[Baseball Player] Adulterer 7/?

Adulterer – Chapter.7
 
Max Scherzer / Bryce Harper
 
 
By. Lizxeh
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
ของขวัญกล่องที่หกแล้วนับตั้งแต่กล่องแรกที่ได้รับมา ภายนอกไม่มีอะไรบ่งบอกว่ามาจากไหน มีเพียงแค่การ์ดที่เขียนชื่อและที่อยู่ของผู้รับเอาไว้ แรกๆคนทั้งร้านก็ไม่รู้ว่าเป็นของใคร หลายคนตื่นเต้นกับของขวัญกล่องใหญ่ไร้ชื่อผู้ส่ง ต่างลุ้นต่างคาดหวังให้เป็นของตัวเอง แต่เมื่อพลิกการ์ดที่ติดแน่นกับริบบิ้นโชว์มาดูถึงได้รู้ว่าเป็นของเด็กหนุ่มสุดฮอตอย่างฮาเปอร์
 
 
นีน่าแบกกล่องใบใหญ่กลับห้องเป็นครั้งที่หก ถึงจะไม่ได้เปิดดูว่าใครส่งมาก็เดาได้ไม่ยากว่าคงไม่พ้นหนุ่มธุรกิจเจ้าของตาสองสีที่ตามตื๊อคนใจแข็งอย่างฮาเปอร์มาหลายอาทิตย์แล้ว และทุกวันศุกร์ก่อนออกจากร้านเธอต้องเจอกับกล่องของขวัญใบใหญ่ที่ต้องแบกกลับมาแทนเจ้าของตัวจริง เพราะฮาเปอร์รู้ทันว่าทุกศุกร์ใครคนนั้นจะมาเฝ้าคอย เจ้าตัวจึงไม่เข้าร้านและกลายเป็นวันหยุดประจำทุกอาทิตย์ไปเสียแล้ว
 
 
คนดื้อหันมองในตอนที่เสียงกล่องกระทบกับพื้นโต๊ะ รอยยิ้มซนปรากฏขึ้นเมื่อดูจากสีหน้าแล้วเห็นได้ชัดว่ามันเป็นกล่องของเขา ไม่ใช่พี่สาวคนสวย
 
 
 
“วันนี้เป็นอะไรน้า..”
 
 
“ทีหลังหัดไปเอาเองเลยนะไอ้เด็กดื้อ เขาตามตื๊อขนาดนี้ยังใจแข็งอีก”
 
 
“ทำเป็นพูดไป เธอเองก็ชอบที่ได้แบกกล่องของขวัญอวดคนอื่นไม่ใช่เหรอ”
 
 
 
ฮาเปอร์หัวเราะเมื่อรู้ทันหญิงสาวที่ยกมือยอมแพ้ก่อนจะขอตัวไปเข้านอน เพราะการที่เธอหอบมันกลับมาคอนโดแบบนี้ใครต่อใครก็คิดไปแล้วว่าเป็นกล่องของขวัญจากคนรักของเธอ แต่ความจริงมีเพียงเขาทั้งคู่ที่รู้ดีว่ามันเป็นของใคร
 
 
ริบบิ้นสีขาวถูกแกะออกอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเปิดฝาออกและของด้านในที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าแบรนด์ดังหลายต่อหลายตัว พร้อมด้วยการ์ดเหมือนอย่างทุกที เพียงแต่วันนี้มันเป็นการ์ดหอมใบใหญ่กว่าทุกครั้ง
 
 
 
 
‘สุขสันต์วันหยุดนะครับ ร้านบอกว่าคุณลาพักร้อนช่วงสุดสัปดาห์ ผมเลยซื้อเสื้อผ้ามาให้เผื่อคุณจะชอบแล้วเอาไปใส่เที่ยว ยังไงผมก็หวังว่าจะได้เจอคุณนะครับฮาเปอร์
 
 
คิดถึง
 
แมกซ์’
 
 
 
 
นีน่ามองเด็กหนุ่มยิ้มกว้างกับการ์ดใบใหญ่แล้วทำได้แค่ส่ายหน้ายิ้มๆก่อนเข้าห้องเพื่อพักผ่อนร่างกายเสียที อย่างน้อยก่อนนอนได้เห็นคนที่เป็นห่วงมีความสุขเธอก็ดีใจแล้ว
 
 
 
“อะไรกันเนี่ย”
 
 
 
ถึงจะบ่นออกไปแบบนั้นแต่รอยยิ้มกว้างก็บอกให้รู้ว่าเด็กหนุ่มชอบใจและเขินอายกับประโยคลงท้ายของการ์ดมากแค่ไหน เพราะนานมากแล้วที่ไม่ได้มีใครมาทำให้ใจเต้นแรงกับเรื่องโรแมนติกๆแบบนี้ แถมคนที่เข้ามาในชีวิตส่วนใหญ่ต้องการแค่ร่างกายและเซ็ก ไม่มีใครมารอตื๊อได้นานเท่าผู้ชายคนนี้อีกแล้ว
 
 
 
หรือเขาควรจะเปิดใจเสียที?
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
แมกซ์เช็คคอลเลกชั่นใหม่ของแบรนด์เสื้อผ้าเจ้าประจำที่ใส่อยู่ เขาอยากตัดสูทใหม่สักสองสามชุดเพื่อให้ทันงานวันเกิดของหุ้นส่วน และที่เหลือก็เผื่องานสำคัญอื่นๆที่ต้องไปพบคนสำคัญ อย่างเช่นลูกค้า
และเด็กหนุ่มคนนั้น
 
 
แค่คิดรอยยิ้มก็แต่งแต้มใบหน้า จนคนนั่งข้างๆต้องเอ่ยปากถามว่าเกิดเรื่องดีอะไรถึงได้ยิ้มสดใสออกมาแบบนั้น
 
 
 
“อ๋อ..คิดเรื่องสูทน่ะ จะตัดสูทใหม่เลยนึกไว้ว่าคงต้องออกมาดี”
 
 
“ไม่ใช่เรื่องเด็กคนนั้นหรอกเหรอ?”
 
 
 
สายตารู้ทันของเจสันมองตอบกลับมาให้คนโกหกต้องยกมือยอมแพ้ว่าแท้ที่จริงแล้วอะไรเป็นสาเหตุของรอยยิ้มนี้
 
 
 
“นายยิ้มมากกว่าตอนจีบเอริก้าเสียอีก”
 
 
 
ไบรอันพูดทักขึ้นมาด้วยความไม่ถือสา แต่กลับทำให้บรรยากาศสดใสของคนทั้งโต๊ะหายไป โดยเฉพาะกับสามีของคนที่ถูกพูดถึงอย่างแมกซ์ที่แทบลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเขาแต่งงานแล้วและมีภรรยาที่วิเศษมากๆอยู่คนหนึ่ง ซึ่งเธอไม่รู้เรื่องราวที่เขามาติดใจเด็กหนุ่มนักเต้นเปลือยคนนั้น
 
 
 
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทุกเย็นวันศุกร์เขาเบี้ยวนัดมื้อค่ำของเธอเพื่อมาสังสรรค์และรอคอยจะได้พบหน้าเด็กคนนั้นอีกครั้ง
 
 
 
เจสันเขวี้ยงน้ำแข็งก้อนเล็กใส่เพื่อนร่วมโต๊ะที่ทำงานกร่อย เขาหันกลับมามองหน้าเพื่อนอีกคนที่รอยยิ้มสดใสหายไปแล้ว เหลือแต่เพียงความเงียบและคิ้วที่ขมวดเข้าหากันจนแทบผูกเป็นปม
“เฮ้..อย่าถือสาหมอนั่นเลย มันปากสุนัขอยู่แล้ว”
แมกซ์ยกมือแล้วกล่าวว่าไม่ได้คิดมากอะไรอยู่แล้ว แต่กลับขอตัวทั้งที่อาหารยังพร่องไปไม่ถึงครึ่ง ทั้งสองหนุ่มที่เหลือจึงไม่รั้งไว้และปล่อยให้เพื่อนกลับไปเคลียร์งานต่อ โดยที่ไบรอันก็ยังไม่รู้ตัวสักนิดว่าสิ่งที่เจ้าตัวพูดออกไปคือสาเหตุของการขอตัวกลับก่อนของเพื่อน
“พูดแบบนั้นออกไปแมกซ์มันก็คิดมากสิวะ อุตส่าห์ได้เจอคนดีๆนอกจากยัยเอริก้าสักที”
“ขอโทษๆ ก็คิดว่าแมกซ์มันรู้เรื่องแล้ว..”
เจสันถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายอีกครั้งก่อนลงมือทานอาหารต่อและได้แต่หวังว่าเพื่อนจะไม่คิดมากจนปล่อยให้คนที่ถูกใจหลุดลอยหายไปจากชีวิต
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
คืนวันศุกร์มาเยือนอีกครั้งและในวันนี้ฮาเปอร์ยินดีที่จะเจอใครคนนั้นที่คอยส่งของขวัญมาให้จนเสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้แทบเต็มห้อง
 
 
แสง สี และเสียงเริ่มขึ้นเหมือนเช่นเคย คืนนี้นอกจากจะเข้ามาร้านและเด็กหนุ่มยังเตรียมโชว์พิเศษเพื่อคนพิเศษไว้ให้ผู้ชายตาสองสีคนนั้นเป็นการขอบคุณที่ยังอดทนรอและคอยส่งของขวัญราคาแพงมาให้เสมอ
 
 
 
“ฉันไม่เห็นวี่แววเขาเลย สงสัยคืนนี้จะไม่มาแล้วมั้ง”
 
 
 
เสียงซินดี้เอ่ยขึ้นอย่างกังวลเมื่อรับรู้เรื่องราวจากปากนีน่าถึงผู้ชายคนหนึ่งที่มาติดพันชอบพออยู่กับเด็กหนุ่มที่ใครต่อใครต่างต้องการตัว เรื่องราวทำให้เธอร่วมลุ้นและเป็นกำลังใจให้ทั้งสองฝ่ายถึงขนาดคอยติดตามสอบถามลูกค้าประจำของเธอเสมอว่าได้พาเพื่อมาด้วยหรือเปล่า
 
 
แต่คำตอบในคืนนี้ไม่ใช่สิ่งที่เธอหวังไว้
 
 
 
“ฮาเปอร์..เขาไม่มาหรอกนะ”
 
 
 
คำพูดจากนีน่าช่วยยืนยันและทำลายความหวังของเด็กหนุ่มลงจนหมดสิ้น ดวงตาสีฟ้าสว่างสอดส่องพยายามมองหาคนที่ต้องการเจอจากโต๊ะมุมเดิมแต่ก็ไร้วี่แวว มีเพียงกลุ่มเพื่อนของใครคนนั้นแต่ไร้เงาเจ้าตัว
 
 
ถึงอย่างนั้นงานก็คืองาน การแสดงสุดพิเศษจากทางร้านได้เริ่มขึ้น ผู้คนมากมายต่างจับจ้องไปยังชายหนุ่มไม่กี่คนบนเวทีที่อวดเรือนร่างแข็งแรงพร้อมกับท่วงท่าอันยั่วยวนใจสะกดสายตาคนดู โดยเฉพาะเด็กหนุ่มตรงกลางเวทีที่ไม่ว่าจะขยับไปทางไหนเสียงกรีดร้องชื่นชอบก็ดังตามมาให้ได้ยินแทบจะทุกครั้ง
 
 
แต่จุดประสงค์ของฮาเปอร์กลับเป็นชายคนที่ไม่มาในคืนนี้
 
 
ทั้งที่ยอมอดทนตามง้อตามตื๊ออยากพบเจอเป็นเดือนๆ พอถึงเวลาดันกลับไม่มาให้เห็นหน้า คิดได้แบบนั้นความรู้สึกแปลกๆก็ดันขึ้นจนเต็มอกเพียงแต่เก็บไว้ รอจนการแสดงสิ้นสุดลงถึงได้กลับลงมาระบายให้คนที่ไว้ใจฟัง
 
 
 
“ไม่น่าเชื่อใจคนแบบนั้นเลยด้วยซ้ำ”
 
 
 
ใบหน้าแสดงความไม่พอใจออกมาให้นีน่าต้องหลุดขำเมื่อคนใจแข็งกลับกลายเป็นฝ่ายอารมณ์เสียเสียเองเมื่อคนที่คอยตามเอาใจหายไป
 
 
 
“ไหนว่าไม่สนใจไง?”
 
 
“ก็..อยากจะขอบคุณแค่นั้นเอง”
 
 
 
ใครสักคนในร้านยกกล่องสีชมพูใบใหญ่มาให้พร้อมกล่าวว่าเป็นของขวัญของคนที่ส่งมาให้ประจำ ถ้าเป็นปกติมันคงพาให้ใจเต้น แต่ในตอนนี้ที่อารมณ์หลายอย่างตีกันวุ่นวายไปหมด ทำให้หลายคนตกใจตอนได้ยินเด็กหนุ่มเอ่ย
 
 
 
“เอาไปทิ้งให้หมดเลย!”
 
 
 
ฮาเปอร์หันมาลานีน่า,ซินดี้และคนอื่นๆว่าจะขอตัวกลับก่อนเพราะรู้สึกไม่สบาย ทั้งยังยืนกรานต่อนีน่าว่าเจ้าตัวอยู่คนเดียวได้ไม่ต้องห่วง ก่อนจะกลับถึงห้องด้วยอารมณ์แปลกๆที่บอกไม่ถูกว่ารู้สึกเช่นไร
 
 
มันทั้งหงุดหงิดที่ใครคนนั้นไม่มา ทั้งโมโหที่ไม่รักษาคำพูดเหมือนบอกไว้ในการ์ดว่าอยากพบเจอ ทั้งเสียใจ…ที่ไม่ได้เจอหน้า
 
 
 
สุดท้ายก็ทิ้งตัวลงนอนมองกล่องใหญ่หลายใบที่ตั้งไว้อย่างดีตรงมุมห้อง ยิ้มเย้ยให้ตัวเองกับความหวังลมๆแล้งๆว่าใครคนนั้นจะสนใจตัวเองมากกว่าแค่เรื่องเซ็ก
 
 
ทั้งหมดก็แค่เรื่องหลอกลวง
 
 
 
“ไม่ต้องมาให้เห็นอีกเลยนะไอ้บ้า!!”
 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
แมกซ์หยุดพักหายใจตรงทางเข้าหน้าคลับประจำเพราะเหนื่อยจากการรีบวิ่งหลังได้รับข้อความของเจสันที่บอกว่าการแสดงกำลังจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า แต่การจราจรติดขัดในวันศุกร์ทำให้ยากจะฝ่ามา สุดท้ายจึงจบลงที่เขาวิ่งกระหืดกระหอบมาจากรถที่จอดทิ้งไว้หน้าโรงแรมเล็กๆ
 
 
ในที่สุดเขาก็เข้ามาถึงโต๊ะประจำที่เต็มไปด้วยกลุ่มเพื่อนหน้าเดิมๆ เพิ่มเติมที่แต่ละคนแทบไม่ละออกจากสาวสวยบนหน้าตักเลยสักนิดจนต้องสะกิดถาม
 
 
 
และคำตอบที่ได้จากเจสันก็ทำให้แมกซ์รู้สึกว่าความหวังพังทลายลงในพริบตา
 
 
 
“หนุ่มคนนั้นกลับไปแล้วล่ะ”
 
 
 
 
 
 
 
TBC.
 
 
 
 
– มาช้าขออภัยค่ะ เน็ตบ้านมีปัญหาแงงงงง ตอนนี้ก็แชร์เน็ตจากทรศ.อยู่ ซึ่งช้ามากกกกกหงุดหงิดฮือออออ ยังไงก็ขอให้สนุกนะคะ
 
 
– ก่อนจากขอฝากร้านเสื้อผ้าด้วยน้า twitter2ig : @lizxehstore , ร้านคอนแทคเลนส์ ig : @lizlens
 
ราคาถูกแถมส่งฟรีด้วยนะเอ้ออออ มาชมกันก่อนได้นะะะ <3
 
 
 
ไปแล้วล่ะ บ๊ายบายยยย

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s