[GDTOP] Doppelganger

Title : Doppelganger [ 1 / ? ]

Couple : GDTOP

Author : Lizxeh

Warning : Boy’s love

Note : เป็นฟิคสมัยติ่งบิ๊กแบงมากๆๆๆๆๆค่ะ ตอนนี้ขอนอกใจรอคัมแบ็คแปบ อิอิ แต่ยังรักนะ <3

มีอยู่ในบ้าน gdontop.comค่ะ ใครที่เป็นสมาชิกก็ไปหามาอ่านกันได้ 5555 ตอนนั้นยังใช้ชื่อ smile–mild อยู่เลย

enjoy reading!

.

.

====================================================

.

.

♦     ○     ♦     ○     ♦     ○     ♦

.

.

.

ปลายมีดแหลมฝังลงในเรือนร่างบอบบางของหญิงสาวงามที่มีรางวัลการันตีจากเวทีประกวดระดับภาค

.
ของเหลวสีแดงฉานไหลรินมาตามบาดแผล ฆาตกรทำเพียงเอียงคอมองมันด้วยความฉงน

.

แววตานั้นแฝงด้วยความมหัศจรรย์และสนุกสนาน ไร้ซึ่งความสงสารหรือเห็นใจ

.

.

.

นี่คือบทเรียนของพวกลักกิน ขโมยกิน

 .

 .

♦     ○     ♦     ○     ♦     ○     ♦

 .

 .

 .

เช้าวันจันทร์ที่น่าเบื่อสำหรับมนุษย์เงินเดือน

เขาเองก็เช่นกัน ในเช้านี้ต้องรีบแต่งตัวไปเข้างาน

เพราะประชุมในวันนี้จะชี้ชะตาพนักงานและบริษัทว่าควรจะไปทางไหนดี ?

ประตูห้องประชุมถูกเปิดเข้าก่อนเวลาประชุมเกือบยี่สิบนาที

แต่ทุกคนที่นั่งประจำที่เตรียมพร้อมสำหรับประชุมใหญ่ครั้งนี้ ทำให้เขาต้องก้มมองนาฬิกาเพื่อดูเวลาว่าเขาไม่ได้มาผิดเวลาแต่อย่างใด

บอสไม่ได้มาสายหรอกค่ะ คิคิ”

.

.

เสียงใสของสาวน้อยตำแหน่งฝ่ายบุคคลทำให้เขาต้องเงยหน้ามองด้วยความสงสัย

.

.

“..แต่พวกเรามารอด้วยความตื่นเต้นน่ะค่ะ!”

.

.

เสียงของฝ่ายการเงินสาวอย่างดาร่าเอ่ยเฉลยถึงสาเหตุที่ทำให้เขาต้องตกใจ

เขาเพียงแค่ยิ้มแล้วพยักหน้าให้กับทุกคนก่อนจะนั่งลงยังเก้าอี้ประจำตำแหน่ง

.

.

.

.

การประชุมที่ทุกคนลุ้นกันจนตัวโก่งผ่านไปได้ด้วยดี

.

.

หลังมีมติออกมาว่าให้ดำเนินโครงการอันจะพายอดขายของบริษัทไปสู่อันดับต้นๆของภูมิภาค

.

.

และเขาต้องพาทุกคนก้าวไปสู่จุดนั้นให้ได้

.

แต่เขารู้ว่ามันเป็นเรื่องยาก ไม่ใช่เรื่องธุรกิจ

 .

 .

แต่เป็นการเข้าสังคมกับคนอื่นต่างหากที่เป็นสิ่งที่น่ากลัวสำหรับคนรักสันโดษอย่างเขาคนนี้

.

.

แม้ทุกคนจะให้การต้อนรับอย่างดี โดยเฉพาะสี่สาวต่างวัยอย่างแชริน มินจี บอมและดาร่า

.

.

แต่กระนั้นเขาก็ยังกังวล เพราะทั้งบริษัทไม่ได้มีเพียงสี่คนนี้ที่เขาต้องทำงานด้วย

.

.

♦     ○    ♦     ○     ♦     ○      ♦

.

.

.

สายน้ำเย็นไหลผ่านชำระกายบอบบาง วันนี้เขาเหนื่อยเกินไป ทั้งการงานที่ได้รับมอบหมายโดยไม่ทันตั้งตัว

.

.

ไหนจะการปั้นหน้ายิ้มเพื่อพูดคุยกับทุกคนในการทำงาน ไม่ให้รู้สึกห่างเหินหรือแตกสามัคคี

.

.

เป็นประธานบริษัทไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ

จริงอยู่ที่ว่ารายได้ของเขามากกว่าพนักงานทั่วๆไป แต่ความเหนื่อยนั้นมันย่อมมีมากกว่าเป็นเท่าตัว

ถ้าเลือกได้ก็คงอยากเป็นแค่มนุษย์เงินเดือนทั่วๆไปมากกว่าจะต้องมารับภาระอันใหญ่หลวงนี้

.

.

.

ทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มแสนอุ่นในคืนเหน็บหนาว แม้จะไม่ใช่ช่วงฤดูหนาว

.

.

แต่อากาศที่เกาหลีในตอนนี้ก็ยังเย็นเกินไปสำหรับคนขี้หนาวอย่างเขา

.

.

นอนพลิกตัวไปมาก่อนจะรู้สึกว่าเปลือกตาเริ่มหนักอึ้งจนต้องให้มันพักลงเสียบ้าง

.

.

คืนนี้เขาคงได้นอนหลับอย่างเต็มอิ่มสินะ

.

.

.

.

.

“ขอบคุณมากนะคะ”

.

.

เสียงหัวเราะคิกคักของหญิงสาวใบหน้างดงามราวดาราชั้นนำของวงการมายาดังขึ้นเบาๆ

.

.

มือเล็กยกโบกล่ำลาให้กับบุคคลในรถยนต์คันหรูกระทั่งมันลับหายไปจากสายตา ใบหน้ายิ้มแย้มมีความสุขเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชัง

.

.

แสดงให้เห็นถึงความไม่พอใจในสิ่งที่เพิ่งกระทำลงไป

.

.

“สำหรับฉันต้องผู้ชายหนุ่มและรวยเท่านั้นย่ะ !”

.

.

.

เสียงส้นแหลมกระทบพื้นปูนในตรอกเล็กๆ หากเป็นไปได้เธอเองไม่ได้อยากเลือกมาทางนี้สักเท่าไร

.

.

แต่จะให้ใครรับรู้ถึงฐานะทางบ้านก็เป็นไปไม่ได้ มันน่าอายเกินไปกับสิ่งที่มีอยู่

.

.

.

บ้านเล็กหลังเก่าโกโรโกโส อายุของมันมากกว่าอายุเธอเสียอีก นี่เป็นสิ่งสุดท้ายที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ก่อนจากไป

 .

.. เปล่า ไม่ได้เสียชีวิต เพียงแต่พวกเขานำเธอมาทิ้งไว้ที่นี่

.

.

กำชับหนักหนาว่าให้อยู่แต่เพียงภายใน แต่จนแล้วจนรอด ก็ไม่มีใครกลับมารับเธออย่างที่พวกเขาได้บอก

.

.

สุดท้ายเด็กน้อยลีจีอึนจึงต้องใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวเกือบสิบวัน กระทั่งเพื่อนบ้านสงสัยและเข้ามาช่วยเหลือ…

วันเวลาผ่านไปสิบหกปีจากตอนนั้นที่เธออายุเพียงสี่ปี นับว่าเป็นบาดแผลที่ร้ายแรงสำหรับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่ง

.

.

“อะ ฮัลโหล?”

.

“….”

.

.

“อะไรนะคะ ?!”

.

.

ดวงตาหญิงสาวเบิกกว้างเมื่อได้ยินข้อเสนอจากอีกฝ่ายที่เธอไม่รู้ว่าเป็นใคร

.

.

ตัวเลขเก้าหลักนับว่าไม่ใช่น้อยๆสำหรับคนกระหายเงินอย่างเธอ

.

.

“แล้วเจอกันค่ะ”

.

.

.

♦     ○     ♦     ○     ♦      ○     ♦

.

.

.

รอยยิ้มเลือดเย็นจุดขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่ม

.

มีเรื่องสนุกให้เขาทำแล้วในคืนนี้ ไม่ต้องนอนเหงาเหมือนหลายๆคืนที่ผ่านมา

.

.

มีดปลายแหลมเล่มใหม่ที่สละเวลาส่วนตัวอันแสนยุ่งยากไปซื้อมาจะได้ลองใช้เสียที

.

.

.

♦     ○     ♦     ○     ♦     ○     ♦

.

.

.

ร้านอาหารหรูหราใจกลางโซลช่วยเพิ่มบรรยากาศโรแมนติกให้มากขึ้นไปอีกเท่าตัว

ลีจีอึนหรือชื่อแฝงคือไอยู กำลังทำตัวไม่ถูก ไม่ใช่ว่าร้านอาหารหรูๆอย่างนี้เธอจะไม่เคยมา

.

.

แต่บรรยากาศกับชายหนุ่มรูปงามตรงกันข้ามที่ทำให้เธอตื่นเต้นและรู้สึกประหม่าไปหมดจนทำตัวราวกับเด็กสาวมัธยมที่เพิ่งมีแรกรัก

.

.

“ตื่นเต้นเหรอครับ?”

.

.

ชายหนุ่มตรงหน้าเอ่ยถามอย่างขบขัน รอยยิ้มของเขาทำให้เธอเขินยิ่งกว่าเดิม

.

.

แม้จะไม่ใช่ยิ้มกว้างสดใสเหมือนดังยิ้มของเธอ  หากแต่ยิ้มที่ดูราวลึกลับนั่นกลับทำให้เธอใจเต้นอย่างแรง

.

.

เพราะแน่นอนว่าที่ผ่านมาทั้งหมด เธอเจอแต่รอยยิ้มหื่นกระหายในสรีระของเธอ

.

.

“นิดหน่อยค่ะ”

.

.

น้ำเสียงนั้นสั่นจนเธอรู้สึกได้ ชายหนุ่มตรงข้ามทำเพียงส่งยิ้มมาให้เธออีกครั้งก่อนบริกรจะนำอาหารมาเสิร์ฟ

.

.

บทสนทนาทั้งหมดจึงถูกหยุดลงพร้อมๆกับส้อมและมีดที่เริ่มทำหน้าที่ของมันเสียที

.

.

“อาหารมื้อนี้อร่อยที่สุดเท่าที่เคยกินมาเลยค่ะ”

.

.

ยอมรับว่าอร่อย แต่คำว่าที่สุดนั้นมันแค่จริตที่เธอเพิ่มเข้าไปเพื่อเยินยออีกฝ่าย

.

.

ชายคนนี้ดูท่าจะสนใจเธอเป็นอย่างมาก ฐานะดี รูปงาม อย่างนี้จะปล่อยให้ผ่านเลยไปไม่ได้เด็ดขาด

.

.

ชีวิตของสาวโสดรวยแต่เปลือกนอกอย่างเธอต้องจับให้อยู่หมัด อยากสบายมานานแล้ว

.

.

“ผมก็คิดอย่างนั้น แต่คุณรู้มั้ยที่อร่อยที่สุดนั่นก็เพราะคราวนี้ ผมมีคุณมาร่วมทานด้วย… ที่รัก”

.

.

คำพูดหวานหูที่ได้ยินมาเยอะ แต่น่าแปลกกับชายคนนี้เธอรู้สึกได้ถึงความเขินอายที่ปรากฏบนใบหน้าจนอยากจะกรีดร้อง

.

.

แล้ววิ่งหนีไปซุกหน้าแดงๆเสียให้รู้แล้วรู้รอด

.

.

ราวกับว่าที่เขาเรียกเธอด้วยคำนั้น มันกลั่นออกมาจากหัวใจจริง ไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำอย่างชายคนอื่นที่ผ่านมา

.

.

“ถ้ายังไง คืนนี้สนใจไปชมห้องผมมั้ย ?”

.

.

รอยยิ้มและดวงตาเจ้าเล่ห์นั่นผลักดันให้เธอตอบตกลงโดยไม่ต้องคิด

.

.

คำพูดเชิญชวนเช่นนั้น.. คือสิ่งที่เธอปรารถนามาตลอดในค่ำคืนที่แสนวิเศษนี้

.

.

.

♦     ○     ♦     ○     ♦     ○     ♦

.

.

.

.

.

TO BE CONTINUE.

.

.

.

♦  DOPPELGANGER #2  ♦

.

.

.

ขอบคุณสำหรับทุกคนที่เสียเวลาเข้ามาอ่านและเม้นค่ะ  !   :D

Advertisements