[Baseball Player] Adulterer 9/?

Adulterer – Chapter.9
 
Max Scherzer/Bryce Harper
 
 
By.Lizxeh
 
 
 
 
 
💋
 
 
 
 
 
สองอาทิตย์แล้วที่แมกซ์คอยเฝ้าดูสองหนุ่มสาวจนรู้ว่าห้องพักนี้เป็นของเด็กหนุ่ม และสาวสวยคนนั้นแค่มาอาศัยอยู่ชั่วคราวยามต้องการหลบหนีจากผู้ชายที่มาคอยตามตื๊อตามจีบ
 
 
และในวันนี้เขาตั้งใจจะเข้าไปเจอเด็กหนุ่มให้ได้ หลังจากรอมากว่าครึ่งวันจนผู้หญิงคนนั้นออกไป
 
 
 
 
💋
 
 
 
 
ฮาเปอร์เพิ่งอาบน้ำเสร็จในตอนที่อินเตอร์คอมส่งเสียงเตือนมีคนมาหา ใจหนึ่งคิดว่าอาจเป็นหญิงสาวที่หลงลืมกุญแจหรือไม่ก็อาจเป็นพนักงานล็อบบี้ที่บอกไว้ก่อนหน้านี้ว่าให้นำบิลค่าใช้จ่ายต่างๆมาให้
 
 
 
“สักครู่นะครับ”
 
 
 
เพราะความเร่งรีบจึงไม่ทันได้ดูว่าใครกันแน่ที่มาหา หยดน้ำบนตัวไหลตามจังหวะการกึ่งเดินกิ่งวิ่ง รวมไปถึงผ้าขนหนูผืนสั้นที่พันรอบเอวก็หมิ่นเหม่จนแทบหลุดออกมาแต่ดูเหมือนเด็กหนุ่มจะไม่รู้ตัว เขาเอื้อมมือปลดล็อกประตูอย่างรีบร้อนพร้อมกล่าวย้ำๆให้อีกฝ่ายรอสักครู่
 
 
ประตูเปิดออกโดยที่เจ้าของห้องยังก้มหน้าก้มตาเช็ดผมอยู่อย่างไม่เป็นกังวลอะไร ผิดกับผู้มาเยือนที่พูดไม่ออกตั้งแต่ได้เห็นเรือนร่างขาวในผ้าเช็ดตัวหมิ่นเหม่ และหยดน้ำบนตัวที่ไหลลงตามกล้ามท้องเป็นลอนสวยทำให้เผลอกลืนน้ำลายแล้วพยายามรวบรวมสตินึกถึงสิ่งที่เตรียมมาพูดในวันนี้
 
 
 
“อ..ผม…สวัสดีครับ”
 
 
 
เสียงคุ้นหูที่จำได้ไม่ลืมทำให้ต้องเงยหน้าขึ้นมองเพื่อยืนยันความคิด ก่อนจะพบว่าคนที่ไม่อยากเจอที่สุดบนโลกใบนี้กลับมายืนอยู่หน้าห้องเสียแล้ว
 
 
 
“มาได้ไง?!”
 
 
 
ไร้การตอบกลับแบบทันท่วงทีของอีกฝ่าย มีเพียงเสียงอืออาที่พยายามเปล่งออกมาอย่างคนขาดสติ ฮาเปอร์มองตามสายตาของคนตรงหน้าแล้วจึงรู้ตัวเสียทีว่าตัวเองมีเพียงผ้าผืนบางพันรอบเอวอย่างหมิ่นเหม่ ใกล้หลุดเต็มที
 
 
 
“กลับไปเลย!”
 
 
 
ถึงจะพูดไปแบบนั้นแต่กลับไม่ได้สนใจมองผู้มาเยือน มือรีบจับผ้าไว้แน่นกันหลุดและหันหลังเตรียมจะเข้าห้อง ผิดกับอีกคนที่ถึงจะอ้ำอึ้งแต่กลับเดินตามเข้าไปด้านในแล้วสวมกอดเด็กหนุ่มตรงไว้แน่นตามความคิดถึงที่มี
 
 
 
“ป..ปล่อยนะไอ้โรคจิต!”
 
 
 
แต่แมกซ์ไม่ปล่อย เจ้าของอ้อมกอดยิ่งกอดแน่นขึ้นไปอีกถึงจะรู้ว่าสูทเนื้อดีต้องซับน้ำมาจากตัวหอมๆของคนตรงหน้า แต่ความคิดถึงและโหยหาทำให้ดื้อรั้น แม้อีกคนจะออกแรงขัดขืนแค่ไหนอ้อมกอดก็ไม่คลายลง
 
 
ผิดกับฮาเปอร์ที่รู้ดีว่าหากตัวเองออกแรงมากเท่าที่ควรอีกคนก็คงถูกผลักกระเด็นออกไปแล้ว แต่ลึกๆแล้วในใจเขากลับรู้สึกยินดีอย่างประหลาดเมื่อโดนกอดโดยคนที่ตามง้องอนตัวเองมาเป็นเดือนๆ
 
 
ความเงียบงันของห้องและความนิ่งของคนทั้งสองผ่านไปสักพักจนใจคนกอดเริ่มไม่ดี กลัวว่าจะเผลอทำให้คนที่คิดถึงสุดใจโมโหหรือโกรธอีก จนภารกิจในวันนี้ของเขาอาจไม่สำเร็จ
 
 
 
“ผมรู้ว่าตัวเองไม่ดี..แต่แค่อยากพบคุณอีกสักครั้ง ผมคิดถึงมากจริงๆจนแทบทำงานไม่ได้เลย”
 
 
ยังคงไร้การตอบกลับจากอีกฝ่ายจนแมกซ์ต้องเอ่ยต่อ
 
 
“วันนั้น..ผมไปไม่ทัน รถมันติดและกว่าจะวิ่งไปถึงคุณก็กลับแล้ว ขอโทษครับ”
 
 
“ช่วยปล่อยผมก่อนได้มั้ย? มันอึดอัดจะบ้าเวลามีผู้ชายมากอดอยู่แบบนี้!”
 
 
 
ถึงจะรู้สึกเสียหน้าแต่แมกซ์ก็ยอมคลายอ้อมกอดลง เด็กหนุ่มหันมองคนมาเยือนด้วยสีหน้าที่คิ้วเรียวขมวดยุ่งจนแทบชนกัน บอกให้รู้ว่าเจ้าตัวไม่ชอบใจมากแค่ไหน แต่ถึงกระนั้นก็ไม่เอ่ยปากไล่ออกไปอีก ซึ่งจุดนี้เป็นแมกซ์ไม่ได้คาดคิดไว้ เขาคิดว่าคงจะโดนต่อยตั้งแต่เห็นหน้าด้วยซ้ำ
 
 
 
รอยยิ้มดีใจผุดขึ้นจนลืมตัวเผลอยิ้มให้อีกคนเห็น
 
 
 
“ยิ้มทำไม? ผมไม่ตลกกับเกมของคุณหรอกนะ”
 
 
 
รอยยิ้มกว้างหายไปทันตา
 
 
 
ฮาเปอร์มองคนแก่กว่าที่เดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวทำหน้าเศร้าเหมือนคนเป็นไบโพล่า เขาทั้งอารมณ์เสีย ทั้งโมโห ทั้งอายที่อีกคนมาเจอในสภาพนี้ ถึงจะเคยมีอะไรมาแล้วแต่ความห่างเหินทำให้ไม่ชินและเกิดอาการเขินขึ้นมาให้หงุดหงิดตัวเอง
 
 
ชุดคลุมสีขาวตัวใหญ่ถูกใช้ปกปิดร่างกายแทนผ้าขนหนูผืนบาง หันมองอีกทีคนที่มาเยือนก็เชิญตัวเองนั่งลงบนโซฟาสีเข้มเรียบร้อยแล้ว
 
 
 
“ผมจะรีบเอาของมาคืน กล่องนี่ก็ด้วย”
 
 
 
ไม่ทันปฏิเสธ กล่องสีน้ำเงินเข้มก็ถูกนำมาวางลงตรงหน้าให้ใจเสีย แมกซ์มองหน้าคนยกมาให้กับกล่องตรงหน้าที่สภาพใหม่เหมือนไม่เคยถูกแตะต้อง หรือไม่ก็คงโดนเก็บรักษาไว้อย่างดี
 
 
 
“ม..ยิ้มอะไร? กล่องมันสวยดีเลยเก็บไว้หรอก!”
 
 
 
ริ้วแดงบนใบหน้าทำให้คนแก่กว่าแอบยิ้ม แต่เพราะรู้ทันฮาเปอร์จึงพยายามกลบเกลื่อนด้วยการกระแอมไอและพูดให้อีกฝ่ายเข้าเรื่องเสียที ว่าทำไมถึงมาหา และทำไมถึงรู้ที่อยู่เขาได้
 
 
 
“เพื่อนผม..คนที่ผมยาวๆตัวโตๆ บอกว่าเห็นคุณเดินข้ามผ่านหน้ารถไปเลยลองตามดูจนรู้ว่าคุณอยู่ที่ไหน”
 
 
“ล..แล้วมาหาทำไม แล้วทำไมถึงขึ้นมาได้ง่ายๆแบบนี้?!”
 
 
 
แมกซ์หัวเราะแล้วเล่าต่อว่าเพราะคิดถึง นานมากแล้วที่ไม่ได้เจอหน้า ทั้งอุตส่าห์ไปรอทุกคืนวันศุกร์แต่ก็โดนนีน่าบอกให้กลับมา ทั้งทางร้านบอกว่าเด็กหนุ่มลาพักร้อนจึงต้องตัดใจไม่ไปหาและส่งของขวัญไปให้แทน
 
 
 
“ส่วนที่ขึ้นมาได้ก็…คอนนี้เป็นของผมเอง”
 
 
“ข..ของคุณ?!”
 
 
 
แมกซ์พยักหน้าแล้วบอกให้เด็กหนุ่มหยิบหนังสือสัญญาซื้อขายออกมาดูเพื่อยืนยันว่าตัวเองพูดจริง
 
 
ฮาเปอร์ไม่รอช้ารีบลุกไปหาเอกสารสำคัญในห้องนอน โดยไม่รู้เลยว่าผิวขาวแหวกออกมาให้คนมองได้เห็นแล้วจินตนาการไปไกลว่าหากได้สัมผัสจะดีมากแค่ไหน
 
 
แต่ภาพในหัวทั้งหมดก็ต้องจบลงเมื่อเสียงเหมือนคนล้มทำให้แมกซ์นั่งไม่ติดต้องลุกออกตามหาอีกคนที่หายไปในห้องได้สักพักแล้ว ในใจภาวนาให้เป็นแค่เสียงของหล่นเท่านั้น
 
 
 
แต่มันไม่ใช่
 
 
 
เด็กหนุ่มที่รีบร้อนจนลื่นจากคราบน้ำในห้องนอนโอดครวญด้วยความเจ็บเมื่อสะโพกกระแทกพื้นแรงจนแทบลุกขึ้นไม่ไหว และเพราะล้มเช่นนี้ชุดคลุมจึงทำหน้าที่ปกปิดร่างกายได้ไม่ดีนัก มันร่นขึ้นให้เห็นสะโพกขาวเนียนกลมกลึงจนคนเผลอมองต้องกลืนน้ำลายห้ามใจไม่ให้นึกถึงเหตุการณ์วันนั้น ก่อนจะเข้ามาช่วยพยุงคนล้มให้ลุกขึ้นนั่งพักบนเตียง
 
 
 
“คุณโอเคมั้ย? กล่องปฐมพยาบาลอยู่ไหน? ผมจะทายาให้”
 
 
“ม..ไม่ต้อง ผมทำเอง”
 
 
 
เพียงแค่ลุกความเจ็บก็แล่นปราดไปทั่วร่างจนต้องนั่งลงอีกครั้งและปล่อยให้อีกคนนำกล่องมาปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้
ฮาเปอร์มองผู้ชายที่ดูถูกเขาไว้สารพัดในคืนนั้นกำลังค่อยๆเปิดเนื้อผ้าขึ้นแล้วจ้องมองเป็นเชิงขออนุญาตก่อนจะเปิดขึ้นจนหมดเมื่อเขาพยักหน้ายินยอมแล้วนอนลงดีๆให้อีกคนป้ายยาลงตรงส่วนที่เจ็บ
 
 
สะดุ้งทุกครั้งที่มือหนาแตะลงมาแล้วนวดเบาๆ มันรู้สึกดีแต่ก็อายเมื่อต้องเปลือยช่วงล่างให้อีกคนเห็นจนหมด แถมยังเป็นส่วนที่อันตรายอีกด้วย เพราะผู้ชายคนนี้เคยได้สัมผัส ได้เข้ามาในตัวเขาแล้ว
 
 
 
 
💋
 
 
 
 
ใช้เวลาไม่นานทั้งส่วนเจ็บก็ถูกทายาจนทั่ว แต่มือของอีกคนยังไม่ละออกไปไหน มันลูบคลึงไปทั่วทั้งสะโพกให้ต้องเอ่ยปากห้าม
 
 
 
“จ..จะทำอะไร หยุดเลยไอ้โรคจิต”
 
 
แมกซ์สะดุ้งเหมือนเพิ่งรู้ตัว กล่าวขอโทษออกไปแต่ก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังว่าแค่ต้องการนวดให้รู้สึกดี หายจากอาการเจ็บก็เท่านั้น
 
 
 
“ถ้า..แค่นั้นก็ได้ ข..ขอบคุณนะครับ”
 
 
“จะทำให้ดีที่สุดเลยครับ!”
 
 
 
ถึงจะนอนคว่ำหน้าอยู่ไม่ได้หันไปมองแต่แค่ได้ยินฮาเปอร์ก็คาดเดาได้ว่าอีกคนคงตอบมาพร้อมรอยยิ้ม แค่นั้นก็ทำให้ในใจรู้สึกดีแปลกๆ ก่อนที่ร่างกายจะรู้สึกดีตามมาด้วยในตอนที่แรงนวดคลึงมีเพิ่มมากขึ้นและขยายบริเวณไปจนทั่วสองก้นกลมทั้งสองข้าง
 
 
เสียงครางอืออาจากคนที่นอนทำให้แมกซ์รู้ว่าตัวเองทำดีแล้ว เขาลูบคลึงพร้อมเจลเย็นแก้ปวด ลูบไล้ไปทั่วจนเผลอคิดว่าหากได้ทำมากกว่านี้ หากได้สัมผัสเต็มมือมันจะนุ่มแค่ไหน
 
 
 
และข้างใน จะอุ่นเหมือนเดิมหรือเปล่า
 
 
 
โดยไม่ทันรู้ตัว จูบเบาๆก็ประทับลงหลับคอพร้อมด้วยแรงบีบที่ก้นทำให้ฮาเปอร์ครางออกมาอย่างตกใจ
 
 
 
“อื้อ?! ทำอะไรเนี่ย”
 
 
 
แต่ช้าไปเมื่อตอนพยายามพลิกตัวปากบางถูกครอบครองโดยใครอีกคนที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ ลิ้นร้อนสอดเข้าสัมผัสความอุ่นของปากอย่างเชี่ยวชำนาญ
 
 
มือใหญ่ด้านล่างที่กอบกุมสะโพกอวบก็บีบให้ต้องสะดุ้ง ทั้งที่มั่นใจว่าแรงที่มีคงขัดขืนอีกคนให้เลิกลวนลามได้ แต่เมื่อความอ่อนไหวตรงอกถูกสัมผัสด้วยนิ้วยาวเรี่ยวแรงทั้งหมดก็หายไปจนต้องยอมตามเกมของคนแก่กว่าไปจนจูบหวานๆนั้นละออก
 
 
 
“คุณ..ผมไม่ใช่ของเล่นของคุณนะ ถึงจะมาทำเรื่องลามกแบบนี้ได้!”
 
 
“อะ…ผม..ขอโทษผมอดใจไม่ไหว มันคิดถึงคุณจนทำลงไป”
 
 
“ลามก! กลับไปเลย!”
 
 
 
ถึงจะออกปากไล่ แต่ความสั่นไหวในใจยังเต็มเปี่ยม ผู้ชายคนนี้ทำให้ใจสั่นได้ทุกครั้งที่สัมผัสกัน แถมการกระทำเมื่อครู่มันก็ทำให้ส่วนอ่อนไหวบางที่เกิดตื่นขึ้นมาจนต้องหาหมอนมาปิด
 
 
 
“คุณจะมาฟัคผมอีกงั้นสิ?!”
 
 
 
แมกซ์ที่กลัวว่าเด็กหนุ่มจะโมโหจึงกอดเข้าเต็มอ้อมแขนแล้วกล่าวขอโทษซ้ำๆ พร้อมบอกว่ากลิ่นหอมอ่อนๆและร่างกายที่สมบูรณ์แบบทำให้เผลอตัวทำแบบนั้นลงไป
 
 
 
“ไม่ต้องมาอ้างเลย..”
 
 
 
เสียงอู้อี้พูดกับอกคนกอด ลึกๆแล้วเขาก็ต้องการมันจึงไม่ผลักไสเจ้าของอ้อมกอดนี้ เพียงแต่หากยินยอมง่ายๆก็คงถูกเททิ้งได้ง่ายๆเหมือนกัน
 
 
 
“ถึงผมจะทำงานแบบนั้น แต่ก็ไม่ได้ง่าย..ถ้าคุณอยากจะแก้ตัวผมก็จะให้โอกาส”
 
 
“จริงเหรอ?!”
 
 
ใบหน้าดีใจเหมือนสุนัขที่ตื่นเต้นทำให้เด็กหนุ่มเผลอหัวเราะออกมาแล้วกล่าวต่อ
 
 
“จะไม่มีการสัมผัสใดๆทั้งสิ้น จนกว่าจะครบหกเดือน”
 
 
“หกเดือน?!!”
 
 
 
ใบหน้าคนเด็กกว่าพยักยืนยันว่าเอาจริง
 
 
 
“ต..แต่ในกรณีที่อยากคบกันนะ ถ้าไม่อยากก็แค่เพื่อน…ที่ผมคงไม่ยอมนอกจากเต้นให้ดู”
 
 
“คบกัน…หกเดือนผมก็ยอมครับ!”
 
 
 
รอดูไปเถอะ จะทนได้นานแค่ไหนกันเชียว
 
 
 
ฮาเปอร์คิดในใจก่อนยอมให้อีกฝ่ายกอดเมื่อทำข้อตกลงกันแล้วเรียบร้อย โดยทั้งคู่ไม่รู้ตัวว่ามีใครยืนแอบมองอยู่ด้านหน้าประตูด้วยใบหน้ายินดีและมีความสุข
 
 
 
 
หวังว่าผู้ชายคนนี้คงจะช่วยให้ฮาเปอร์สมหวังและลืมเรื่องร้ายๆไปได้สักที นีน่าคิดในใจก่อนออกจากห้องปล่อยให้สองคนนั้นใช้เวลาร่วมกันตามลำพัง
 
 
 
 
 
 
TBC.💋
 
 
 
ยาวมากกกกกกกกกกก ยาวสะใจหรือยังล่ะ @collonz 55555555
 
 
 
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและเม้นและสกรีมใส่เรานะคะ ฮือออออดีใจมากๆเลย รักกกก <3

Advertisements

[Baseball Player] Adulterer 8/?

Adulterer – Chapter.6
 
Max Scherzer/Bryce Harper
 
 
By.Lizxeh
 
 
 
 
 
😈
 
 
 
 
 
“มีพัสดุมาส่งค่ะบอส อยู่บนโต๊ะนะคะ”
 
 
 
เลขาสาวหน้าห้องยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กับเจ้านายที่มาทำงานแต่เช้า เธอยิ้มอย่างพยายามไม่หลุดแซวออกไปเมื่อคนที่เซ็นรับของจากบุรุษไปรษณีย์หนุ่มคือเธอเอง
 
 
 
“ขอบคุณครับ”
 
 
 
ถึงจะงงงวยเล็กน้อยว่าพัสดุอะไรและใครกันที่เป็นคนส่งมา แต่เมื่อเปิดประตูห้องทำงานมา รอยยิ้มและอารมณ์ดีๆหายไปทันทีที่ได้เห็นกล่องสีฟ้าใบใหญ่ที่วางตั้งอยู่บนโต๊ะ เพราะเป็นคนซื้อเองกับมือทำไมจะจำไม่ได้ว่ากล่องใบนี้มาจากไหน และเขาให้ใครไป
 
 
แมกซ์ถอนหายใจแล้วเปิดกล่องออกดูช้าๆ คาดหวังในใจขอให้อย่าเป็นไปอย่างที่คิดเลย แต่มันก็ไม่เป็นอย่างนั้นเมื่อสิ่งของในกล่องเหมือนเดิมทุกชิ้นตั้งแต่ส่งไปเมื่อวันศุกร์
น้ำหอม เครื่องประดับและครีมบำรุงผิวเซ็ตใหญ่ยังอยู่ในกล่องเช่นเดิมราวไม่เคยถูกแกะออกใช้ ที่เพิ่มมาคือซองจดหมายใบเล็ก จ่าหน้าซองถึงเขา
 
 
 
 
‘ขอบคุณ ต่อไปนี้ไม่ต้องเอามาให้อีกแล้ว ไม่ต้องการ
ส่วนของที่เหลือเดี๋ยวเอามาให้คืนให้ มีบางชิ้นที่ใช้ไปแล้วผมก็จะหามาคืน
 
 
ไม่อยากรู้จัก
 
 
– ฮาเปอร์’

 
 
 
 
“โธ่เว้ย!”
 
 
 
กล่องกระดาษ แฟ้มและอื่นๆบนโต๊ะถูกปัดลงด้วยความโมโหจากเจ้าของบริษัท ความโมโห น้อยใจและหงุดหงิดผสมกันไปหมดจนแมกซ์ต้องกดออกโทรหาคนเดียวที่รู้เรื่องนี้เพื่อขอคำปรึกษาเรื่องเด็กหนุ่ม
 
 
 
เพราะในตอนนี้ เขาคิดว่าคงหลงรักเด็กนั่นเสียแล้ว
 
 
 
 
 
😈
 
 
 
 
 
เจสันถูกลากออกจากเตียงด้วยเสียงเรียกเข้าย้ำๆที่มาจากเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในกลุ่มที่แต่งงานแล้ว ถึงจะหงุดหงิดแค่ไหนแต่ฟังจากน้ำเสียงของเจ้าตัวก็พอรู้ว่าหมดหนทางแก้ปัญหาถึงได้เรียกเขาไปคุยแบบนี้
 
 
ถึงที่พักกับบริษัทเพื่อนผู้ว้าวุ่นจะอยู่ไม่ไกลมากนักแต่ปัญหารถติดตอนเช้าๆมักทำให้การเดินทางเสียเวลาไปถึงสองเท่าเสมอ หากเป็นปกติเขาจะนั่งเลื่อนหน้าจอดูรูปสาวฮอตในอินสตาแกรมจนกว่าจะไปเขียว แต่วันนี้แปลกไปเมื่อคนที่เดินข้ามถนนตรงหน้าคือใครที่คุ้นตา
 
 
 
ใครคนที่ทำให้คนแต่งงานแล้วอย่างเพื่อนเขาคลั่งได้แม้เพียงรู้จักไม่นาน
 
 
 
ความตั้งใจที่จะรีบไปหาเพื่อนแปรเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นเมื่อล้อรถเลี้ยวไปอีกทางแทนที่จะเป็นด้านขวาอย่างทุกที เพราะเด็กหนุ่มผมน้ำตาลกำลังเดินไปด้านนั้น ข้างกายเป็นสาวสวยอีกคนที่คุ้นหน้าดีสำหรับลูกค้าขาประจำเช่นเขา – นีน่า
 
 
ทั้งคู่เดินไปคุยไปพร้อมด้วยในอ้อมแขนเด็กหนุ่มที่เต็มไปด้วยกล่องของขวัญใหญ่ตกแต่งอย่างดี สีหน้าทั้งคู่ไม่ได้บอกว่าเป็นการสนทนาเรื่องทั่วไป รวมทั้งท่าทางที่มีก็ทำให้คาดเดาไม่ยากว่าหญิงสาวคงอยากให้เด็กหนุ่มเก็บกล่องไปใบนั้นมากกว่านำมันไปที่อื่น อาจทิ้ง หรือส่งคืนเจ้าของ แต่เจสันไม่ได้สนใจ เพราะกำลังเพ่งมองไปที่กล่องสีน้ำเงินใบนั้น มันคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก ถึงจะมองจากจากในรถแต่มัน..
 
 
 
“กล่องนั่น…แมกซ์?”
 
 
 
ทันทีที่ขับเข้ามาใกล้พอก็นึกออกว่ากล่องใบนั้นมาจากไหน ทั้งลวดลายและโบว์ที่เขาเลือกเองกับมือทำไมจะจำไม่ได้ว่ามันเป็นกล่องที่เพื่อนเขาตั้งใจมอบให้เป็นของขวัญเด็กหนุ่มโดยนำไปฝากไว้ที่ร้าน และด้านในมีเสื้อผ้าแบรนด์ดังตามสไตล์วัยรุ่นชอบใส่
 
 
ขับตามมาสักพักสองคนนั้นเดินเลี้ยวเข้าไปข้างในคอนโดแห่งหนึ่ง เจสันพยายามมองและขับตามแต่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไม่ปล่อยให้เป็นอย่างนั้น เขาจึงรอจนสองคนนั้นขึ้นไปแล้วค่อยออกตัวว่ามาหญิงสาวและแอบอ้างว่าเป็นหนุ่งในทีมงานที่ต้องมาคุยธุรกิจกับเธอ
 
 
ถึงจะใช้เวลานานแต่ในที่สุดก็ได้เข้าถึงล็อบบี้ พยายามทำตัวให้เป็นปกติและสอบถามจนรู้ว่าหมายเลขห้องของทั้งคู่ โชคดีที่มีแม่บ้านช่างพูดแอบกระซิบมาว่าเป็นห้องของฝ่ายชายแต่ผู้หญิงมักมาอาศัยยามทะเลาะกับคนรัก ทำให้ความสงสัยของเขาคลายกังวล
 
 
 
และคิดว่าเช้านี้เขามีอะไรไปให้เพื่อนมากกว่าแค่คำปรึกษา
 
 
 
 
 
😈
 
 
 
 
 
“ทำไมไม่ให้ส่งใบนี้ไปด้วยล่ะ? เอาไว้ก็รกหูรกตา”
 
 
 
นีน่าส่ายหัวให้ความดื้อรั้นของคนเด็กกว่า กล่องหลายใบถูกเจ้าตัวส่งกลับคืนไปยังเจ้าของเดิมหมดแล้ว จะมีก็เพียงสีน้ำเงินใบเดียวที่เธอไม่อยากให้มันไปไหน มันเป็นกล่องแรกที่ได้รับและเป็นกล่องที่ฮาเปอร์มองด้วยความดีใจเพราะเป็นของขวัญแทบจะชิ้นแรกในชีวิตที่เด็กหนุ่มได้มาจากคนที่ไม่ได้ต้องการเพียงร่างกาย และเป็นกล่องแรกที่ได้มาจากคนที่ไม่ใช่เพื่อนร่วมงานหรือซิสเตอร์ที่บ้านเด็กกำพร้า
 
 
 
“ก็ฉันคิดว่า..มันเข้ากับห้องนอนนายดี สีน้ำเงินตัดขาวในห้องไง”
 
 
 
ฮาเปอร์มองจ้องก่อนจะถอนหายใจอย่างยอมแพ้ เขาไม่ได้ต้องการมันอีกต่อไปแล้วกับของขวัญของคนผิดสัญญา ของขวัญจากคนที่ทำเหมือนแตกต่างแต่สุดท้ายก็เหมือนคนอื่นที่ต้องการเพียงแค่ร่างกาย เห็นเขาเป็นที่ระบายความใคร่ในตัว เหมือนอย่างหลายคนที่ผ่านที่ พอปล่อยให้รอนานไม่เข้าหาก็จากไปหาคนอื่น หาที่ระบายตัณหาใหม่โดยไม่พึ่งเขา
 
 
กลิ่นหอมจากออมเล็ตที่ลอยมาแตะจมูกทำให้ลืมเรื่องราวอื่นไปเสียหมด มีเพียงความต้องการของท้องที่ร้องโครกครากเพราะมันเลยเวลาอาหารเช้ามาได้สักพักแล้ว แค่ซีเรียลกับนมในตอนก่อนออกไปไม่นับว่าเป็นอาหารนอกจากแค่ของว่างกันแสบท้องก็เพียงเท่านั้น
 
 
มือขาวจัดแจงเตรียมโต๊ะอาหารรอให้อีกคนยกมาเสิร์ฟ น้ำส้มและนมถูกวางไว้ด้านข้างของสองที่นั่ง ในที่สุดนีน่าก็เสิร์ฟอาหารเช้าสุดอร่อยให้ได้ชิมกันจนลืมเรื่องกล่องของขวัญสีน้ำเงินไปเสียสนิท
 
 
 
เพียงแต่คนที่ไม่ลืมอย่างนีน่ากำลังคิดวางแผนให้เด็กหนุ่มได้กลับไปเจอเจ้าของกล่องใบนี้อีกครั้ง
 
 
 
 
 
😈
 
 
 
 
 
ประตูเปิดเข้ามาในตอนเกือบสิบโมงเช้า เจ้าของห้องเงยหน้าจากกองเอกสารมองผู้มาเยือนที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มและผมพลิ้วสวย
 
 
 
“โทรหาตั้งแต่สองชั่วโมงก่อน นายเพิ่งมาเนี่ยนะ?”
 
 
 
เจสันหลุดขำกับคำบ่นที่คาดคิดไว้ในใจแล้วว่าอีกคนต้องพูดแบบนี้ แต่ใบหน้าไม่สบอารมณ์ของคุณซีอีโอใหญ่ทำให้ต้องกลั้นขำไวก่อนแล้วเอ่ยถามถึงเรื่องที่คุยกันก่อนหน้านี้
 
 
แมกซ์ถอนหายใจอย่างอ่อนล้าแล้วบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังว่าใครกันที่ทำให้เขาเป็นเช่นนี้ และต้องทำยังงึงจะมีโอกาสได้เจอเด็กหนุ่มอีกครั้งโดยไม่หนีไปเสียก่อน
 
 
 
“เขาส่งของขวัญคืนมาหมดเลย มีแค่เข็มขัดกับเสื้อสองตัวที่เอาไปใช้ นอกจากนั้น..เหมือนมันไม่มีค่าอะไรเลย”
 
 
“รู้ได้ไงว่าทั้งหมด? เด็กนั่นเก็บกล่องสำน้ำเงินเอาไว้”
 
 
เจ้าของห้องหันจ้องเพื่อนที่พูดราวกับเห็นด้วยตา จนเจสันต้องยืนยันว่าเมื่อเช้าได้เห็น และได้รู้อะไรมา
 
 
“รู้อะไรมั้ย วันนี้ฉันไม่ได้มาแค่ให้คำปรึกษา แต่มาพร้อมนี่”
 
 
 
ตัวหนังสือที่ถูกขีดเขียนอย่างชุ่ยๆบนเศษกระดาษใบเล็กทำให้แมกซ์งุนงงเล็กน้อยว่ามันคืออะไร ก่อนจะก้มลงอ่านอีกครั้งเมื่อเพื่อนจอมเจ้าชู้บอกให้ลองนึกดูดีๆ
 
 
 
แล้วเขาก็รู้ว่าทำไมชื่อคอนโดมันถึงได้คุ้นตาเหลือเกิน
 
 
 
“ขอบใจมาก! วันนี้ฉันไม่ทำงานแล้ว”
 
 
 
เจสันหัวเราะเพื่อนที่รีบเก็บของแล้วเดินออกไปด้วยใบหน้าอย่างคนมีความหวังที่จะได้เจอคนรัก แม้ใครจะสงสัยว่าทำไมท่านประธานสุดดุคนนั้นถึงดูอารมณ์ดีนัก แต่ก็ไม่มีใครกล้าถาม
 
 
 
หวังว่าจะสมหวังสักทีนะเพื่อน
 
 
 
 
 
😈
 
 
 
 
 
ใช้เวลาไม่นานจากบริษัทถึงคอนโดสุดหรูแห่งนี้ ผู้รักษาความปลอดภัยที่ทำหน้าเข้มเมื่อเห็นรถไม่คุ้นตากลับยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าเป็นใครที่นั่งอยู่ด้านในนั้น
 
 
พนักงานที่ล็อบบี้ แม่บ้านและพนักงานคนอื่นๆอีกกี่คนยิ้มแล้วทำความทักทายชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่เจ้าตัวแค่ยกมือแล้วตอบกลับให้ทุกคนทำตัวตามสบาย ถึงจะแปลกๆแต่ต่างคนก็ต่างกลับไปทำหน้าที่ตามเดิมยกเว้นหญิงสาวตรงหน้า
 
 
 
“ห้อง307..สัญญาซื้อของใคร?”
 
 
หญิงสาวพยักหน้ากล่าวให้รอสักครู่แล้วเรียกข้อมูลจากคอมพิวเตอร์ขึ้นมาดูก่อนจะตอบพร้อมรอยยิ้ม
 
 
 
“คุณฮาเปอร์ค่ะ ไบรซ์ ฮาเปอร์”
 
 
ความสงสัยทำให้เธอกล่าวถามต่ออย่างลืมตัว
 
 
“มีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ..คุณเชอร์เซอร์?”
 
 
 
แมกซ์ยิ้ม ตอบกลับว่าแค่อยากมั่นใจว่าข้อมูลที่ได้มาตรงกับในระบบ เขาขอตัวแล้วขึ้นลิฟต์ไปยังห้องเป้าหมายเพื่อขอโอกาสได้คุยกับคนที่คิดถึงอีกครั้ง
 
 
 
ว่าแล้วทำไมถึงคุ้นกับชื่อคอนโดที่นี่นัก ก็มันเป็นคอนโดของเขาเอง
 
 
 
 
 
 
TBC.😈
 
 
 
 
– มาแล้วววว มาเร็วเคลมเร็วมากๆ รู้ตัวอีกทีฟิคเรื่องนี้ก็จะสิบตอนแล้ว555555555 ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและขอบคุณคนที่สกรีมใส่(เป็นคนเดียวกับที่คอยทวงวันเว้นวัน555) แต่งแล้วนะะะ <3

[Baseball Player] Adulterer 7/?

Adulterer – Chapter.7
 
Max Scherzer / Bryce Harper
 
 
By. Lizxeh
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
ของขวัญกล่องที่หกแล้วนับตั้งแต่กล่องแรกที่ได้รับมา ภายนอกไม่มีอะไรบ่งบอกว่ามาจากไหน มีเพียงแค่การ์ดที่เขียนชื่อและที่อยู่ของผู้รับเอาไว้ แรกๆคนทั้งร้านก็ไม่รู้ว่าเป็นของใคร หลายคนตื่นเต้นกับของขวัญกล่องใหญ่ไร้ชื่อผู้ส่ง ต่างลุ้นต่างคาดหวังให้เป็นของตัวเอง แต่เมื่อพลิกการ์ดที่ติดแน่นกับริบบิ้นโชว์มาดูถึงได้รู้ว่าเป็นของเด็กหนุ่มสุดฮอตอย่างฮาเปอร์
 
 
นีน่าแบกกล่องใบใหญ่กลับห้องเป็นครั้งที่หก ถึงจะไม่ได้เปิดดูว่าใครส่งมาก็เดาได้ไม่ยากว่าคงไม่พ้นหนุ่มธุรกิจเจ้าของตาสองสีที่ตามตื๊อคนใจแข็งอย่างฮาเปอร์มาหลายอาทิตย์แล้ว และทุกวันศุกร์ก่อนออกจากร้านเธอต้องเจอกับกล่องของขวัญใบใหญ่ที่ต้องแบกกลับมาแทนเจ้าของตัวจริง เพราะฮาเปอร์รู้ทันว่าทุกศุกร์ใครคนนั้นจะมาเฝ้าคอย เจ้าตัวจึงไม่เข้าร้านและกลายเป็นวันหยุดประจำทุกอาทิตย์ไปเสียแล้ว
 
 
คนดื้อหันมองในตอนที่เสียงกล่องกระทบกับพื้นโต๊ะ รอยยิ้มซนปรากฏขึ้นเมื่อดูจากสีหน้าแล้วเห็นได้ชัดว่ามันเป็นกล่องของเขา ไม่ใช่พี่สาวคนสวย
 
 
 
“วันนี้เป็นอะไรน้า..”
 
 
“ทีหลังหัดไปเอาเองเลยนะไอ้เด็กดื้อ เขาตามตื๊อขนาดนี้ยังใจแข็งอีก”
 
 
“ทำเป็นพูดไป เธอเองก็ชอบที่ได้แบกกล่องของขวัญอวดคนอื่นไม่ใช่เหรอ”
 
 
 
ฮาเปอร์หัวเราะเมื่อรู้ทันหญิงสาวที่ยกมือยอมแพ้ก่อนจะขอตัวไปเข้านอน เพราะการที่เธอหอบมันกลับมาคอนโดแบบนี้ใครต่อใครก็คิดไปแล้วว่าเป็นกล่องของขวัญจากคนรักของเธอ แต่ความจริงมีเพียงเขาทั้งคู่ที่รู้ดีว่ามันเป็นของใคร
 
 
ริบบิ้นสีขาวถูกแกะออกอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเปิดฝาออกและของด้านในที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าแบรนด์ดังหลายต่อหลายตัว พร้อมด้วยการ์ดเหมือนอย่างทุกที เพียงแต่วันนี้มันเป็นการ์ดหอมใบใหญ่กว่าทุกครั้ง
 
 
 
 
‘สุขสันต์วันหยุดนะครับ ร้านบอกว่าคุณลาพักร้อนช่วงสุดสัปดาห์ ผมเลยซื้อเสื้อผ้ามาให้เผื่อคุณจะชอบแล้วเอาไปใส่เที่ยว ยังไงผมก็หวังว่าจะได้เจอคุณนะครับฮาเปอร์
 
 
คิดถึง
 
แมกซ์’
 
 
 
 
นีน่ามองเด็กหนุ่มยิ้มกว้างกับการ์ดใบใหญ่แล้วทำได้แค่ส่ายหน้ายิ้มๆก่อนเข้าห้องเพื่อพักผ่อนร่างกายเสียที อย่างน้อยก่อนนอนได้เห็นคนที่เป็นห่วงมีความสุขเธอก็ดีใจแล้ว
 
 
 
“อะไรกันเนี่ย”
 
 
 
ถึงจะบ่นออกไปแบบนั้นแต่รอยยิ้มกว้างก็บอกให้รู้ว่าเด็กหนุ่มชอบใจและเขินอายกับประโยคลงท้ายของการ์ดมากแค่ไหน เพราะนานมากแล้วที่ไม่ได้มีใครมาทำให้ใจเต้นแรงกับเรื่องโรแมนติกๆแบบนี้ แถมคนที่เข้ามาในชีวิตส่วนใหญ่ต้องการแค่ร่างกายและเซ็ก ไม่มีใครมารอตื๊อได้นานเท่าผู้ชายคนนี้อีกแล้ว
 
 
 
หรือเขาควรจะเปิดใจเสียที?
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
แมกซ์เช็คคอลเลกชั่นใหม่ของแบรนด์เสื้อผ้าเจ้าประจำที่ใส่อยู่ เขาอยากตัดสูทใหม่สักสองสามชุดเพื่อให้ทันงานวันเกิดของหุ้นส่วน และที่เหลือก็เผื่องานสำคัญอื่นๆที่ต้องไปพบคนสำคัญ อย่างเช่นลูกค้า
และเด็กหนุ่มคนนั้น
 
 
แค่คิดรอยยิ้มก็แต่งแต้มใบหน้า จนคนนั่งข้างๆต้องเอ่ยปากถามว่าเกิดเรื่องดีอะไรถึงได้ยิ้มสดใสออกมาแบบนั้น
 
 
 
“อ๋อ..คิดเรื่องสูทน่ะ จะตัดสูทใหม่เลยนึกไว้ว่าคงต้องออกมาดี”
 
 
“ไม่ใช่เรื่องเด็กคนนั้นหรอกเหรอ?”
 
 
 
สายตารู้ทันของเจสันมองตอบกลับมาให้คนโกหกต้องยกมือยอมแพ้ว่าแท้ที่จริงแล้วอะไรเป็นสาเหตุของรอยยิ้มนี้
 
 
 
“นายยิ้มมากกว่าตอนจีบเอริก้าเสียอีก”
 
 
 
ไบรอันพูดทักขึ้นมาด้วยความไม่ถือสา แต่กลับทำให้บรรยากาศสดใสของคนทั้งโต๊ะหายไป โดยเฉพาะกับสามีของคนที่ถูกพูดถึงอย่างแมกซ์ที่แทบลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเขาแต่งงานแล้วและมีภรรยาที่วิเศษมากๆอยู่คนหนึ่ง ซึ่งเธอไม่รู้เรื่องราวที่เขามาติดใจเด็กหนุ่มนักเต้นเปลือยคนนั้น
 
 
 
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทุกเย็นวันศุกร์เขาเบี้ยวนัดมื้อค่ำของเธอเพื่อมาสังสรรค์และรอคอยจะได้พบหน้าเด็กคนนั้นอีกครั้ง
 
 
 
เจสันเขวี้ยงน้ำแข็งก้อนเล็กใส่เพื่อนร่วมโต๊ะที่ทำงานกร่อย เขาหันกลับมามองหน้าเพื่อนอีกคนที่รอยยิ้มสดใสหายไปแล้ว เหลือแต่เพียงความเงียบและคิ้วที่ขมวดเข้าหากันจนแทบผูกเป็นปม
“เฮ้..อย่าถือสาหมอนั่นเลย มันปากสุนัขอยู่แล้ว”
แมกซ์ยกมือแล้วกล่าวว่าไม่ได้คิดมากอะไรอยู่แล้ว แต่กลับขอตัวทั้งที่อาหารยังพร่องไปไม่ถึงครึ่ง ทั้งสองหนุ่มที่เหลือจึงไม่รั้งไว้และปล่อยให้เพื่อนกลับไปเคลียร์งานต่อ โดยที่ไบรอันก็ยังไม่รู้ตัวสักนิดว่าสิ่งที่เจ้าตัวพูดออกไปคือสาเหตุของการขอตัวกลับก่อนของเพื่อน
“พูดแบบนั้นออกไปแมกซ์มันก็คิดมากสิวะ อุตส่าห์ได้เจอคนดีๆนอกจากยัยเอริก้าสักที”
“ขอโทษๆ ก็คิดว่าแมกซ์มันรู้เรื่องแล้ว..”
เจสันถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายอีกครั้งก่อนลงมือทานอาหารต่อและได้แต่หวังว่าเพื่อนจะไม่คิดมากจนปล่อยให้คนที่ถูกใจหลุดลอยหายไปจากชีวิต
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
คืนวันศุกร์มาเยือนอีกครั้งและในวันนี้ฮาเปอร์ยินดีที่จะเจอใครคนนั้นที่คอยส่งของขวัญมาให้จนเสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้แทบเต็มห้อง
 
 
แสง สี และเสียงเริ่มขึ้นเหมือนเช่นเคย คืนนี้นอกจากจะเข้ามาร้านและเด็กหนุ่มยังเตรียมโชว์พิเศษเพื่อคนพิเศษไว้ให้ผู้ชายตาสองสีคนนั้นเป็นการขอบคุณที่ยังอดทนรอและคอยส่งของขวัญราคาแพงมาให้เสมอ
 
 
 
“ฉันไม่เห็นวี่แววเขาเลย สงสัยคืนนี้จะไม่มาแล้วมั้ง”
 
 
 
เสียงซินดี้เอ่ยขึ้นอย่างกังวลเมื่อรับรู้เรื่องราวจากปากนีน่าถึงผู้ชายคนหนึ่งที่มาติดพันชอบพออยู่กับเด็กหนุ่มที่ใครต่อใครต่างต้องการตัว เรื่องราวทำให้เธอร่วมลุ้นและเป็นกำลังใจให้ทั้งสองฝ่ายถึงขนาดคอยติดตามสอบถามลูกค้าประจำของเธอเสมอว่าได้พาเพื่อมาด้วยหรือเปล่า
 
 
แต่คำตอบในคืนนี้ไม่ใช่สิ่งที่เธอหวังไว้
 
 
 
“ฮาเปอร์..เขาไม่มาหรอกนะ”
 
 
 
คำพูดจากนีน่าช่วยยืนยันและทำลายความหวังของเด็กหนุ่มลงจนหมดสิ้น ดวงตาสีฟ้าสว่างสอดส่องพยายามมองหาคนที่ต้องการเจอจากโต๊ะมุมเดิมแต่ก็ไร้วี่แวว มีเพียงกลุ่มเพื่อนของใครคนนั้นแต่ไร้เงาเจ้าตัว
 
 
ถึงอย่างนั้นงานก็คืองาน การแสดงสุดพิเศษจากทางร้านได้เริ่มขึ้น ผู้คนมากมายต่างจับจ้องไปยังชายหนุ่มไม่กี่คนบนเวทีที่อวดเรือนร่างแข็งแรงพร้อมกับท่วงท่าอันยั่วยวนใจสะกดสายตาคนดู โดยเฉพาะเด็กหนุ่มตรงกลางเวทีที่ไม่ว่าจะขยับไปทางไหนเสียงกรีดร้องชื่นชอบก็ดังตามมาให้ได้ยินแทบจะทุกครั้ง
 
 
แต่จุดประสงค์ของฮาเปอร์กลับเป็นชายคนที่ไม่มาในคืนนี้
 
 
ทั้งที่ยอมอดทนตามง้อตามตื๊ออยากพบเจอเป็นเดือนๆ พอถึงเวลาดันกลับไม่มาให้เห็นหน้า คิดได้แบบนั้นความรู้สึกแปลกๆก็ดันขึ้นจนเต็มอกเพียงแต่เก็บไว้ รอจนการแสดงสิ้นสุดลงถึงได้กลับลงมาระบายให้คนที่ไว้ใจฟัง
 
 
 
“ไม่น่าเชื่อใจคนแบบนั้นเลยด้วยซ้ำ”
 
 
 
ใบหน้าแสดงความไม่พอใจออกมาให้นีน่าต้องหลุดขำเมื่อคนใจแข็งกลับกลายเป็นฝ่ายอารมณ์เสียเสียเองเมื่อคนที่คอยตามเอาใจหายไป
 
 
 
“ไหนว่าไม่สนใจไง?”
 
 
“ก็..อยากจะขอบคุณแค่นั้นเอง”
 
 
 
ใครสักคนในร้านยกกล่องสีชมพูใบใหญ่มาให้พร้อมกล่าวว่าเป็นของขวัญของคนที่ส่งมาให้ประจำ ถ้าเป็นปกติมันคงพาให้ใจเต้น แต่ในตอนนี้ที่อารมณ์หลายอย่างตีกันวุ่นวายไปหมด ทำให้หลายคนตกใจตอนได้ยินเด็กหนุ่มเอ่ย
 
 
 
“เอาไปทิ้งให้หมดเลย!”
 
 
 
ฮาเปอร์หันมาลานีน่า,ซินดี้และคนอื่นๆว่าจะขอตัวกลับก่อนเพราะรู้สึกไม่สบาย ทั้งยังยืนกรานต่อนีน่าว่าเจ้าตัวอยู่คนเดียวได้ไม่ต้องห่วง ก่อนจะกลับถึงห้องด้วยอารมณ์แปลกๆที่บอกไม่ถูกว่ารู้สึกเช่นไร
 
 
มันทั้งหงุดหงิดที่ใครคนนั้นไม่มา ทั้งโมโหที่ไม่รักษาคำพูดเหมือนบอกไว้ในการ์ดว่าอยากพบเจอ ทั้งเสียใจ…ที่ไม่ได้เจอหน้า
 
 
 
สุดท้ายก็ทิ้งตัวลงนอนมองกล่องใหญ่หลายใบที่ตั้งไว้อย่างดีตรงมุมห้อง ยิ้มเย้ยให้ตัวเองกับความหวังลมๆแล้งๆว่าใครคนนั้นจะสนใจตัวเองมากกว่าแค่เรื่องเซ็ก
 
 
ทั้งหมดก็แค่เรื่องหลอกลวง
 
 
 
“ไม่ต้องมาให้เห็นอีกเลยนะไอ้บ้า!!”
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
แมกซ์หยุดพักหายใจตรงทางเข้าหน้าคลับประจำเพราะเหนื่อยจากการรีบวิ่งหลังได้รับข้อความของเจสันที่บอกว่าการแสดงกำลังจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า แต่การจราจรติดขัดในวันศุกร์ทำให้ยากจะฝ่ามา สุดท้ายจึงจบลงที่เขาวิ่งกระหืดกระหอบมาจากรถที่จอดทิ้งไว้หน้าโรงแรมเล็กๆ
 
 
ในที่สุดเขาก็เข้ามาถึงโต๊ะประจำที่เต็มไปด้วยกลุ่มเพื่อนหน้าเดิมๆ เพิ่มเติมที่แต่ละคนแทบไม่ละออกจากสาวสวยบนหน้าตักเลยสักนิดจนต้องสะกิดถาม
 
 
 
และคำตอบที่ได้จากเจสันก็ทำให้แมกซ์รู้สึกว่าความหวังพังทลายลงในพริบตา
 
 
 
“หนุ่มคนนั้นกลับไปแล้วล่ะ”
 
 
 
 
 
 
 
TBC.
 
 
 
 
– มาช้าขออภัยค่ะ เน็ตบ้านมีปัญหาแงงงงง ตอนนี้ก็แชร์เน็ตจากทรศ.อยู่ ซึ่งช้ามากกกกกหงุดหงิดฮือออออ ยังไงก็ขอให้สนุกนะคะ
 
 
– ก่อนจากขอฝากร้านเสื้อผ้าด้วยน้า twitter2ig : @lizxehstore , ร้านคอนแทคเลนส์ ig : @lizlens
 
ราคาถูกแถมส่งฟรีด้วยนะเอ้ออออ มาชมกันก่อนได้นะะะ <3
 
 
 
ไปแล้วล่ะ บ๊ายบายยยย

[Baseball Player] Adulterer 6/?

Adulterer – Chapter.6
 
Max Scherzer/Bryce Harper
 
 
By.Lizxeh
 
 
 
 
 
🦄
 
 
 
 
 
สี่วันแล้วที่แวะมาคลับแต่ไม่เจอเด็กหนุ่มคนนั้น ไม่ว่าจะรอคอยนานแค่ไหนหรือมาให้เร็วเพียงใดก็ไร้วี่แววคนที่อยากเจอ ไม่มีใครตอบคำถามได้ตอนเอ่ยออกไปว่าใครคนนั้นไปไหน มีเพียงการส่ายหน้าและคำว่าไม่รู้ที่ได้มาเป็นคำตอบตลอดทั้งสี่วัน
 
 
แมกซ์ดื่มเป็นครั้งที่สาม ขวดที่สามของทั้งคืนที่ผ่านมา ตอนนี้เกือบได้เวลาร้านปิดแล้วแต่คนที่อยากเจอก็ไม่มาให้เห็น กำลังใจหดหายลงไปเมื่อแสงไฟเริ่มปิดไปบางส่วน พร้อมทั้งพนักงานที่เดินมาแจ้งว่าอีกไม่นานจะหมดเวลาบริการของทางร้านแล้ว ถึงอย่างนั้นเขาก็รอ เผื่อมีโอกาสแบบเมื่อคืนก่อนที่ได้พบกันที่ดักรอแล้วเด็กหนุ่มคนนั้นก็ออกมา
 
 
 
“ถ้าคุณมาตามหาฮาเปอร์ล่ะก็..เขาไม่มาหรอกค่ะ ไม่ต้องรอ”
 
 
 
ผู้หญิงผมบลอนด์หุ่นดีเดินเข้ามาทักทายด้วยประโยคที่เอ่ยถึงคนที่เขาอยากเจอ เธอไม่ใช่ใครอื่นไกล แต่เป็นหญิงสาวที่คราวก่อนนั้นเขาได้ฝากเงินไปให้เด็กหนุ่มสำหรับค่าบริการในค่ำคืนที่แสนวิเศษ
 
 
เธอแนะนำตัวว่าชื่อนีน่าและไม่พอใจกับการกระทำของแมกซ์เมื่อคราวก่อนที่เห็นแก่ตัวและปากร้ายกับคนที่เธอเอ็นดูเหมือนน้องชายคนหนึ่ง
 
 
 
“กลับไปซะเถอะ เด็กนั่นไม่มาหรอก..และคงไม่มาอีกเป็นสัปดาห์ ถ้าอยากเจอคุณก็ต้องรอจนกว่าจะถึงเวลา”
 
 
“แต่ผมอยากขอโทษ ช่วยบอกเขาทีได้มั้ยครับ?”
 
 
 
นีน่าถอนหายใจ เมื่อคนที่พูดด้วยยืนยันเพียงสิ่งเดียวคือต้องการพบเจอเด็กหนุ่ม หากเป็นเหมือนครั้งก่อนๆคงง่ายกว่านี้ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนติดใจฮาเปอร์แล้วมาร้องขอให้เธอช่วยเหลือด้วยเพราะรู้ว่าทั้งสองสนิทสนมกัน กับคนอื่นเธอปฏิเสธโดยไม่ต้องใช้เวลาพูดมากนักเพราะมักเป็นฝ่ายที่มาเรียกร้องความต้องการจากเด็กหนุ่มเพื่อให้เติมเต็มความสุข
 
 
 
แต่กับผู้ชายคนนี้ เขาคือคนแรกที่มาเติมเต็มร่างกายให้เด็กหนุ่มที่เธอเอ็นดู
 
 
 
เพียงแต่คนที่มีบาดแผลในใจอย่างฮาเปอร์ไม่รู้สึกยินดีใดๆกับเรื่องราวเมื่อคราวนั้น มีเพียงความเจ็บปวดและฝันร้ายที่กลับมาหลอกหลอนหลังจากหายไปนานเป็นปี
 
 
 
“คุณไม่รู้หรอกว่าเด็กนั่นเจออะไรมาบ้าง และการกระทำของคุณก็ยิ่งทำให้ฝันร้ายของเขากลายเป็นจริง”
 
 
 
แมกซ์มองผู้หญิงตรงหน้าที่ไร้ความอ่อนหวานเหมือนอย่างตอนบริการลูกค้า เธอเต็มไปด้วยความจริงจัง เด็ดขาด และพร้อมออกโรงปกป้องคนที่รักให้ปลอดภัยจากสิ่งอันตราย
 
 
 
สิ่งอันตรายที่ว่านั้นก็คือเขาเอง
 
 
 
“…แล้วเขาจะมาเมื่อไรเหรอครับ”
 
 
“ฉันตอบไม่ได้หรอก เชิญคุณกลับไปได้แล้วล่ะค่ะ ถ้าเขาอยากเจอเมื่อไรคงติดต่อไปเอง”
 
 
 
นีน่ามองผู้ชายที่พยักหน้าอย่างยอมแพ้และเดินจากไปหลังชำระค่าเครื่องดื่มทั้งหมด หลายต่อหลายคนที่เข้ามาอ้อนวอนเช่นนี้มักต้องการเพียงร่างกาย หรือไม่ก็อยากแสดงความเป็นเจ้าของด้วยการยื่นบ่วงคล้องคอให้เด็กหนุ่มอยู่กับตนเพียงคนเดียว และทุกครั้งฮาเปอร์ไม่เคยยอมให้ใคร เด็กหนุ่มไม่ต้องการมีพันธะ ไม่อยากปลดปล่อยความเป็นอิสระของตัวเองให้กับคนที่ยังไม่รู้จักดีพอ
 
 
เพราะประสบการณ์ที่เคยมีมา มันสอนให้ระวังตัวเสมอจนกว่าจะเจอคนที่ไว้ใจได้มากพอ
 
 
 
“ฉันคุยให้แล้ว นายคงสบายไปสักพักล่ะ แต่ดูเหมือนผู้ชายคนนี้จะไม่เหมือนใครที่ผ่านมาเลยนะฮาเปอร์”
 
 
“…”
 
 
“เขามีบางอย่าง..บางอย่างที่บอกฉันว่าเขาไม่ได้ต้องการนายแค่เซ็ก
 
 
 
 
 
🦄
 
 
 
 
 
อาหารหลากหลายสัญชาติถูกจัดวางเต็มโต๊ะทานข้าวตัวยาวเพื่อตอบสนองความสุขให้เจ้าของห้องที่นั่งชิมแต่ละอย่างด้วยความสบายใจโดยไม่ต้องกังวลถึงเรื่องรูปร่าง เพราะการได้พักงานเป็นอาทิตย์เช่นนี้ไม่จำเป็นจะต้องรีบฟิตหุ่นเพื่อขึ้นโชว์ให้ใครต่อใครได้มอง
 
 
ถึงจะรู้ว่าเป็นความคิดของคนขี้เกียจ แต่ฮาเปอร์ก็ยังยืนยันความคิดเดิมโดยทำแค่กิน กิน และกินอาหารมากหน้าตาที่อยากมานานแสนนาน ทั้งต้องดูแลร่างกายและเวลาทำงานที่เลิกมาร้านก็ปิดหมดแล้วทำให้ไม่มีโอกาสได้ลิ้มรสอาหารมากมายเช่นนี้
 
 
เสียงประตูเปิดออกให้ต้องลุกไปดูว่าใครกันที่ถือวิสาสะเข้ามาในตอนบ่ายเช่นนี้ แต่ก็โล่งใจไปเมื่อเห็นเจ้าของผมบลอนด์ทอง รูปร่างสูงสง่าที่มองแค่พริบตาเดียวก็รู้ว่าเป็นใคร
 
 
 
“กินเยอะขนาดนั้นระวังอ้วนล่ะ”
 
 
 
ฮาเปอร์เพียงยักไหล่แล้วยัดบะหมี่คำโตเข้าปากต่ออย่างไม่แยแสเรื่องรูปร่าง ในตอนนี้ของกินต้องมาก่อนเรื่องอื่น
 
 
 
“เออ เรื่องผู้ชายคนนั้น..เขาแค่อยากขอโทษจริงๆนะ เอานี่ไปดู”
 
 
 
นีน่าโยนซองจดหมายสีขาวที่รับมาเมื่อคืนก่อนหลังจากไล่เจ้าของตาสองสีไม่ให้มารอเด็กหนุ่มที่เธอเอ็นดูอีก จนกว่าเจ้าตัวจะมาให้เห็นเอง
 
 
คนเพลิดเพลินกับอาหารหันมองซองกระดาษขาวแล้วขำในใจถึงความโบราณที่อีกฝ่ายเขียน แต่เมื่อนึกได้ว่ามันเป็นช่องทางเดียวที่จะติดต่อเขาได้ก็ทำให้ความขันในหัวจางลงไปแล้วเริ่มแกะกระดาษออกอ่อน
 
 
ฮาเปอร์นั่งอ่านเนื้อความอย่างตั้งใจ จากตอนแรกที่อ่านไปกินไป กลายเป็นละออกจากของกินทุกอย่างแล้วเดินเข้าไปอ่านจดหมายในห้องโดยมีนีน่ามองตามอย่างสงสัยว่าในนั้นเขียนอะไรไว้
 
 
 
ข้อความบรรยายถึงสิ่งที่เจ้าตัวได้ทำลงไป พร่ำพรรณนาว่าไม่รู้และไม่ได้ตั้งใจทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจของเด็กหนุ่ม เพียงแต่ในตอนนั้นความผิดชอบชั่วดีในสมองถูกดึงหายออกไปเพราะกามารมณ์ เพราะกลิ่นหายหอมๆที่ยิ่งได้ดอมดมยิ่งติดใจจนไม่อายนึกถึงสิ่งใดได้นอกจากกายขาวแน่นมือที่นอนรออยู่ตรงหน้า พร้อมด้วยสายตาเว้าวอนเรียกร้องให้บางส่วนในร่างกายยิ่งตื่นตัวจนห้ามใจไม่ไหว เผลอทำสิ่งที่ไม่ดีลงไปทั้งที่ตั้งใจจะถนอม
 
 
 
เจ้าของเรือนร่างขาวพักหายใจเข้าลึกๆตั้งสติ ก่อนจะก้มอ่านต่อ
 
 
 
ข้อความส่วนกลางของจดหมายกล่าวถึงคำขอโทษ บอกขอโทษย้ำๆในสิ่งที่ทำและยินดีรับผิดชอบทุกอย่างหากเขาต้องการ ทั้งด้านการรักษาบาดแผลที่เกิดจากแรงเสียดสีในคืนนั้น และยินดีชดใช้หากต้องการเรียกค่าเสียหายจากคำพูดดูถูกที่ได้กล่าวออกไปในค่ำคืนแสนเร่าร้อน
 
 
นอกจากนั้นแล้วในส่วนท้ายของจดหมายยังบอกถึงเจ้าของตาสองสีที่มานั่งรอที่เดิมทุกวัน เพียงอยากเห็นหน้าและขอโอกาสให้ได้พูดคุยกันอีกสักครั้ง เจ้าตัวบอกต่อว่าเสียใจจริงๆที่วันนั้นไปดักรอและเผลอทำให้ตกใจจนอารมณ์เสียไม่ทันได้พูดคุยให้เรื่องราวมันไปได้ไกลกว่านี้
 
 
 
ฮาเปอร์เผลอยิ้มเมื่ออ่านถึงตอนท้ายสุดของจดหมายที่เขียนด้วยลายมือล้วนๆ
 
 
 
‘ขอโอกาสให้ผมอีกได้มั้ยครับ? จะรอที่เดิมแค่เพียงคุณติดต่อมา นี่เบอร์โทรศัพท์ผม… อยากเจอคุณฮาเปอร์อีกนะครับ’
 
 
รู้ตัวอีกที รายชื่อในโทรศัพท์ก็มีตัวเอสเพิ่มมาอีกตัว
 
 
 
 
 
🦄
 
 
 
 
 
แม้อาทิตย์ของการพักผ่อนจะหมดไปแต่เจ้าของกิจการส่งออกก็ยังใช้เวลามาเฝ้ารอเจอใครบางคนในที่เดิมๆจนกลายเป็นสมาชิกของคลับไปแล้วเรียบร้อย แม้รู้ว่าโอกาสที่ได้เจอจะร่อยหรอกว่ากำไรของเดือนที่แล้วแต่เขาก็ยังพยายาม ในเมื่อตอนไม่ได้เจอ มันเกิดความรู้สึกแปลกๆอย่างบอกไม่ถูก
 
 
ความรู้สึกที่คงเรียกได้ว่าโหยหา
 
 
แต่แมกซ์ไม่เคยรู้ตัวเลยสักนิด
 
 
 
 
โต๊ะมุมเดิม ร้านเดิม ถูกจับจองเหมือนอย่างเคย แต่ไม่ว่าจะนั่งรอนานเพียงใดก็ไร้วี่แววของคนที่อยากจะเห็นหน้า อยากขอโอกาสให้ได้บอกขอโทษอีกสักครั้ง
 
 ผู้หญิงผมบลอนด์มองคนเดิมเดินมาหาในตอนที่โชว์จบลง เธอไม่ได้ต้องการทิปหรืองานพิเศษที่ได้เงินดี แต่เธอมาเตือนชายหนุ่มว่าเลิกรอใครอีกคนได้แล้ว ถึงจะผ่านไปสองอาทิตย์แต่ฮาเปอร์ก็ยังไม่มาทำงานอยู่ดี ไม่มีใครรู้สาเหตุและไม่มีใครติดต่อเด็กหนุ่มได้เลย
 
 
 
นั่นคือสิ่งที่นีน่าจงจงพูดออกไปเพื่อให้ผู้ชายคนนี้กลับไปเสียที
 
 
 
แต่ความจริงคือเด็กหนุ่มที่ซ่อนตัวอยู่หลังร้าน เลือกจะไม่ขึ้นโชว์เพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจ ทำเพียงงานเล็กๆน้อยหรือกระทั่งเป็นบาร์เทนเดอร์ในมุมเคาท์เตอร์บาร์ที่จากโต๊ะตัวนั้นมองมา คงไม่มีทางเห็นได้ชัด
 
 
แมกซ์ถอนหายใจอย่างคนพ่ายแพ้อีกครั้ง และอีกครั้งเมื่อคิดได้ว่าความหวังในคืนนี้คงหมดลงแล้ว บางทีเขาควรให้โอกาสเด็กนั่นมากกว่ามานั่งเฝ้าเช่นนี้ เผื่อสักวันหนึ่งทรายจะโดนน้ำเซาะเหมือนใจเด็กหนุ่มที่คงยอมอ่อนลงให้เขาสักที
 
 
 
“โชคดีนะคะ คุณเชอร์เซอร์”
 
 
 
ฮาเปอร์ที่มองมาจากหลังบาร์เห็นชายหนุ่มใจร้ายคนนั้นเดินออกไปด้วยท่าทางเหมือนหมาตัวใหญ่ๆหูตกอย่างหงอยเหงา มันทำให้เรื่องราวน่าสนุกมากขึ้นเมื่อคิดได้ว่าอีกนานแค่ไหนที่ผู้ชายคนนั้นจะยอมมานั่งรออย่างไร้ความหวัง อีกนานแค่ไหนจนกว่าความอดทนของใครคนนั้นจะสิ้นสุดลง และอีกนานเท่าไรที่ความใจแข็งของเขาจะลดลงยอมออกไปคุยด้วยสักที
 
 
 
“มาดูกันว่าหมอนั่นจะทนได้นานแค่ไหน”
 
 
 
นีน่าส่ายหัวให้กับความดื้อของคนที่เธอเอ็นดู แต่อย่างน้อยความสนุกสนานในแววตาของเด็กหนุ่มก็ทำให้เธอรู้สึกดีกว่าใบหน้าซีดที่สะดุ้งตื่นกลางดึกเพราะฝันร้าย แต่สิ่งหนึ่งที่เธอมั่นใจในความสัมพันธ์ของทั้งคู่ แม้จะไม่มากเท่าไรนัก แต่เธอก็มั่นใจว่ามันค่อนข้างคล้ายคลึงกับความสัมพันธ์ที่เธอเคยมีสมัยเรียน
 
 
และเธอดูออกว่าเจ้าของดวงตาสองสี คงจะชอบน้องชายเธอเข้าเสียแล้ว
 
 
 
 
 
TBC.
 
 
 
 
 
– เอามาเสิร์ฟแล้วววว คืออยากบอกว่าเรื่องนี้มาเร็วมากกกกก เร็วที่สุดเท่าที่เคยแต่งฟิคมาหลายๆปี55555 ขอบคุณเธอที่คอยทวงอยู่บ่อยๆนะ55555
 
 
– ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน ทั้งหลงมาและตั้งใจเข้ามา ขอบคุณนะคะ <3

[Baseball Player] Adulterer 5/?

Adulterer – Chapter.5
 
Max Scherzer/Bryce Harper
 
 
By.Lizxeh
 
 
 
 
 
🌦️
 
 
 
 
 
โต๊ะเดิม มุมเดิมเหมือนที่เคยมาครั้งแรกกับกลุ่มเพื่อนในวันนั้น เพียงแต่วันนี้มีแค่ชายหนุ่มสองคนนั่งคุยกันถึงเรื่องที่ใครอีกคนทำผิดพลาดไปเมื่อหลายวันก่อน
 
 
เจสันหัวเราะในตอนที่รู้ว่าเพื่อนสนิทมาที่นี่คนเดียวและมีสัมพันธ์กับใครบางคนในที่นี้ แถมยังกลุ้มใจเพราะเผลอทำสิ่งไม่ดีลงไป ซึ่งกับคนที่รู้จักกันมานานเจ้าตัวไม่แปลกใจเท่าไรที่เพื่อนคนนี้จะนอกใจภรรยามาหาของกินเล่นนอกบ้าน
 
 
ไม่ได้อยากให้เพื่อนทำตัวไม่ดีหาเศษหาเลยกินนอกบ้าน แต่กับคนที่ภรรยางานยุ่งแทบไม่มีเวลาให้ เจสันก็พอเห็นใจและแนะนำว่าหากอยากประคองชีวิตคู่ให้ไปรอด ก็อย่าจริงจังกับขนมข้างนอกมากกว่าจานหลักในบ้าน
 
 
 
“ว่าแต่คนไหน บอกได้มั้ยวะ”
 
 
 
แมกซ์ส่ายหน้าเมื่อไม่อยากบอกความลับออกไป มันทั้งอายและเสียหน้านิดหน่อยหากพูดไปว่าคนที่ทำให้กลุ้มใจและกังวลคือเด็กหนุ่มตัวหอมในคืนนั้น
 
 
 
“รู้แค่ว่าเป็นคนที่ดึงดูดสำหรับฉันก็พอ”
 
 
 
เจสันหัวเราะอีกรอบก่อนสั่งเครื่องดื่มพร้อมสาวสวยคนสนิทที่เรียกมาเคียงข้าง หญิงสาวยิ้มแล้วเริ่มจากการชงเครื่องดื่มให้ลูกค้าประจำ พอมองชัดๆก็เห็นว่าเธอเป็นคนเดียวกันที่เคยเรียกเด็กหนุ่มมาให้เมื่อวันก่อน ความเป็นห่วงจึงเผลอเอ่ยปากถามไปและได้คำตอบอย่างไม่ชัดเจนว่าใครคนนั้นจะเข้ามาในนี้หรือไม่
 
 
 
เสียงเพลงดังขึ้นเสียงปรบมือ ไม่มีประกาศบอกว่าเป็นการโชว์ของใคร แต่เพียงแค่ไฟสาดส่องก็ทำให้ลูกค้าหลายคนส่งเสียงด้วยความดีใจ
 
 
 
มันเป็นโชว์คู่ของชายหญิง
 
 
 
เด็กหนุ่มที่แมกซ์ถามหาเต้นเคียงคู่กับหญิงสาวผมบลอนด์ไม่คุ้นหน้า แต่คุ้นตาสำหรับเจสันที่เคยใช้บริการมาแล้วแทบทุกคน ดนตรียั่วยวนใจดังขึ้นในตอนแรกให้คนด้านบนได้โยกย้ายอย่างหยอกเย้าเรียกอารมณ์คนดูให้พุ่งสูงและคิดลึกมากยิ่งขึ้น
 
 
ท่วงท่าลีลาที่ยั่วเย้ากันไปมาเรียกทิปจากลูกค้ากระเป๋าหนักหน้าเวทีได้ดี บางคนชื่นชอบการแสดงของทั้งคู่ บางคนชอบแค่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งและจินตนาการถึงตัวเองไปแทนที่อีกฝ่าย แต่จังหวะเพลงก็เปลี่ยนไป จากเชื่องช้ายั่วเย้ากลายเป็นเพลงเร็วเร่าร้อน เนื้อหาชวนให้ร่วมกิจกรรมบนเตียงและท่าทางของคนด้านบนก็แสดงออกตามนั้น
 
 
แมกซ์มองเด็กหนุ่มที่ทำท่าคล้ายกำลังมีอะไรกับหญิงสาวที่ย่อตัวแอ่นช่วงล่างให้เข้ามาใกล้ส่วนล่างของอีกคน จังหวะรัวของดนตรีและเอวที่ขยับทำให้มันออกมาเป็นท่าน่าอายจนหลายคนกรีดร้องด้วยความเขิน แต่บางคนก็ยิ่งชอบใจ ส่งเสียงแสดงออกว่าต้องการอีก
 
 
เสื้อผ้าเริ่มหลุดออกจากกายทีละชิ้นจนเหลือเพียงบ็อกเซอร์สีดำ อวดโชว์กล้ามเนื้อแข็งแรงจากการออกกำลังกาย ทั้งกล้ามแขน กล้ามท้องและกล้ามอกที่สาวๆอยากสัมผัสแทบขาดใจ ฝ่ายหญิงเหลือเพียงชุดชั้นในบางๆพอให้เป็นอาหารสายตาได้อย่างวับแวมเพื่อเรียกทิปให้มากขึ้น
 
 
 
เจสันมองตามสายตาเพื่อนไปในตอนที่ละสายตาออกจากหญิงสาวในอ้อมแขน ตรงไปยังบนเวทีที่มีชายหญิงหลายคู่ทำการแสดงอย่างยั่วเย้าเรียกอารมณ์คนทั้งร้าน
 
 
 
แต่สายตาแมกซ์ไม่ได้อยู่ที่หญิงสาว
 
 
 
ในตอนที่คู่โชว์เดินแยกจากกันเพื่อรับทิป เจสันมองเพื่อนที่หันมองตามเด็กหนุ่มอย่างไม่รู้ตัว เท่านั้นเขาก็รู้แล้วว่าคนที่เพื่อนติดใจคงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเด็กคนนั้น เพียงแต่ที่ไม่รู้คือคนที่ทำให้เพื่อนสนิทคนนี้กลุ้มใจจะใช่เด็กหนุ่มคนนี้หรือเปล่า
 
 
 
.
 
 
 
ฮาเปอร์เดินวนหลายโต๊ะในร้านเพื่อรับทิปตามเสียงเรียก จนถึงโต๊ะมุมที่ชายหนุ่มผมยาวนั่งกอดสาวสวยที่คุ้นเคยกันจึงทักทายพอเป็นพิธีเพื่อไม่ให้เสียมารยาท
 
 
 
แต่ในตอนที่หันมองมาเจอใครอีกคนก็ทำให้ลมหายใจสะดุด
 
 
 
ผู้ชายคนเดิมที่ไม่อยากจำกำลังยัดเงินทิปหลายใบลงสู่ขอบชั้นในอย่างอ่อนโยน ผิดกับคืนนั้นที่ร้ายทั้งกายและใจ สายตาที่มองมามันอะไรที่คาดเดาไม่ถูก มันทั้งอ่อนโยน ทั้งเศร้าและเหมือนรู้สึกผิด?
 
 
 
แต่คนแบบนั้นน่ะเหรอจะรู้สึกผิดเป็น?
 
 
 
สป็อตไลท์ฉายต่อไปยังโต๊ะอื่นเมื่อเด็กหนุ่มเริ่มเดินออกไปตามเสียงเรียกจนวนครอบทุกโต๊ะในร้านและขึ้นไปแสดงอีกเพียงเล็กน้อยก่อนจบโชว์ด้วยการที่ทั้งคู่ชายหญิงจูบกันเบาๆแทนคำขอบคุณให้คนดู
 
 
เสียงปรบมือและกรีดร้องอย่างยินดีดังไปทั่วร้าน พร้อมด้วยเสียงประกาศจากสาวสวยผู้ทำหน้าที่พิธีกรในคืนนี้กล่าวถึงการแสดงชุดต่อไป
 
 
 
โดยที่ทั้งร้านมีเพียงคนเดียวที่ไม่สุขใจเหมือนคนอื่น
 
 
 
 
 
🌦️
 
 
 
 
 
ฮาเปอร์เปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมกลับเมื่องานในวันนี้จบลง ทิปที่มากพอจะให้นอนเฉยๆอยู่สักสัปดาห์ทำให้เขาไม่รับงานสัมพันธ์ข้ามคืนที่ผู้คนเสนอมา ไม่ใช่เพราะเล่นตัวหรือเลือกมากแต่นานแล้วที่เขาไม่ได้หยุดพักยาวๆให้เวลาว่างกับตัวเอง ดังนั้นอาทิตย์หน้าทั้งอาทิตย์นับตั้งแต่คืนนี้คิวเขาจะถูกลบออกจากกระดานของทางร้านเพื่อให้ได้ใช้เวลาไปกับเรื่องอื่นบ้างนอกจากการแสดงที่วาบหวิว
 
 
 
“กลับก่อนนะพี่ซินดี้”
 
 
 
สาวผมบลอนด์พยักหน้าแทนคำพูดเมื่อกำลังกินขนมของบรรดาหนุ่มๆที่มาชื่นชอบหวังพิชิตใจเธอ ฮาเปอร์มองแล้วหัวเราะเมื่อได้เห็นพี่สาวสุดเซ็กซี่งับขนมเข้าปากอย่างคนหิวกระหาย แต่อีกฝ่ายไม่ถือสาแล้วบอกมาให้เขากลับบ้านดีๆ
 
 
อากาศข้างนอกหนาวกว่าในร้านเล็กน้อย เสื้อยืดบางๆจึงถูกทับด้วยแจ็คเก็ตหนาอีกทีเพื่อปกป้องร่างกายจากความเย็นของลมฝนที่พัดผ่านมา ไฟของร้านรวงด้านข้างถูกปิดหมดแล้วเมื่อเลยเวลาจวนจะเข้าวันใหม่แต่เงาใครบางคนตรงมุมมืดทางผ่านหลังร้านก็ทำให้สองขาชะงัก
 
 
เพราะความมืดที่ส่องไม่ถึงทำให้เห็นใบหน้าคนคนนั้นไม่ชัดเท่าไรนัก ความกลัวเริ่มเกาะกุมในใจตอนที่คิดถึงเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งที่ถูกแฟนเก่าดักรุมทำร้าย แต่อีกใจก็บอกให้เดินต่อไปเพราะนี่คือทางออกเดียวที่มีและเป็นจุดที่เรียกแท็กซี่ได้ง่ายที่สุด
ความประหม่าที่มีทำให้จังหวะการก้าวเดินเร็วขึ้นกว่าปกติจนเลยผ่านชายคนนั้นไป
 
 
 
แต่แรงจับที่ข้อมือก็ทำให้ร่างเด็กหนุ่มสะดุ้งสุดตัว
 
 
 
“ผมเอง”
 
 
เสียงคุ้นเคยทำให้ยอมหันมองแต่ก็ยังไม่ชัดจนคนในมุมมืดนั้นเดินออกมา
 
 
“คุณ!”
 
 
ฮาเปอร์สะบัดมือออกแทบจะทันทีที่รู้ว่าคนที่มาดักรอเขาคือผู้ชายต่ำทรามคนนั้น
 
 
“เดี๋ยวก่อน..ผมไม่ได้มาร้าย แค่….แค่อยากขอโทษ”
 
 
 
สายตาน่าสงสารทำให้ต้องถอนหายใจออกมาอย่างยอมแพ้ ถึงอย่างนั้นฮาเปอร์ก็ยังมองใครอีกคนด้วยสายตาไม่ไว้ใจเพราะจำสิ่งที่โดนกระทำในคืนนั้นได้ดี
 
 
 
🌦️
 
 
 
แต่ผู้ชายคนนี้ก็วิงวอนจนมาจบลงที่ร้านอาหารโต้รุ่งไม่ใกล้ไม่ไกลจากที่ทำงานมากนัก
 
 
 
“คุณมีอะไรก็รีบๆพูดมา ผมจะกลับไปนอน”
 
 
“คุณหายไปหลายวัน ผมเลยอยากมาหา..แค่อยากเจอ”
 
 
“เจอแล้วนี่ ก็รีบกลับไปซะสิ”
 
 
 
รอยยิ้มของผู้ชายคนนั้นหายไปเมื่อจบประโยคจากเขา ฮาเปอร์ไม่อยากพูดคุย ไม่อยากต้องอยู่ใกล้คนที่เคยทำร้ายตัวเองมาก่อน แค่คำขอโทษมันเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่ผู้ชายคนนี้ทำ
 
 
 
แมกซ์มองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างคนพ่ายแพ้ เขารู้ว่าตัวเองทำผิดและรู้ว่าคงยากจะให้อภัย แต่หลายวันที่เข้ามาหาในคลับแล้วไม่เคยพบเจอเด็กหนุ่มจนได้คำตอบว่าลาป่วยหลายวันเพราะไม่เคยโดนกระทำมาก่อน ทำให้ความรู้สึกผิดมีเพิ่มมากขึ้นจนหนักอึ้งอยู่ในอกและคิดว่าต้องขอโทษออกไปให้ได้
 
 
และในที่สุดวันนี้เขาก็มาเจอ เพียงแต่สายตาที่มองมาของคนตรงหน้ามันต่างจากครั้งก่อนที่เคยเจอ มันปะปนไปด้วยหลายสิ่งหลายอย่าง ทั้งรังเกียจ หวาดกลัวและระแวง ยังไม่รวมไปถึงการสะดุ้งตัวในยามที่โดนสัมผัส มันทำให้ตอกย้ำว่าสิ่งที่เขาได้ทำลงไปนั้นเลวร้ายแค่ไหน
 
 
 
“ผมไม่รู้..ว่าคุณไม่เคยทำ….แบบในคืนนั้น”
 
 
ความเงียบและสายตาที่เมินออกไปนอกหน้าต่างร้านอาหารทำให้แมกซ์ยิ่งรู้สึกแย่ แต่เขาจำเป็นต้องเอ่ยต่อไปให้หมด
 
 
 
“ขอโทษที่ดูถูกคุณ ขอโทษที่ทำไม่ดี…รุนแรงจนคุณต้องเจ็บตัว”
 
 
“…”
 
 
“ขอโทษที่ผม—”
 
 
“พอสักที! ผมไม่อยากฟัง!”
 
 
 
เสียงขัดประโยคจากเด็กหนุ่มดังชัดให้หลายคนที่นั่งอยู่โต๊ะใกล้ๆต้องหันมอง แต่คนโดนมองไม่ได้มีความรู้สึกเขินอายหรือใดๆนอกจากความโกรธที่มี
 
 
ผู้ชายคนนี้มาหาเขาหลายวันก่อนจนมีสัมพันธ์กัน แต่ระหว่างคืนนั้นมันเต็มไปด้วยสิ่งที่ไม่น่าจดจำ ทั้งการกระทำที่รุนแรงและคำพูดที่น่าเกลียด
 
 
หลายวันต่อมาเขาที่เพิ่งหายจากอาการป่วยเพราะพักผ่อนไม่เพียงพอจากการนอนฝันร้ายถึงเรื่องในอดีต ทำให้เพิ่งมาทำงานได้ไม่กี่วัน และผู้ชายคนนี้ที่ทำให้ฝันแย่ๆนั่นกลับมาหลังจากหายไปนานก็กลับมานั่งขอโทษด้วยสีหน้าท่าทางน่าสงสาร
 
 
 
แต่วันนี้เขาคงต้องขอเป็นคนใจร้าย
 
 
 
ไม่ว่าจะกี่คำขอโทษที่ออกจากปากมาไม่ได้ทำให้ความรู้สึกดีๆก่อเกิดขึ้นเลย กลับกันมันยิ่งแย่เมื่อสิ่งเดียวที่ผู้ชายคนนี้ทำได้คือการนั่งทำหน้าน่าสงสารแล้วเอ่ยคำขอความเมตตาจากเขา
 
 
 
แล้วทีคืนนั้นตอนที่เขาขอร้อง ทำไมไม่หยุด?
 
 
 
“กองคำขอโทษของคุณไว้ตรงนั้น ผมไม่ต้องการ!”
 
 
 
ความโมโหทำให้เด็กหนุ่มเดินออกไปทั้งที่ยังไม่ได้แตะต้องอาหารที่สั่งมา แมกซ์มองตามจนเด็กหนุ่มคนนั้นขึ้นแท็กซี่หายไปแล้วได้แต่คิดในใจว่าทุกอย่างมันกำลังแย่ลงทั้งที่เขาพยายามแก้ไขให้มันดี
 
 
เขาลงมือทานอาหารทั้งสองจานด้วยความรู้สึกผิดและไม่เข้าใจว่าเหตุใดเด็กหนุ่มถึงได้โมโหมากและยากเย็นที่จะยอมคืนดี
 
 
 
โดยที่แมกซ์ไม่ได้สังเกตตัวเองเลยสักนิด ว่าทำไมเขาต้องใส่ใจเด็กคนนั้นมากถึงเพียงนี้
 
 
 
 
 
 
TBC.
 
 
 
 
 
– โอ๊ยยยยฟิคเรื่องนี้มันมาแบบวันเว้นวันไม่ให้คนแต่งได้พักเลยจริงๆ555555 แถมเนื้อเรื่องก็แปลกๆอยู่นา… ต้องบอกเลยว่าฮาเปอร์ลูกรักเรามีความลับบางอย่างซ่อนไว้ไม่บอกใครนอกจากนีน่า อยากรู้ให้ไปถามนีน่าเอานะอิอิ
 
 
– ไปละ อิอิ วันนี้ไม่บ่นเยอะ ส่วนเรื่องคุณอากับน้องเครเดนซ์คงขอดองยาวๆไปก่อน หมดไฟแงงงงง ใครมีโมเม้นโยนาให้หน่อยจะได้มีกำลังใจไปแต่งต่อแงงง คิดถึงน้องซีเลียเหมือนกันนนน
 
 
 
💚