[Baseball Player] Adulterer 8/?

Adulterer – Chapter.6
 
Max Scherzer/Bryce Harper
 
 
By.Lizxeh
 
 
 
 
 
😈
 
 
 
 
 
“มีพัสดุมาส่งค่ะบอส อยู่บนโต๊ะนะคะ”
 
 
 
เลขาสาวหน้าห้องยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กับเจ้านายที่มาทำงานแต่เช้า เธอยิ้มอย่างพยายามไม่หลุดแซวออกไปเมื่อคนที่เซ็นรับของจากบุรุษไปรษณีย์หนุ่มคือเธอเอง
 
 
 
“ขอบคุณครับ”
 
 
 
ถึงจะงงงวยเล็กน้อยว่าพัสดุอะไรและใครกันที่เป็นคนส่งมา แต่เมื่อเปิดประตูห้องทำงานมา รอยยิ้มและอารมณ์ดีๆหายไปทันทีที่ได้เห็นกล่องสีฟ้าใบใหญ่ที่วางตั้งอยู่บนโต๊ะ เพราะเป็นคนซื้อเองกับมือทำไมจะจำไม่ได้ว่ากล่องใบนี้มาจากไหน และเขาให้ใครไป
 
 
แมกซ์ถอนหายใจแล้วเปิดกล่องออกดูช้าๆ คาดหวังในใจขอให้อย่าเป็นไปอย่างที่คิดเลย แต่มันก็ไม่เป็นอย่างนั้นเมื่อสิ่งของในกล่องเหมือนเดิมทุกชิ้นตั้งแต่ส่งไปเมื่อวันศุกร์
น้ำหอม เครื่องประดับและครีมบำรุงผิวเซ็ตใหญ่ยังอยู่ในกล่องเช่นเดิมราวไม่เคยถูกแกะออกใช้ ที่เพิ่มมาคือซองจดหมายใบเล็ก จ่าหน้าซองถึงเขา
 
 
 
 
‘ขอบคุณ ต่อไปนี้ไม่ต้องเอามาให้อีกแล้ว ไม่ต้องการ
ส่วนของที่เหลือเดี๋ยวเอามาให้คืนให้ มีบางชิ้นที่ใช้ไปแล้วผมก็จะหามาคืน
 
 
ไม่อยากรู้จัก
 
 
– ฮาเปอร์’

 
 
 
 
“โธ่เว้ย!”
 
 
 
กล่องกระดาษ แฟ้มและอื่นๆบนโต๊ะถูกปัดลงด้วยความโมโหจากเจ้าของบริษัท ความโมโห น้อยใจและหงุดหงิดผสมกันไปหมดจนแมกซ์ต้องกดออกโทรหาคนเดียวที่รู้เรื่องนี้เพื่อขอคำปรึกษาเรื่องเด็กหนุ่ม
 
 
 
เพราะในตอนนี้ เขาคิดว่าคงหลงรักเด็กนั่นเสียแล้ว
 
 
 
 
 
😈
 
 
 
 
 
เจสันถูกลากออกจากเตียงด้วยเสียงเรียกเข้าย้ำๆที่มาจากเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในกลุ่มที่แต่งงานแล้ว ถึงจะหงุดหงิดแค่ไหนแต่ฟังจากน้ำเสียงของเจ้าตัวก็พอรู้ว่าหมดหนทางแก้ปัญหาถึงได้เรียกเขาไปคุยแบบนี้
 
 
ถึงที่พักกับบริษัทเพื่อนผู้ว้าวุ่นจะอยู่ไม่ไกลมากนักแต่ปัญหารถติดตอนเช้าๆมักทำให้การเดินทางเสียเวลาไปถึงสองเท่าเสมอ หากเป็นปกติเขาจะนั่งเลื่อนหน้าจอดูรูปสาวฮอตในอินสตาแกรมจนกว่าจะไปเขียว แต่วันนี้แปลกไปเมื่อคนที่เดินข้ามถนนตรงหน้าคือใครที่คุ้นตา
 
 
 
ใครคนที่ทำให้คนแต่งงานแล้วอย่างเพื่อนเขาคลั่งได้แม้เพียงรู้จักไม่นาน
 
 
 
ความตั้งใจที่จะรีบไปหาเพื่อนแปรเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นเมื่อล้อรถเลี้ยวไปอีกทางแทนที่จะเป็นด้านขวาอย่างทุกที เพราะเด็กหนุ่มผมน้ำตาลกำลังเดินไปด้านนั้น ข้างกายเป็นสาวสวยอีกคนที่คุ้นหน้าดีสำหรับลูกค้าขาประจำเช่นเขา – นีน่า
 
 
ทั้งคู่เดินไปคุยไปพร้อมด้วยในอ้อมแขนเด็กหนุ่มที่เต็มไปด้วยกล่องของขวัญใหญ่ตกแต่งอย่างดี สีหน้าทั้งคู่ไม่ได้บอกว่าเป็นการสนทนาเรื่องทั่วไป รวมทั้งท่าทางที่มีก็ทำให้คาดเดาไม่ยากว่าหญิงสาวคงอยากให้เด็กหนุ่มเก็บกล่องไปใบนั้นมากกว่านำมันไปที่อื่น อาจทิ้ง หรือส่งคืนเจ้าของ แต่เจสันไม่ได้สนใจ เพราะกำลังเพ่งมองไปที่กล่องสีน้ำเงินใบนั้น มันคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก ถึงจะมองจากจากในรถแต่มัน..
 
 
 
“กล่องนั่น…แมกซ์?”
 
 
 
ทันทีที่ขับเข้ามาใกล้พอก็นึกออกว่ากล่องใบนั้นมาจากไหน ทั้งลวดลายและโบว์ที่เขาเลือกเองกับมือทำไมจะจำไม่ได้ว่ามันเป็นกล่องที่เพื่อนเขาตั้งใจมอบให้เป็นของขวัญเด็กหนุ่มโดยนำไปฝากไว้ที่ร้าน และด้านในมีเสื้อผ้าแบรนด์ดังตามสไตล์วัยรุ่นชอบใส่
 
 
ขับตามมาสักพักสองคนนั้นเดินเลี้ยวเข้าไปข้างในคอนโดแห่งหนึ่ง เจสันพยายามมองและขับตามแต่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไม่ปล่อยให้เป็นอย่างนั้น เขาจึงรอจนสองคนนั้นขึ้นไปแล้วค่อยออกตัวว่ามาหญิงสาวและแอบอ้างว่าเป็นหนุ่งในทีมงานที่ต้องมาคุยธุรกิจกับเธอ
 
 
ถึงจะใช้เวลานานแต่ในที่สุดก็ได้เข้าถึงล็อบบี้ พยายามทำตัวให้เป็นปกติและสอบถามจนรู้ว่าหมายเลขห้องของทั้งคู่ โชคดีที่มีแม่บ้านช่างพูดแอบกระซิบมาว่าเป็นห้องของฝ่ายชายแต่ผู้หญิงมักมาอาศัยยามทะเลาะกับคนรัก ทำให้ความสงสัยของเขาคลายกังวล
 
 
 
และคิดว่าเช้านี้เขามีอะไรไปให้เพื่อนมากกว่าแค่คำปรึกษา
 
 
 
 
 
😈
 
 
 
 
 
“ทำไมไม่ให้ส่งใบนี้ไปด้วยล่ะ? เอาไว้ก็รกหูรกตา”
 
 
 
นีน่าส่ายหัวให้ความดื้อรั้นของคนเด็กกว่า กล่องหลายใบถูกเจ้าตัวส่งกลับคืนไปยังเจ้าของเดิมหมดแล้ว จะมีก็เพียงสีน้ำเงินใบเดียวที่เธอไม่อยากให้มันไปไหน มันเป็นกล่องแรกที่ได้รับและเป็นกล่องที่ฮาเปอร์มองด้วยความดีใจเพราะเป็นของขวัญแทบจะชิ้นแรกในชีวิตที่เด็กหนุ่มได้มาจากคนที่ไม่ได้ต้องการเพียงร่างกาย และเป็นกล่องแรกที่ได้มาจากคนที่ไม่ใช่เพื่อนร่วมงานหรือซิสเตอร์ที่บ้านเด็กกำพร้า
 
 
 
“ก็ฉันคิดว่า..มันเข้ากับห้องนอนนายดี สีน้ำเงินตัดขาวในห้องไง”
 
 
 
ฮาเปอร์มองจ้องก่อนจะถอนหายใจอย่างยอมแพ้ เขาไม่ได้ต้องการมันอีกต่อไปแล้วกับของขวัญของคนผิดสัญญา ของขวัญจากคนที่ทำเหมือนแตกต่างแต่สุดท้ายก็เหมือนคนอื่นที่ต้องการเพียงแค่ร่างกาย เห็นเขาเป็นที่ระบายความใคร่ในตัว เหมือนอย่างหลายคนที่ผ่านที่ พอปล่อยให้รอนานไม่เข้าหาก็จากไปหาคนอื่น หาที่ระบายตัณหาใหม่โดยไม่พึ่งเขา
 
 
กลิ่นหอมจากออมเล็ตที่ลอยมาแตะจมูกทำให้ลืมเรื่องราวอื่นไปเสียหมด มีเพียงความต้องการของท้องที่ร้องโครกครากเพราะมันเลยเวลาอาหารเช้ามาได้สักพักแล้ว แค่ซีเรียลกับนมในตอนก่อนออกไปไม่นับว่าเป็นอาหารนอกจากแค่ของว่างกันแสบท้องก็เพียงเท่านั้น
 
 
มือขาวจัดแจงเตรียมโต๊ะอาหารรอให้อีกคนยกมาเสิร์ฟ น้ำส้มและนมถูกวางไว้ด้านข้างของสองที่นั่ง ในที่สุดนีน่าก็เสิร์ฟอาหารเช้าสุดอร่อยให้ได้ชิมกันจนลืมเรื่องกล่องของขวัญสีน้ำเงินไปเสียสนิท
 
 
 
เพียงแต่คนที่ไม่ลืมอย่างนีน่ากำลังคิดวางแผนให้เด็กหนุ่มได้กลับไปเจอเจ้าของกล่องใบนี้อีกครั้ง
 
 
 
 
 
😈
 
 
 
 
 
ประตูเปิดเข้ามาในตอนเกือบสิบโมงเช้า เจ้าของห้องเงยหน้าจากกองเอกสารมองผู้มาเยือนที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มและผมพลิ้วสวย
 
 
 
“โทรหาตั้งแต่สองชั่วโมงก่อน นายเพิ่งมาเนี่ยนะ?”
 
 
 
เจสันหลุดขำกับคำบ่นที่คาดคิดไว้ในใจแล้วว่าอีกคนต้องพูดแบบนี้ แต่ใบหน้าไม่สบอารมณ์ของคุณซีอีโอใหญ่ทำให้ต้องกลั้นขำไวก่อนแล้วเอ่ยถามถึงเรื่องที่คุยกันก่อนหน้านี้
 
 
แมกซ์ถอนหายใจอย่างอ่อนล้าแล้วบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังว่าใครกันที่ทำให้เขาเป็นเช่นนี้ และต้องทำยังงึงจะมีโอกาสได้เจอเด็กหนุ่มอีกครั้งโดยไม่หนีไปเสียก่อน
 
 
 
“เขาส่งของขวัญคืนมาหมดเลย มีแค่เข็มขัดกับเสื้อสองตัวที่เอาไปใช้ นอกจากนั้น..เหมือนมันไม่มีค่าอะไรเลย”
 
 
“รู้ได้ไงว่าทั้งหมด? เด็กนั่นเก็บกล่องสำน้ำเงินเอาไว้”
 
 
เจ้าของห้องหันจ้องเพื่อนที่พูดราวกับเห็นด้วยตา จนเจสันต้องยืนยันว่าเมื่อเช้าได้เห็น และได้รู้อะไรมา
 
 
“รู้อะไรมั้ย วันนี้ฉันไม่ได้มาแค่ให้คำปรึกษา แต่มาพร้อมนี่”
 
 
 
ตัวหนังสือที่ถูกขีดเขียนอย่างชุ่ยๆบนเศษกระดาษใบเล็กทำให้แมกซ์งุนงงเล็กน้อยว่ามันคืออะไร ก่อนจะก้มลงอ่านอีกครั้งเมื่อเพื่อนจอมเจ้าชู้บอกให้ลองนึกดูดีๆ
 
 
 
แล้วเขาก็รู้ว่าทำไมชื่อคอนโดมันถึงได้คุ้นตาเหลือเกิน
 
 
 
“ขอบใจมาก! วันนี้ฉันไม่ทำงานแล้ว”
 
 
 
เจสันหัวเราะเพื่อนที่รีบเก็บของแล้วเดินออกไปด้วยใบหน้าอย่างคนมีความหวังที่จะได้เจอคนรัก แม้ใครจะสงสัยว่าทำไมท่านประธานสุดดุคนนั้นถึงดูอารมณ์ดีนัก แต่ก็ไม่มีใครกล้าถาม
 
 
 
หวังว่าจะสมหวังสักทีนะเพื่อน
 
 
 
 
 
😈
 
 
 
 
 
ใช้เวลาไม่นานจากบริษัทถึงคอนโดสุดหรูแห่งนี้ ผู้รักษาความปลอดภัยที่ทำหน้าเข้มเมื่อเห็นรถไม่คุ้นตากลับยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าเป็นใครที่นั่งอยู่ด้านในนั้น
 
 
พนักงานที่ล็อบบี้ แม่บ้านและพนักงานคนอื่นๆอีกกี่คนยิ้มแล้วทำความทักทายชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่เจ้าตัวแค่ยกมือแล้วตอบกลับให้ทุกคนทำตัวตามสบาย ถึงจะแปลกๆแต่ต่างคนก็ต่างกลับไปทำหน้าที่ตามเดิมยกเว้นหญิงสาวตรงหน้า
 
 
 
“ห้อง307..สัญญาซื้อของใคร?”
 
 
หญิงสาวพยักหน้ากล่าวให้รอสักครู่แล้วเรียกข้อมูลจากคอมพิวเตอร์ขึ้นมาดูก่อนจะตอบพร้อมรอยยิ้ม
 
 
 
“คุณฮาเปอร์ค่ะ ไบรซ์ ฮาเปอร์”
 
 
ความสงสัยทำให้เธอกล่าวถามต่ออย่างลืมตัว
 
 
“มีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ..คุณเชอร์เซอร์?”
 
 
 
แมกซ์ยิ้ม ตอบกลับว่าแค่อยากมั่นใจว่าข้อมูลที่ได้มาตรงกับในระบบ เขาขอตัวแล้วขึ้นลิฟต์ไปยังห้องเป้าหมายเพื่อขอโอกาสได้คุยกับคนที่คิดถึงอีกครั้ง
 
 
 
ว่าแล้วทำไมถึงคุ้นกับชื่อคอนโดที่นี่นัก ก็มันเป็นคอนโดของเขาเอง
 
 
 
 
 
 
TBC.😈
 
 
 
 
– มาแล้วววว มาเร็วเคลมเร็วมากๆ รู้ตัวอีกทีฟิคเรื่องนี้ก็จะสิบตอนแล้ว555555555 ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและขอบคุณคนที่สกรีมใส่(เป็นคนเดียวกับที่คอยทวงวันเว้นวัน555) แต่งแล้วนะะะ <3

Advertisements

2 thoughts on “[Baseball Player] Adulterer 8/?

  1. nattylane says:

    ชอบ! ใส่เครื่องหมายตกใจให้รู้ด้วยว่าชอบมาก >< ไม่เคยเมนต์เลยสารภาพบาป
    ชอบการเขียนจังเลยค่ะ ตอนนี้ยิ่งอ่านแล้วลุ้น ฮุ่ย รอนะคะ ขอบคุณที่เขียนให้อ่านนะคะ

    1. lizxe says:

      หูยยยยมีคนอ่านด้วย ดีใจมากๆเลยค่ะแงงง ;/////;) ดีใจมากกว่าตรงเม้นให้เราด้วยถึงจะไม่เคยเม้นก็เถอะ ฮือออออ ขอบคุณมากนะคะที่แวะเข้ามาอ่านเรือน้อยๆของเรา ไว้จะเข็นมางบ่อยๆเลย <3

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s