[Baseball Player] Adulterer 6/?

Adulterer – Chapter.6
 
Max Scherzer/Bryce Harper
 
 
By.Lizxeh
 
 
 
 
 
🦄
 
 
 
 
 
สี่วันแล้วที่แวะมาคลับแต่ไม่เจอเด็กหนุ่มคนนั้น ไม่ว่าจะรอคอยนานแค่ไหนหรือมาให้เร็วเพียงใดก็ไร้วี่แววคนที่อยากเจอ ไม่มีใครตอบคำถามได้ตอนเอ่ยออกไปว่าใครคนนั้นไปไหน มีเพียงการส่ายหน้าและคำว่าไม่รู้ที่ได้มาเป็นคำตอบตลอดทั้งสี่วัน
 
 
แมกซ์ดื่มเป็นครั้งที่สาม ขวดที่สามของทั้งคืนที่ผ่านมา ตอนนี้เกือบได้เวลาร้านปิดแล้วแต่คนที่อยากเจอก็ไม่มาให้เห็น กำลังใจหดหายลงไปเมื่อแสงไฟเริ่มปิดไปบางส่วน พร้อมทั้งพนักงานที่เดินมาแจ้งว่าอีกไม่นานจะหมดเวลาบริการของทางร้านแล้ว ถึงอย่างนั้นเขาก็รอ เผื่อมีโอกาสแบบเมื่อคืนก่อนที่ได้พบกันที่ดักรอแล้วเด็กหนุ่มคนนั้นก็ออกมา
 
 
 
“ถ้าคุณมาตามหาฮาเปอร์ล่ะก็..เขาไม่มาหรอกค่ะ ไม่ต้องรอ”
 
 
 
ผู้หญิงผมบลอนด์หุ่นดีเดินเข้ามาทักทายด้วยประโยคที่เอ่ยถึงคนที่เขาอยากเจอ เธอไม่ใช่ใครอื่นไกล แต่เป็นหญิงสาวที่คราวก่อนนั้นเขาได้ฝากเงินไปให้เด็กหนุ่มสำหรับค่าบริการในค่ำคืนที่แสนวิเศษ
 
 
เธอแนะนำตัวว่าชื่อนีน่าและไม่พอใจกับการกระทำของแมกซ์เมื่อคราวก่อนที่เห็นแก่ตัวและปากร้ายกับคนที่เธอเอ็นดูเหมือนน้องชายคนหนึ่ง
 
 
 
“กลับไปซะเถอะ เด็กนั่นไม่มาหรอก..และคงไม่มาอีกเป็นสัปดาห์ ถ้าอยากเจอคุณก็ต้องรอจนกว่าจะถึงเวลา”
 
 
“แต่ผมอยากขอโทษ ช่วยบอกเขาทีได้มั้ยครับ?”
 
 
 
นีน่าถอนหายใจ เมื่อคนที่พูดด้วยยืนยันเพียงสิ่งเดียวคือต้องการพบเจอเด็กหนุ่ม หากเป็นเหมือนครั้งก่อนๆคงง่ายกว่านี้ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนติดใจฮาเปอร์แล้วมาร้องขอให้เธอช่วยเหลือด้วยเพราะรู้ว่าทั้งสองสนิทสนมกัน กับคนอื่นเธอปฏิเสธโดยไม่ต้องใช้เวลาพูดมากนักเพราะมักเป็นฝ่ายที่มาเรียกร้องความต้องการจากเด็กหนุ่มเพื่อให้เติมเต็มความสุข
 
 
 
แต่กับผู้ชายคนนี้ เขาคือคนแรกที่มาเติมเต็มร่างกายให้เด็กหนุ่มที่เธอเอ็นดู
 
 
 
เพียงแต่คนที่มีบาดแผลในใจอย่างฮาเปอร์ไม่รู้สึกยินดีใดๆกับเรื่องราวเมื่อคราวนั้น มีเพียงความเจ็บปวดและฝันร้ายที่กลับมาหลอกหลอนหลังจากหายไปนานเป็นปี
 
 
 
“คุณไม่รู้หรอกว่าเด็กนั่นเจออะไรมาบ้าง และการกระทำของคุณก็ยิ่งทำให้ฝันร้ายของเขากลายเป็นจริง”
 
 
 
แมกซ์มองผู้หญิงตรงหน้าที่ไร้ความอ่อนหวานเหมือนอย่างตอนบริการลูกค้า เธอเต็มไปด้วยความจริงจัง เด็ดขาด และพร้อมออกโรงปกป้องคนที่รักให้ปลอดภัยจากสิ่งอันตราย
 
 
 
สิ่งอันตรายที่ว่านั้นก็คือเขาเอง
 
 
 
“…แล้วเขาจะมาเมื่อไรเหรอครับ”
 
 
“ฉันตอบไม่ได้หรอก เชิญคุณกลับไปได้แล้วล่ะค่ะ ถ้าเขาอยากเจอเมื่อไรคงติดต่อไปเอง”
 
 
 
นีน่ามองผู้ชายที่พยักหน้าอย่างยอมแพ้และเดินจากไปหลังชำระค่าเครื่องดื่มทั้งหมด หลายต่อหลายคนที่เข้ามาอ้อนวอนเช่นนี้มักต้องการเพียงร่างกาย หรือไม่ก็อยากแสดงความเป็นเจ้าของด้วยการยื่นบ่วงคล้องคอให้เด็กหนุ่มอยู่กับตนเพียงคนเดียว และทุกครั้งฮาเปอร์ไม่เคยยอมให้ใคร เด็กหนุ่มไม่ต้องการมีพันธะ ไม่อยากปลดปล่อยความเป็นอิสระของตัวเองให้กับคนที่ยังไม่รู้จักดีพอ
 
 
เพราะประสบการณ์ที่เคยมีมา มันสอนให้ระวังตัวเสมอจนกว่าจะเจอคนที่ไว้ใจได้มากพอ
 
 
 
“ฉันคุยให้แล้ว นายคงสบายไปสักพักล่ะ แต่ดูเหมือนผู้ชายคนนี้จะไม่เหมือนใครที่ผ่านมาเลยนะฮาเปอร์”
 
 
“…”
 
 
“เขามีบางอย่าง..บางอย่างที่บอกฉันว่าเขาไม่ได้ต้องการนายแค่เซ็ก
 
 
 
 
 
🦄
 
 
 
 
 
อาหารหลากหลายสัญชาติถูกจัดวางเต็มโต๊ะทานข้าวตัวยาวเพื่อตอบสนองความสุขให้เจ้าของห้องที่นั่งชิมแต่ละอย่างด้วยความสบายใจโดยไม่ต้องกังวลถึงเรื่องรูปร่าง เพราะการได้พักงานเป็นอาทิตย์เช่นนี้ไม่จำเป็นจะต้องรีบฟิตหุ่นเพื่อขึ้นโชว์ให้ใครต่อใครได้มอง
 
 
ถึงจะรู้ว่าเป็นความคิดของคนขี้เกียจ แต่ฮาเปอร์ก็ยังยืนยันความคิดเดิมโดยทำแค่กิน กิน และกินอาหารมากหน้าตาที่อยากมานานแสนนาน ทั้งต้องดูแลร่างกายและเวลาทำงานที่เลิกมาร้านก็ปิดหมดแล้วทำให้ไม่มีโอกาสได้ลิ้มรสอาหารมากมายเช่นนี้
 
 
เสียงประตูเปิดออกให้ต้องลุกไปดูว่าใครกันที่ถือวิสาสะเข้ามาในตอนบ่ายเช่นนี้ แต่ก็โล่งใจไปเมื่อเห็นเจ้าของผมบลอนด์ทอง รูปร่างสูงสง่าที่มองแค่พริบตาเดียวก็รู้ว่าเป็นใคร
 
 
 
“กินเยอะขนาดนั้นระวังอ้วนล่ะ”
 
 
 
ฮาเปอร์เพียงยักไหล่แล้วยัดบะหมี่คำโตเข้าปากต่ออย่างไม่แยแสเรื่องรูปร่าง ในตอนนี้ของกินต้องมาก่อนเรื่องอื่น
 
 
 
“เออ เรื่องผู้ชายคนนั้น..เขาแค่อยากขอโทษจริงๆนะ เอานี่ไปดู”
 
 
 
นีน่าโยนซองจดหมายสีขาวที่รับมาเมื่อคืนก่อนหลังจากไล่เจ้าของตาสองสีไม่ให้มารอเด็กหนุ่มที่เธอเอ็นดูอีก จนกว่าเจ้าตัวจะมาให้เห็นเอง
 
 
คนเพลิดเพลินกับอาหารหันมองซองกระดาษขาวแล้วขำในใจถึงความโบราณที่อีกฝ่ายเขียน แต่เมื่อนึกได้ว่ามันเป็นช่องทางเดียวที่จะติดต่อเขาได้ก็ทำให้ความขันในหัวจางลงไปแล้วเริ่มแกะกระดาษออกอ่อน
 
 
ฮาเปอร์นั่งอ่านเนื้อความอย่างตั้งใจ จากตอนแรกที่อ่านไปกินไป กลายเป็นละออกจากของกินทุกอย่างแล้วเดินเข้าไปอ่านจดหมายในห้องโดยมีนีน่ามองตามอย่างสงสัยว่าในนั้นเขียนอะไรไว้
 
 
 
ข้อความบรรยายถึงสิ่งที่เจ้าตัวได้ทำลงไป พร่ำพรรณนาว่าไม่รู้และไม่ได้ตั้งใจทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจของเด็กหนุ่ม เพียงแต่ในตอนนั้นความผิดชอบชั่วดีในสมองถูกดึงหายออกไปเพราะกามารมณ์ เพราะกลิ่นหายหอมๆที่ยิ่งได้ดอมดมยิ่งติดใจจนไม่อายนึกถึงสิ่งใดได้นอกจากกายขาวแน่นมือที่นอนรออยู่ตรงหน้า พร้อมด้วยสายตาเว้าวอนเรียกร้องให้บางส่วนในร่างกายยิ่งตื่นตัวจนห้ามใจไม่ไหว เผลอทำสิ่งที่ไม่ดีลงไปทั้งที่ตั้งใจจะถนอม
 
 
 
เจ้าของเรือนร่างขาวพักหายใจเข้าลึกๆตั้งสติ ก่อนจะก้มอ่านต่อ
 
 
 
ข้อความส่วนกลางของจดหมายกล่าวถึงคำขอโทษ บอกขอโทษย้ำๆในสิ่งที่ทำและยินดีรับผิดชอบทุกอย่างหากเขาต้องการ ทั้งด้านการรักษาบาดแผลที่เกิดจากแรงเสียดสีในคืนนั้น และยินดีชดใช้หากต้องการเรียกค่าเสียหายจากคำพูดดูถูกที่ได้กล่าวออกไปในค่ำคืนแสนเร่าร้อน
 
 
นอกจากนั้นแล้วในส่วนท้ายของจดหมายยังบอกถึงเจ้าของตาสองสีที่มานั่งรอที่เดิมทุกวัน เพียงอยากเห็นหน้าและขอโอกาสให้ได้พูดคุยกันอีกสักครั้ง เจ้าตัวบอกต่อว่าเสียใจจริงๆที่วันนั้นไปดักรอและเผลอทำให้ตกใจจนอารมณ์เสียไม่ทันได้พูดคุยให้เรื่องราวมันไปได้ไกลกว่านี้
 
 
 
ฮาเปอร์เผลอยิ้มเมื่ออ่านถึงตอนท้ายสุดของจดหมายที่เขียนด้วยลายมือล้วนๆ
 
 
 
‘ขอโอกาสให้ผมอีกได้มั้ยครับ? จะรอที่เดิมแค่เพียงคุณติดต่อมา นี่เบอร์โทรศัพท์ผม… อยากเจอคุณฮาเปอร์อีกนะครับ’
 
 
รู้ตัวอีกที รายชื่อในโทรศัพท์ก็มีตัวเอสเพิ่มมาอีกตัว
 
 
 
 
 
🦄
 
 
 
 
 
แม้อาทิตย์ของการพักผ่อนจะหมดไปแต่เจ้าของกิจการส่งออกก็ยังใช้เวลามาเฝ้ารอเจอใครบางคนในที่เดิมๆจนกลายเป็นสมาชิกของคลับไปแล้วเรียบร้อย แม้รู้ว่าโอกาสที่ได้เจอจะร่อยหรอกว่ากำไรของเดือนที่แล้วแต่เขาก็ยังพยายาม ในเมื่อตอนไม่ได้เจอ มันเกิดความรู้สึกแปลกๆอย่างบอกไม่ถูก
 
 
ความรู้สึกที่คงเรียกได้ว่าโหยหา
 
 
แต่แมกซ์ไม่เคยรู้ตัวเลยสักนิด
 
 
 
 
โต๊ะมุมเดิม ร้านเดิม ถูกจับจองเหมือนอย่างเคย แต่ไม่ว่าจะนั่งรอนานเพียงใดก็ไร้วี่แววของคนที่อยากจะเห็นหน้า อยากขอโอกาสให้ได้บอกขอโทษอีกสักครั้ง
 
 ผู้หญิงผมบลอนด์มองคนเดิมเดินมาหาในตอนที่โชว์จบลง เธอไม่ได้ต้องการทิปหรืองานพิเศษที่ได้เงินดี แต่เธอมาเตือนชายหนุ่มว่าเลิกรอใครอีกคนได้แล้ว ถึงจะผ่านไปสองอาทิตย์แต่ฮาเปอร์ก็ยังไม่มาทำงานอยู่ดี ไม่มีใครรู้สาเหตุและไม่มีใครติดต่อเด็กหนุ่มได้เลย
 
 
 
นั่นคือสิ่งที่นีน่าจงจงพูดออกไปเพื่อให้ผู้ชายคนนี้กลับไปเสียที
 
 
 
แต่ความจริงคือเด็กหนุ่มที่ซ่อนตัวอยู่หลังร้าน เลือกจะไม่ขึ้นโชว์เพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจ ทำเพียงงานเล็กๆน้อยหรือกระทั่งเป็นบาร์เทนเดอร์ในมุมเคาท์เตอร์บาร์ที่จากโต๊ะตัวนั้นมองมา คงไม่มีทางเห็นได้ชัด
 
 
แมกซ์ถอนหายใจอย่างคนพ่ายแพ้อีกครั้ง และอีกครั้งเมื่อคิดได้ว่าความหวังในคืนนี้คงหมดลงแล้ว บางทีเขาควรให้โอกาสเด็กนั่นมากกว่ามานั่งเฝ้าเช่นนี้ เผื่อสักวันหนึ่งทรายจะโดนน้ำเซาะเหมือนใจเด็กหนุ่มที่คงยอมอ่อนลงให้เขาสักที
 
 
 
“โชคดีนะคะ คุณเชอร์เซอร์”
 
 
 
ฮาเปอร์ที่มองมาจากหลังบาร์เห็นชายหนุ่มใจร้ายคนนั้นเดินออกไปด้วยท่าทางเหมือนหมาตัวใหญ่ๆหูตกอย่างหงอยเหงา มันทำให้เรื่องราวน่าสนุกมากขึ้นเมื่อคิดได้ว่าอีกนานแค่ไหนที่ผู้ชายคนนั้นจะยอมมานั่งรออย่างไร้ความหวัง อีกนานแค่ไหนจนกว่าความอดทนของใครคนนั้นจะสิ้นสุดลง และอีกนานเท่าไรที่ความใจแข็งของเขาจะลดลงยอมออกไปคุยด้วยสักที
 
 
 
“มาดูกันว่าหมอนั่นจะทนได้นานแค่ไหน”
 
 
 
นีน่าส่ายหัวให้กับความดื้อของคนที่เธอเอ็นดู แต่อย่างน้อยความสนุกสนานในแววตาของเด็กหนุ่มก็ทำให้เธอรู้สึกดีกว่าใบหน้าซีดที่สะดุ้งตื่นกลางดึกเพราะฝันร้าย แต่สิ่งหนึ่งที่เธอมั่นใจในความสัมพันธ์ของทั้งคู่ แม้จะไม่มากเท่าไรนัก แต่เธอก็มั่นใจว่ามันค่อนข้างคล้ายคลึงกับความสัมพันธ์ที่เธอเคยมีสมัยเรียน
 
 
และเธอดูออกว่าเจ้าของดวงตาสองสี คงจะชอบน้องชายเธอเข้าเสียแล้ว
 
 
 
 
 
TBC.
 
 
 
 
 
– เอามาเสิร์ฟแล้วววว คืออยากบอกว่าเรื่องนี้มาเร็วมากกกกก เร็วที่สุดเท่าที่เคยแต่งฟิคมาหลายๆปี55555 ขอบคุณเธอที่คอยทวงอยู่บ่อยๆนะ55555
 
 
– ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน ทั้งหลงมาและตั้งใจเข้ามา ขอบคุณนะคะ <3

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s