเจ็บแสบแต่เล็กน้อยนักเมื่อเทียบกับความเจ็บในใจ

 

“ขอโทษ ริชาร์ดฉันขอโทษ! ได้โปรดกลับเข้ามา”

 

ผมส่ายหน้าและยิ้ม ยิ้มทั้งน้ำตา การจากลาของเราคงสิ้นสุดเสียที ไม่มีครั้งต่อไปอีกแล้ว

 

🐍

 

END.

 

.

 

กระสุนฝังลงกลางอกอย่างแม่นยำ ร่างขาวล้มลงทันที และคุณที่วิ่งเข้าไปกอดด้วยความตกใจ ส่วนผมก็กลับเข้ามาข้างในหลบแสงแดดที่เผาไหม้ ร่างกายค่อยๆฟื้นตัวทีละน้อยแต่ช้าเกินไปเมื่อมันเป็นมากกว่าบาดแผลธรรมดา
 
ผมเดินตรงไปหาอย่างไม่รีบร้อน เธอยังมีลมหายใจอย่างปาฏิหาริย์ คุณเงยหน้ามองแต่ผมแค่ยิ้ม ไม่สนใจทั้งสีหน้าตกใจของคุณและน้ำตาที่ไหลของเธอ

 

คมเขี้ยวฝังลึกข้างลำคอขาว

 

เลือดของคนที่สวดมนต์ทุกวันแต่กลับไม่เคยบริสุทธิ์ฉายแสดงฉากที่คุณไม่เห็นไม่รับรู้ แสดงถึงสิ่งที่เธอภาคภูมิใจและเย้ยหยันเมื่อได้ครอบครองคุณไว้คนเดียว ผมจึงออกแรงกัดเพิ่มขึ้นอีก จากรอยเขี้ยวเปลี่ยนเป็นบาดแผลใหญ่และชิ้นเนื้อที่หลุดติดปากมา ผมขบเคี้ยวอย่างทารุนพร้อมจ้องมองคุณที่เหมือนสติหลุดไปแล้วกับสิ่งตรงหน้า

 

ในที่สุดแขนซ้ายของผมก็กลับมาในตอนที่เลือดเธอหมดตัว

 

คุณมองผมอย่างตกใจและไม่กล้าเข้าใกล้ แต่ผมช้อนตามองด้วยความเสียใจและออดอ้อน พร้อมกล่าวว่าผมไม่รู้ตัว ผมควบคุมสิ่งนี้ไม่ได้

 

“เซธ..ฉัน….นี่ไม่ใช่ฉัน ขอโทษฉันขอโทษ! ฉันควรจะตาย”

 

ผมวิ่งออกไปในทางเดิมทางเดียวที่แดดเล็ดลอดเข้ามา แต่น้ำเสียงของคุณที่เย็นลงและมีสติก็เรียกกลับให้ผมไปหา ถึงแม้จะยังหวาดกลัวแต่คุณก็อ้าแขนรับ กอดผมแล้วบอกว่าไม่เป็นไร บอกว่าคุณเข้าใจเหมือนอย่างที่เคยทำตอนเราอยู่ที่ห้องนั้นกับสาวธนาคาร
 
คุณบอกว่าคุณตกใจและยังกลัวกับสิ่งที่ผมทำ ผมกระชับอ้อมกอดแล้วบอกว่าเพราะความเจ็บและการทำงานที่ผิดไปของร่างกายทำให้โจมตีเพื่อให้รอดชีวิต
 
ในตอนที่คุณถามกลับว่าทำไมถึงไม่เป็นคุณ ผมก็ตอบทันทีว่าเพราะทุกส่วนของผมรู้ดีว่าคุณคือที่รัก จึงไม่ทำร้ายลงไปเหมือนอย่างเธอ
 
คุณกอดลูบหัวแล้วพร่ำขอโทษที่ทำร้ายผมด้วยการแบ่งใจให้เธอ แต่ตอนนี้คุณรู้แล้วว่าท้ายที่สุดคุณก็รักแค่ผม เพราะในตอนที่ผมจู่โจมคุณกำอาวุธไว้แน่นแต่ทำร้ายผมไม่ลง
 
ผมยิ้ม เช็ดหน้าเช็ดปากตัวเองแล้วมอบจูบเคล้ากลิ่นเลือดให้ คุณไม่ละออกและบอกว่าจะมีแค่ผม มีแค่เราสองคนเหมือนเดิม

 

 

บอกแล้ว ว่าผมไม่ยอมให้มันเป็นเหมือนตอนวาเนสซ่าหรอก คนที่จะเคียงข้างคุณได้ต้องเป็นผมเท่านั้น

 

 

END.

 

 

จบจริงๆ
 
ทั้งหมดทั้งมวลยกให้ความไม่ชอบเคทของเราค่ะ5555 ไม่ใช่แค่นางเข้ามาเป็นคนที่สาม แต่เพราะทั้งนิสัยงี่เง่าของนางที่ทำไมยังรอดวะะะะะ

[From Dusk Till Dawn] 🔫

🔫ไม่รู้จะตั้งชื่ออะไรดี ช่วยตั้งให้หน่อยค่ะฮือ🔫

Richard Gecko/Seth Gecko

(Yaoi,Incest)

By. Lizxeh

 

 

🔫

 

 

เงินสดหมดแล้วในสัปดาห์นี้ จากนิสัยแก้ไม่หายของริชาร์ดที่เผลอซื้อหนังสือไปจนไม่เหลือค่ารถกลับบ้าน

 

เอทีเอ็มที่มีก็ถูกอายัดจากการกดรหัสผิดซ้ำๆ สุดท้ายต้องมาพึ่งธนาคารที่คนต่อแถวยาวเป็นทางรถไฟ

 

ประตูเปิดต้อนรับผูัมาใช้บริการ พนักงานและผู้คนภายในไม่มีใครยิ้มให้กัน อาจเพราะใกล้ช่วงมื้อกลางวันแล้วแต่การบริการยังไม่คืบหน้าไปไหน ผู้คนอีกกว่าครึ่งยังรอใช้บริการ และหนึ่งในนั้นคือริชาร์ด

 

สายตาไม่พอใจของพนักงานแสดงออกเมื่อเห็นแถวที่ยาวอยู่แล้วถูกต่อให้ยาวมากขึ้นไปอีกเพราะหนุ่มใส่แว่น เธอถอนหายใจแต่ก็ทำหน้าที่ต่ออย่างคนทำอะไรไม่ได้

 

เวลาผ่านไปจนถึงช่วงเที่ยง พนักงานและผู้คนบางส่วนเลือกที่จะละจากหน้าที่แล้วไปหาอาหารใส่ท้องประทังความหิวและป้องกันน้ำย่อยที่กัดกินจนแสบท้องเหมือนเขา

 

เพราะเงินที่ไม่เหลือเลยตั้งใจจะไปกินมื้อเย็นที่บ้านแทนการซื้อจากร้านอาหารข้างทาง
แต่เสียงปืนที่ดังขึ้นทำให้ผู้คนแตกตื่น รวมถึงริชาร์ดที่เลิกคิดถึงความหิวโดยทันที

 

ความกลัวเข้ากอบกุมเมื่อเห็นคู่หญิงชายในชุดสีดำพร้อมอาวุธติดมือ เขาก้มลงทันทีก่อนที่ผู้ร้ายจะเอ่ยปากสั่งเสียอีก
คนพวกนั้นขู่และสาดคำพูดถึงความอันตรายออกมาหากใครสักคนขัดขืนหรือไม่ทำตามที่สั่ง

 

พนักงานบางคนพยายามจะกดปุ่นสัญญาณแต่ไม่ทันเมื่อหญิงสาวมองเห็นและยิ่งขู่จนแทบฝังกระสุนลงหัวพนักงานคนนั้น เธอยิ้มเหยียดแล้วพูดจาดูถูกแต่ก็ไม่ละปืนออกจากเป้าหมาย

 

ชายอีกคนที่มาด้วยประกาศเสียงดังหาผู้จัดการหรือใครก็ตามที่สามารถปลดล็อกตู้นิรภัยได้ แต่ไม่มี เพราะคนเดียวที่รู้รหัสคือชายวัยกลางคนที่ออกไปพักเมื่อสักครู่ นั่นยิ่งสร้างความไม่พอใจให้สองโจรเป็นอย่างมาก ซึ่งริชาร์ดเผลอเรียกในใจไปแล้วว่าบอนนี่และไคลด์

 

สายตาชายคนนั้นกวาดมองหาคนที่น่าจะฉลาดและสามารถเปิดตู้เก็บเงินได้ แต่รอบตัวไม่มีใครเลยที่ดูจะมีความสามารถ ส่วนมากเป็นพ่อค้าแม่ค้าและพนักงานที่มาทำธุรกรรมส่วนตัว

 

แต่แล้วสายตาของโจรหนุ่มก็มองตรงไปยังชายรูปร่างสูงที่เขาจำได้ว่าหมอนี่หมอบลงกับพื้นก่อนใครทั้งหมด

 

 

“เฮ้เด็กแว่น ไปจัดการซิ”

 

 

ริชาร์ดไม่เข้าใจจนกระทั่งปลายปืนจิ้มอยู่ที่หัวเขาและความหวังที่น้อยอยู่แล้วก็หมดลงจนสิ้น

 

ตู้นิรภัยอะลูมิเนียมขนาดใหญ่อยู่ด้านหลังธนาคาร ผู้ชายคนนั้นสั่งให้เปิดโดยเร็วและขู่ว่าหากทำไม่ได้ก็คงเดินออกจากที่นี่เพียงวิญญาณ

 

ริชาร์ดสถบในใจแต่ก็เริ่มลงมือ เขาเป็นนักศึกษาแพทย์ที่เพิ่งเลิกจากฝึกงาน อุปกรณ์ตรวจร่างคนจึงถูกนำมาช่วยให้ทุกอย่างง่ายขึ้น

 

ไม่ต้องถามถึงความสามารถเลย เมื่อแฟนเก่าแม่เป็นขโมยมือดีที่สอนเขามากับมือจนขโมยเงินร้านชำได้ตั้งแต่สิบสองขวบ

 

เจ้าของปืนมองหน้าคนที่ตั้งใจจนแปลกไปจากบุคลิกเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง จากหวาดกลัวในตอนแรกกลับกลายเป็นสมาธิเต็มเปี่ยมและมั่นใจ

 

 

“เร็วๆหน่อย!”

 

 

สายตาที่ตวัดมองมาทำเอาใจขู่แทบลงไปกองที่พื้น มันดุดัน เย็นชาและแฝงความไม่พอใจอยู่ในนั่น ที่ท้ายสุดแล้วจำต้องยอมให้ตัวประกันสุดเนิร์ดได้ทำหน้าที่ต่อไป

 

 

“ช้าไปแล้วนะเซธ!”

 

 

เสียงผู้หญิงผมแดงหรือคนที่เกือบฆ่าพนักงานธนาคารเดินเข้ามาเร่งด้วยน้ำเสียงร้อนรนและหงุดหงิด เธอไม่อยากให้ใช้เวลานานเพราะพวกตำรวจอาจผ่านมาได้เสมอ

 

 

“ช่วยไม่ได้ เอ็ดดี้ดันป่วยเลยมาไม่ได้นี่”

 

 

เจ้าของชื่อเซธตอบอย่างพยายามระงับอารมณ์ แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่ยอม เธอยิ่งแผดเสียงดังและโมโหกว่าเดิมเพราะเวลามันเลยมาแล้วหลายนาทีจากสถิติที่มักทำได้รวดเร็ว

 

เซธไม่ได้ตอบอะไรมากไปกว่าพยายามให้เธอสงบใจลง แต่คนที่หมดความอดทนกลับเป็นชายหนุ่มที่กำลังปลดล็อกประตูกลบานนี้

 

 

“Shut up bitch!”

 

 

เสียงดังของคนที่ไม่คาดคิดว่าจะเอ่ยปากออกมาทำให้ทั้งเซธและหญิงสาวที่ทราบทีหลังว่าชื่อเคทยืนนิ่งอย่างคนตกใจ ทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะเป็นเซธที่ไล่ให้เคทกลับไปทำหน้าที่

 

หลังจากนั้นไม่นานเสียงคลิกของความสำเร็จก็ดังขึ้น ตู้นิรภัยถูกเปิดออก เงินแทบทั้งหมดถูกขนใส่กระเป๋าใบใหญ่ของเซธโดยมีหนุ่มใส่แว่นคอยช่วยอีกแรงทั้งที่ไม่ได้บังคับข่มขู่

 

หลังจากนั้นไม่นานเสียงคลิกของความสำเร็จก็ดังขึ้น ตู้นิรภัยถูกเปิดออก เงินแทบทั้งหมดถูกขนใส่กระเป๋าใบใหญ่ของเซธโดยมีหนุ่มใส่แว่นคอยช่วยอีกแรงทั้งที่ไม่ได้บังคับข่มขู่

 

เสียงสัญญาณคุ้นหูดังเข้ามาใกล้เรื่อยๆและเป็นเคทที่บอกให้ออกทางด้านหลัง แต่เซธยืนยันว่ายังไงตัวประกันคนเก่งก็ต้องไปด้วยเพราะเห็นหน้าของพวกเขา แม้เคทจะไม่ยอมแต่สุดท้ายเธอก็ทำตามที่ชายหนุ่มบอก
ตำรวจนิวยอร์คไม่โง่ พวกเขาดักทั้งด้านหน้าและหลังแต่ไม่สาดกระสุนเพราะตัวประกันในอ้อมแขนของโจรหนุ่ม

 

ต่างกับฝ่ายผู้ร้ายที่สาดกระสุนไปทั่ว และนั่นเป็นจุดเริ่มต้นสงครามย่อมๆที่พวกตำรวจพยายามไม่ให้ผู้บริสุทธิ์บาดเจ็บ

 

 

“โอ๊ย!”

 

 

ผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มร้องตกใจเมื่อกระสุนฝังเข้ากลางลำตัวเธอ ความบาดเจ็บแล่นเข้ามา เธอเกือบแทบล้มแต่ยังประคองร่างไหว ทั้งหมดพากันขึ้นรถและขับออกไปโดยเงินยังอยู่ครบ

 

 

🔫

 

 

โมเต็ลเก่าๆถูกใช้เป็นที่พักเหนื่อย สองหนุ่มหนึ่งสาวช่วยกันยกสัมภาระทั้งหมดเข้าห้อง เคทที่ไม่พอใจเท่าไรจึงขอตัวออกไปจัดการเรื่องอาหารการกินหลังจากทำแผลเสร็จ ทิ้งให้สองหนุ่มอยู่ด้วยกันอย่างเงียบงันและประหม่า

 

เป็นเซธที่มองเห็นฝ่ามือใหญ่นั่นแดงช้ำและเลือดซึมออกมา เขาหยิบกล่องปฐมพยาบาลที่เคทเพิ่งใช้เสร็จมาและจับพลิกมือริชาร์ดดู

 

เจ้าของแผลทำหน้างงในตอนแรกแต่หลังจากนั้นก็ยินยอมให้อีกคนรักษาโดยดี

 

สำลีชุ่มแอลกอร์ฮอล์สัมผัสผิวเบาบางอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อว่าคนที่ทำแผลในตอนนี้คือคนเดียวกับที่ปล้นธนาคารมาเมื่อครู่ ริชาร์ดเผลอมองจ้องคนตรงหน้าอย่างหลงไหล ใบหน้าหล่อคม รูปร่างดีกำลังน่าฟัด รอยสักบนแขนขวายิ่งเพิ่มความฮอตจนรู้สึกอยากเป็นเจ้าของ ถ้าต้องทำแผลทั้งวันริชาร์ดก็ยอม

 

เซธรู้ตัวดีว่าถูกจ้องตั้งแต่เริ่มจนทำแผลเสร็จ ผู้ชายคนนี้ใช้สายตาอย่างที่ไม่เคยมีใครมองเขามาก่อน มันปรารถนาและเร่าร้อนจนเกือบเผลอพันแผลผิด

 

เสียงเคทเหมือนสวรรค์เมื่อเธอกลับเข้ามาและเริ่มนับเงินโดนมีชายหนุ่มอีกสองคนช่วย ใช้เวลาไม่นานก็เสร็จสิ้นแต่ที่น่าแปลกใจคือเงินหายไปสองแสน เซธคิดแล้วคิดอีกก็ไม่ออกว่ามันไปไหน ได้แต่ปล่อยเลยผ่านไปจนถึงเวลาเข้านอน

 

 

ริชาร์ดรีบปลุกเซธตั้งแต่ยังไม่เช้าให้ออกไปซื้อยาด้วยกันเพราะก่อนหน้านี้เคทละเมอคงเพราะเจ็บจากแผลกระสุนเมื่อกลางวัน

 

ความง่วงและความมืดทำให้คนถูกปลุกไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก เขาตามอีกคนออกไปหลังจากล้างหน้าเรียกสติกลับคืนมา แต่ความอ่อนล้าทำให้หน้าที่คนขับกลายมาเป็นของริชาร์ดที่เพิ่งเก็บเครื่องมือสื่อสารลงกระเป๋า

 

เขายิ้มและปล่อยให้คนง่วงหลับไปบนที่นั่งด้านหลัง รอยยิ้มผ่านกระจกช่างดูร้ายผิดกับคนที่แสดงท่าทีเป็นห่วงคนป่วยเมื่อครู่ราวกับคนละคน

 

เงินสองแสนที่เซธหามันไม่เจอ แต่เขารู้ว่ามันหายไปไหนในเมื่อตอนขับรถมาเคทอาศัยจังหวะนั้นฉกฉวยและใส่มันไปในเสื้อของเธอ ริชาร์ดเห็นทุกอย่าง รู้ทุกอย่างแม้กระทั่งตอนที่เธอหนีไปคุยกับใครบางคนถึงแผนการณ์หักหลังเซธเพื่อครอบครองเงินเองทั้งหมด

 

และเขาเอาคืนให้เซธแล้วด้วยการโทรหาเจ้าหน้าที่ให้พวกเขาได้ทำงานง่ายขึ้น

 

ในตอนแรกที่ธนาคารเขาไม่มั่นใจนัก แต่พออีกคนทำแผลให้ และได้จ้องมองสำรวจไปทั่วกาย ก็ทำให้รู้ว่าคือคนเดียวกับเจ้าของจูบและเซ็กเร่าร้อนเมื่อหลายเดือนก่อนที่เท็กซัส ทั้งกลิ่น รูปร่าง และรอยสักคุ้นตาทำให้ไม่ต้องเสียเวลาคิด คนที่ตามหามาเกือบปีอยู่ตรงหน้าแล้ว ไม่มีทางปล่อยให้หลุดลอยไปหาคนอื่นอย่างแน่นอน

 

ริชาร์ดเผลอขำเบาๆตอนที่ผ่านร้านยา ข้ออ้างที่หลอกล่อให้เซธยอมมาด้วย คิดในใจว่าเป็นคราวซวยของเคทเอง

 

ที่ดันมายุ่งกับคนของเขา

 

 

 

END.🔫

 

 

 

– รู้สึกเนื้อเรื่องผิดประเด็นและยืดเยื้อมากๆ
– ไม่เมคเซนส์หลายจุดเลย ขออภัยมา ณ ที่นี้ค่ะ เพราะนี่คือผลงานของคนกึ่งหลับกึ่งตื่นตอนตี4เมื่อคืน 😅

[From Dusk Till Dawn] School, Young and Free

YSchool, Young and Free
Richard Gecko/Seth Gecko
(Yaoi , Incest)

By. Lizxeh

 

 

🌟

 

 

ย้อนกลับไปสมัยวัยรุ่น ริชาร์ดหัวดีและเรียนเก่งจึงได้ไปอยู่ห้องคิง ต่างกับเซธที่ห่วยไปหมด มีดีก็แค่วิชาปฎิบัติอย่างพละหรือไม่ก็งานช่างที่มักได้เอมาครอบครองให้ลุงเอ็ดดี้ดีใจ
 
วันนี้มีการทดลองที่เซธตื่นตาตื่นใจอยากเข้าร่วม พอรู้ว่าได้ทำร่วมกับห้องคิงเลยยิ่งดีใจไปใหญ่ เพราะที่นั่นมีริชาร์ดอยู่ ไม่ต้องกังวลว่าอะไรจะผิดพลาด
 
เสียงครูประจำวิชาเอ่ยบอกให้เตรียมตัวสวมใส่อุปกรณ์ป้องกันอย่างแว่นและถุงมือ ทุกคนทำตาม ยกเว้นเซธที่อิดออดจนโดยริชาร์ดดุใส่ไปทีถึงได้ยอมใส่เครื่องป้องกันและเริ่มลงมือปฎิบัติงาน
 
หลายคู่จากโต๊ะอื่นบ้างกวนประสาท บ้างเข้าร่วมมือกัน บ้างก็ปล่อยให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งทำ แต่กับโต๊ะริชาร์ดและเซธทุกอย่างเข้าคู่ลงตัวกันจนคนสอนแทบไม่อยากเชื่อสายตา สองพี่น้องนี้อยู่แยกคนละห้องคนละฝั่งฟากตึก แต่เวลาอยู่ด้วยกันทุกอย่างกลับเข้าขาอย่างเป็นธรรมชาติ
 
เซธที่พยักหน้ารับฟังคำอธิบายจากน้องอย่างตั้งใจ ริชาร์ดที่อธิบายละเอียดยิบย่อยจนไม่น่าเชื่อว่าคนความอดทนต่ำจะทำได้โดยไม่ระเบิดอารมณ์ออกมาเสียก่อน มีบ้างบางครั้งที่เซธไม่เข้าใจและถามออกไปทันทีซึ่งริชาร์ดก็ตอบกลับทันทีเช่นกัน ต่างจากตอนอยู่ในห้องที่ทั้งคู่มักแค่พยักหน้าและพูดน้อย จุดนี้สร้างความประหลาดใจอย่างมากให้ครูสาวผู้สอน
 
การทดลองแรกเริ่มขึ้นเมื่อต้องใช้สารบางชนิดหยดลงบนแป้งเพื่อสังเกตปฎิกิริยาการเปลี่ยนสีของสารAและสารB ในตอนที่สารAเริ่มเปลี่ยนจากสีเหลืองเข้มเป็นน้ำเงิน เซธก็เปล่งเสียงออกมาอย่างตื่นเต้น เพราะห้องเด็กดื้อของเขาไม่ค่อยมีโอกาสบ่อยนักที่จะได้เข้ามาร่วมทดลองวิทยาศาสตร์เช่นนี้
 
ริชาร์ดหัวเราะเมื่อพี่ชายที่ซ้ำชั้นแสดงท่าทีตื่นเต้นเหมือนเจอของเล่นใหม่ เขาเลยลองข้ามไปยังการทดลองที่สองและปล่อยให้เป็นหน้าที่เซธในการจัดการทำด้วยตัวเอง และผลลัพธ์ที่ได้ก็ไม่ต่างไปจากตอนแรกเลย รอยยิ้มและใบหน้าดีใจของเซธทำให้ทุกคนเผลอยิ้มตามไปด้วย โดยเฉพาะริชาร์ดที่เอ่ยปากชมพี่ชายไม่หยุดปากว่าฉลาดและทำได้ดี
 
เวลาผ่านไปจนใกล้หมดชั่วโมงสนุกสนาน คุณครูเรียกเก็บผลงานการทดลองทั้งหมดและจะส่งคืนทันทีที่ได้เจอกันใหม่ในคาบหน้า เสียงเด็กหญิงชายกล่าวลาและออกไปจากห้องทันทีที่สัญญาณดัง

 

วันนี้ริชาร์ดมีความสุขที่สุดเลย

 

 

🌟

 

 

คาบเรียนวิทย์เริ่มต้นอีกครั้งในสัปดาห์ใหม่ เซธตื่นเต้นกับการทดลองจนไม่ทนได้ฟังว่าวันนี้จะไม่มีการทดลองใดๆนอกจากบอกคะแนนของคาบวิชาที่แล้วและปล่อยให้ไปเข้าร่วมประชุมวิชาการ เมื่อริชาร์ดกระซิบบอกอีกครั้งเซธจึงหน้ามุ่ยเหมือนโดนแย่งขนม
 
หลายคู่ถูกอ่านบอกคะแนนไปเรื่อยจนมาถึงคู่พี่น้องเก็คโค ผลคะแนนทำให้ครูต้องหยิบแว่นขึ้นมาสวมใหม่เพื่อยืนยันว่าสิ่งที่เห็นเป็นความจริง

 

“ริชาร์ด และ เซธ เก็คโค คะแนนเต็มยี่สิบ”

 

สองพี่น้องยิ้มออกมาและเป็นเซธที่กระโดดกอดคนข้างๆจนทุกคนในห้องหัวเราะตามอย่างสนุกสนาน
 
แต่ชั่วโมงแห่งความสุขก็หมดลงเมื่อเสียงใสของครูสาวบอกให้ทุกคนเดรียมตัวไปเข้าประชุมที่ห้องโถงใหญ่ โดนแยกกันไปเป็นห้อง เซธรู้ทันทีว่าเขาและน้องชายต้องโดนจับแยกออกจากกันอีกครั้งเหมือนอย่างที่เคยเป็นมา จึงพยายามสบตาในตอนที่โดนจับแยก และสำเร็จเมื่อคนเป็นน้องหันมองสักพักก่อนพยักหน้าและเริ่มต้นทำในสิ่งที่เข้าใจกันดี

 

 

 

“อ้าว? เลขที่สิบสองหายไปไหนล่ะ?”

 

เสียงเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งซึ่งทำหน้าที่เช็คชื่อสมาชิกห้องที่มาเข้าร่วมประชุม เอ่ยถามอย่างสงสัยเมื่อคนที่ควรจะอยู่กลับหายไปอย่างลึกลับ

 

“เลขที่เจ็ดห้องนี้ก็ด้วย”

 

ด้วยความที่ทั้งสองห้องมาสายสุดจึงต้องนั่งข้างกัน หัวหน้าห้องคิงจึงเอ่ยปากหันหน้าคุยกับคนจากอีกห้องที่ทำหน้าที่เดียวกัน ทั้งสองมองหน้ากันอย่างไม่รู้จะแก้ปัญหายังไง จนครูที่ยืนอยู่ใกล้เข้ามาถามและทราบเรื่องว่าเกิดอะไรขึ้นและใครที่หายไป

 

“พี่น้องเก็คโคอีกแล้ว!”

 

 

🌟

 

 

เซธนอนหงายมองท้องฟ้ายามบ่ายที่ในวันนี้แดดไม่แรงมากนัก มันทำให้เห็นเมฆได้อย่างเต็มตาไม่ต้องคอยหลับแสงหรือหันหนีตอนที่แสงสาดส่องลงมากระทบ เขาชอบก้อนเมฆมากๆเพราะทุกครั้งที่มองมันทำให้สบายใจ โล่งใจอย่างบอกไม่ถูก ถึงจะมีหลายครั้งที่นึกอิจฉาเจ้าก้อนปุยสีขาวนั่นที่ลอยไปไหนต่อไหนได้อย่างอิสระ ไม่มีพันธะ ไม่มีห่วง ไม่กระทั่งต้องกังวลสนใจเรื่องอนาคตในวันข้างหน้า
 
ริชาร์ดที่นั่งอ่านหนังสืออยู่หันมองพี่ชายที่ถอนหายใจออกมาดังอย่างจงใจให้ได้ยิน เขาไม่ได้เอ่ยปากถามอะไร ทำเพียงแค่มองหน้าเงียบๆและเป็นเซธที่หันมาเริ่มบทสนทนาเอง

 

“นายเคยอิจฉาเจ้าก้อนปุยบนนั้นมั้ย? มันไปไหนก็ได้ มีอิสระ ต่างกับเรา”

 

ริชาร์ดเงยมองตามนิ้วพี่ชายที่นิยามเมฆบนฟ้าว่าก้อนปุยแล้วตอบคำถามในใจว่าไม่เคยรู้สึกอิจฉา เพราะมันไม่มีชีวิตจิตใจเหมือนมนุษย์

 

“ลอยไปเหนือ ไปใต้ ไปประเทศอื่นๆได้ตามใจคิด ฉันอยากเป็นแบบนั้น”

 

“ทุกวันนี้นายก็อิสระแล้ว”

 

เซธหันมองน้องชายที่มองตอบกลับมาด้วยสายตานิ่งเฉย คาดเดาไม่ได้ว่าสายตาใต้แว่นนั้นคิดอะไรอยู่ ไม่รู้ถึงจุดประสงค์ของประโยคเมื่อครู่ด้วยซ้ำ

 

“ฉันช่วยนายออกมาจากพันธะนั้น จำได้มั้ย?”

 

สิ่งที่ริชาร์ดพูดถึงมีแค่อย่างเดียวที่เซธนึกออก คืออุบัติเหตุไฟไหม้เมื่อตอนเกรดหก พ่อตายในกองเพลิงโดยที่เราช่วยอะไรไม่ได้เลย ถึงพ่อจะเป็นคนไม่ดีแต่เขาก็รักและเคารพยำเกรงผู้ชายคนนั้น

 

“มันผ่านไปแล้ว ฉันไม่อยากนึกถึง”

 

ริชาร์ดหันกลับไปอ่านหนังสือต่อ และในตอนที่อ่านเกือบจบเล่ม กลิ่นคุ้นจมูกก็ลอยมาให้ได้มองหาที่มาของมัน ไม่ได้มาจากไหนไกลแต่จากคนข้างๆที่จุดบุหรี่สูบไม่เกรงใจคนไม่สูบเลยสักนิด
 
เซธมองหน้าน้องอย่างไม่สนใจทั้งที่อีกคนเอามือขึ้นปิดจมูกแล้วอ่านหนังสือต่อเป็นเล่มที่สอง หนอนหนังสืออย่างริชาร์ดห่างมันไม่ได้แม้แต่เวลาโดดเรียนเช่นนี้ที่ยังตั้งใจอ่านอย่างเอาเป็นเอาตายเหมือนมีเตรียมสอบมหาลัยในวันพรุ่งนี้
 
บุหรี่ถูกแผดเผาไปจนเกือบครึ่งมวน และสติของริชาร์ดก็เช่นกันที่ลดทอนลงจนเหลือไม่ถึงครึ่ง
ในที่สุดความอดทนน้อยนิดที่มีก็หมดลง
 
เซธที่ไม่ทันระวังตัวถูกมือขาวจู่โจมดึงตัวก่อมะเร็งออกจากปากแล้วโยนทิ้งไป แรงบดขยี้จากส้นเท้าของริชาร์ดก็ทำให้รู้ว่ามีทางหยิบมันกลับมาสูบได้อีกแล้ว คนเป็นพี่จึงเริ่มโวยวาย

 

“เฮ้! นั่นมวนสุดท้ายนะ”

 

คนน้องยักไหล่ไม่แยแสแล้วกลับมาอ่านหนังสือใหม่อีกครั้ง แต่มันก็ไม่สงบเมื่อเสียงโวยวายของอีกคนดังเป็นระยะให้สมาธิกระเจิง ตัวหนังสือหล่นหายจากสมอง

 

“หมากฝรั่งก็หมด แบบนี้จะทำไง ริชาร์ด นายต้องรับผิดชอบ!”

 

เจ้าของชื่อที่โดนชี้หน้าแค่ถอนหายใจแล้วกลับไปอ่านหนังสือต่อ อีกคนก็ยังคงงอแง แต่ความอดทนของริชาร์ดก็มากพอจนอ่านจบสองบทก่อนหนังสือเล่มหนาจะถูกวางทิ้งแล้วเจ้าของมันเริ่มจัดการกับคนโวยวายปากมาก
 
เซธนอนนิ่งแข็งเมื่อสัมผัสไม่คุ้นเคยประทับลงบนปากของตนที่เพิ่งสูบบุหรี่ไป มันนุ่มแล้วก็ชื้น

 

 

เพราะริชาร์ดจูบเขา

 

 

“ฉันรับผิดชอบแล้ว นายเลิกโวยวายสักที”

 

ถึงไม่ใช่จูบแรกในชีวิต แต่การโดนน้องชายจูบก็เป็นเรื่องที่ไม่คาดคิดและไม่คาดหวังมาก่อน เซธทำอะไรไม่ถูก สิ่งที่ริชาร์ดพูดมาแทบไม่เข้าหูเพราะมัวแต่จมลึกอยู่กับความรู้สึก ความคิดตัวเอง

 

เซธโดนน้องชายจูบ

 

เซธโดนริชาร์ดจูบ

 

และเซธชอบมัน

 

“ม..ไม่เห็นหายเหงาปากเลย นายต้องลอง…อีกครั้ง”

 

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าทั้งคู่ เจ้าของแว่นตาขยับตัวเข้าหาจนกลายเป็นคร่อมทาบทับคนเป็นพี่ ปากทั้งคู่สนิทแนบชิดแล้วแปลเปลี่ยนเป็นแลกลิ้น จูบเงอะงะกลายเป็นเร่าร้อนในที่สุด
 
และวันนั้นคือวันที่ริชาร์ดบอกความในใจต่อพี่ชาย

 

“เซธ..ฉันชอบนาย”

 

 

🌟

 

 

เซธนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อนึกถึงวันนั้นบนดาดฟ้า วันที่คนขี้อายอย่างริชาร์ดเอ่ยปากบอกรักเขาอย่างกล้าหาญ ไร้ความกระดากอาย และรสจูบเร่าร้อนนั้นยังคงอยู่ในความทรงจำ
 
เสียงเอ่ยถามจากคนที่เพิ่งแต่งตัวเสร็จหลังอาบน้ำทำให้ละออกจากความคิดแล้วหันไปตอบว่าเขาคิดอะไรอยู่ แต่สิ่งที่อีกคนตอบมาก็ไม่ได้เกินความคาดหมายสักเท่าไร

 

“เรามาทบทวนความทรงจำกันหน่อยดีมั้ย?”

 

ไม่รู้ว่าเซธตอบอะไรออกไป แต่มันจบที่คนเป็นน้องคร่อมแล้วมอบจูบหวานๆให้ มันหวานกว่าตอนครั้งแรกบนดาดฟ้า เร่าร้อนกว่า และเปี่ยมไปด้วยความต้องการจนแทบสำลักความสุข

 

เซธไม่สนอะไรอีกแล้ว ในเมื่อทั้งเงินทอง อิสระ และคนรัก เขามีครบอย่างสมบูรณ์แล้ว

 

 

END.

 

 

ช่วงนี้ไฟแรงมากๆ อัพแทบทุกวันเลยฮือออ /ที่จริงเป็นแผนการณ์ให้คนมาลงเรือเยอะๆ/ บ๊ายบายค่ะ